Ewangelia Jana 4:25 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają przy studni, po długiej rozmowie o wodzie, świątyni i czci. Kobieta nie prowadzi już sporu. Mówi o tęsknocie, która od dawna trwała gdzieś z boku, a teraz wreszcie dochodzi do głosu. „Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem” brzmi jak wyznanie kogoś, kto nie przestał czekać, mimo że czas się dłużył. Druga część zdania ma w sobie coś szczególnie spokojnego. „A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko” nie obiecuje, że pytania zostaną rozstrzygnięte od razu. Kobieta ufa, że w przyszłości wszystko zostanie odsłonięte, ale nie wie, kiedy to nastąpi. Jej oczekiwanie nie udaje, że niepewności nie ma. Odpowiedź przychodzi jednak szybciej, niż się spodziewała, bo Jezus mówi, że to On z nią rozmawia (Ewangelia Jana 4:26). Obietnica pełnego objawienia zostaje tu jakby przybliżona do jednego spotkania, w którym ktoś zostaje zauważony i usłyszany. Późniejsze słowa kobiety, że człowiek powiedział jej wszystko, co uczyniła (Ewangelia Jana 4:29), pokazują, że najpełniejsze poznanie zaczyna się nie od wiedzy, lecz od bycia przez kogoś znanym.

Wypowiedź kobiety łączy oczekiwanie z niewiedzą. Mówi, że Mesjasz przyjdzie i „objawi nam wszystko”: nie przedstawia pełnego wykładu o Nim, lecz wyraża nadzieję, że Jego przyjście rozstrzygnie spory i przyniesie poznanie prawdy. Słowo „nam” nadaje tej nadziei wymiar wspólnotowy. Nie chodzi tylko o prywatną odpowiedź na jej pytania, ale o objawienie ważne dla ludzi, pośród których żyje. Kontekst rozmowy jest istotny: Jezus i kobieta rozmawiają o miejscu oddawania czci Bogu oraz o różnicach między Samarytanami a Żydami. Jezus mówi, że prawdziwa cześć nie będzie ograniczona do góry ani Jerozolimy, lecz będzie oddawana „w Duchu i prawdzie”. Kobieta wskazuje na Mesjasza jako tego, który objawi prawdę; nie wie jeszcze, że rozmawia z Nim. Następny werset przynosi odpowiedź Jezusa: „Jestem Nim Ja, który z tobą mówię”. Dzięki temu jej słowa stają się punktem zwrotnym sceny. Rozstrzygnięcie nie przychodzi jako abstrakcyjna teoria ani rozstrzygnięcie sporu o święte miejsce. Mesjasz jest obecny i sam objawia, kim jest.

Kobieta mówi o przyszłości z prostą, mocną nadzieją. Wie, że Mesjasz przyjdzie, i spodziewa się, że wtedy wszystko zostanie objawione. W Ewangelii Jana 4:25 słychać tęsknotę ludzi, którzy czekają na pełne światło, a jeszcze go nie widzą. Jezus odpowiada jednak w tej samej rozmowie, a nie dopiero po czasie. Ewangelia Jana 4:26 pokazuje, że oczekiwany już stoi przy studni. To zmienia sposób patrzenia na czekanie. Obietnice Boże są pewne, lecz Bóg potrafi przemówić w zwyczajnym miejscu i w zwykłej chwili. Warto zauważyć, co kobieta zrobiła dalej. Zostawiła dzban i poszła do miasta (Ewangelia Jana 4:28). Nie czekała, aż wszystko zostanie wyjaśnione. Opowiedziała o tym, co już usłyszała, i to wystarczyło, by inni przyszli zobaczyć. Tekst nie mówi, że znała całą prawdę o Mesjaszu ani że rozumiała wszystkie konsekwencje spotkania. Pokazuje natomiast, że wiara może zacząć się od pytania o przyszłość i od rozpoznania, kto już przemawia. Słowo, które dociera do człowieka, bywa początkiem drogi, a nie jej końcem.

Wypowiedź kobiety z Samarii odsłania nadzieję, która nie zniknęła mimo sporów o to, gdzie należy czcić Boga. Jezus mówił jej o czci „w Duchu i prawdzie”, a ona wskazuje na Tego, który ma nadejść i „objawi nam wszystko”. Nie rości sobie prawa do pełnej wiedzy. Oczekuje, że prawda zostanie odsłonięta przez Mesjasza. W jej słowach słychać pragnienie, by rzeczywistość nie pozostała na zawsze podzielona między różne świadectwa i niejasności. Mesjasz ma przynieść światło, które pozwoli zobaczyć sprawy takimi, jakie są. To oczekiwanie nie jest abstrakcyjne: Jezus rozmawia z nią właśnie teraz, pośród zwyczajnej rozmowy przy studni. Zaraz potem pada odpowiedź Jezusa: „Jestem Nim Ja, który z tobą mówię”. Oczekiwany nie pozostaje odległą postacią na horyzoncie; staje przed kobietą i mówi do niej. W tej scenie objawienie nie przychodzi jako gotowa mapa wszystkich tajemnic. Przychodzi w spotkaniu z Chrystusem, który zna ludzką prawdę i sam się odsłania. Nadzieja kobiety znajduje odpowiedź bliżej, niż mogła się spodziewać.