Ewangelia Jana 21:13 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Jana 21:13 mówi krótko: „A Jezus przyszedł, wziął chleb i podał im – podobnie i rybę.” Scena dzieje się po nocy, w której siedmiu uczniów łowiło ryby i nic nie złowiło. Zmęczeni wracają do brzegu, a tam czeka na nich Jezus, który nie zaczyna od wyrzutów ani od pytań. Przychodzi, bierze chleb i podaje im posiłek, na który składa się także ryba, już ułożona na żarzących się węglach. Warto zauważyć, że ten gest poprzedza rozmowę o miłości, którą Jezus prowadzi z Piotrem. Ewangelia Jana 21:15 mówi wyraźnie, że dopiero po śniadaniu pada pytanie: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej niż ci?” Trudna rozmowa nie jest więc warunkiem nakarmienia, lecz przychodzi po nim. Miłość, o której mowa w tym fragmencie, zaczyna się od czegoś bardzo konkretnego, od chleba na brzegu i od obecności, która zauważa głód po nieudanej nocy. Uczniowie nie odważyli się zadać pytania „Kto Ty jesteś?”, bo wiedzieli, że to Pan (Ewangelia Jana 21:12). Mimo to Jezus nie czeka na wyjaśnienia ani na poprawną odpowiedź. Obraz ogniska i posiłku na brzegu wiąże się w tradycji chrześcijańskiej z Eucharystią i wspólnym stołem, lecz sam tekst opisuje przede wszystkim zwykłe śniadanie. Najmocniej zostaje w nim to, że Bóg wychodzi naprzeciw człowieka właśnie wtedy, gdy ten jest zmęczony i pusty.

Jezus nie tylko zaprasza uczniów do posiłku: sam bierze chleb i podaje im rybę. Ten prosty gest należy do spotkania nad jeziorem po nieudanym nocnym połowie, a zarazem po obfitym połowie, którego uczniowie nie dokonali własną siłą. Werset nie objaśnia symboliki chleba ani ryby, więc lepiej nie przypisywać tym pokarmom ukrytego znaczenia, którego tekst nie podaje. Ważne jest natomiast to, co scena ukazuje wprost: zmartwychwstały Jezus jest obecny pośród uczniów także przy zwyczajnym posiłku. Nie przemawia z oddali ani nie ogranicza spotkania do wielkich słów. Troszczy się o ich głód i sam im usługuje. Ten gest nie odbiera uczniom udziału w połowie: wcześniej przynoszą ryby, które złowili, a Jezus podaje im przygotowany pokarm. Dalszy ciąg rozdziału pokazuje, że po śniadaniu Jezus zwraca się do Piotra i powierza mu odpowiedzialność za uczniów. Nie trzeba jednak czytać wersetu 13 wyłącznie jako wstępu do tej rozmowy. Ma własny ciężar: wspólnota z Jezusem obejmuje zarówno powołanie do służby, jak i przyjęcie daru. Tutaj objawia się w chlebie i rybie podanych przez Jego ręce.

Ten werset jest krótki, ale wiele w nim zostaje powiedziane. Uczniowie wracają z jeziora z pustymi sieciami po całej nocy pracy. Na brzegu czeka już ogień i przygotowany posiłek. Ewangelia Jana 21:13 opisuje gest, który wykonuje sam Jezus: „A Jezus przyszedł, wziął chleb i podał im – podobnie i rybę.” Warto zauważyć kolejność. Ryba złowiona przez uczniów pojawia się w tekście dopiero wtedy, gdy Jezus prosi ich o jej przyniesienie. Ich praca ma znaczenie, lecz to Jego dar sprawia, że posiłek staje się pełny. Ewangelia Jana 21:15 podaje, że rozmowa o miłości nastąpiła dopiero wtedy, gdy zjedli śniadanie. Najpierw jest więc nakarmienie, a dopiero potem pytanie i zadanie do wypełnienia. Ta kolejność jest pouczająca. Służba, która ma trwać, zaczyna się od tego, że ktoś wcześniej przygotował dla nas stół. Uczniowie nie muszą najpierw zasłużyć na pokarm, by usiąść przy ognisku z Mistrzem. Obraz jest prosty, prawie domowy. Zmartwychwstały Pan nie zajmuje się wyłącznie wielkimi sprawami. Troszczy się również o zwykłe potrzeby swoich uczniów, a w tej trosce widać Jego bliskość.

Po nieudanym połowie uczniowie schodzą na brzeg i znajdują przygotowany posiłek: chleb oraz rybę na żarzących się węglach. Jezus nie tylko ich wita. Bierze chleb i podaje im, a rybę również. W tym prostym geście Zmartwychwstały jest blisko ich codzienności, także jej zmęczenia i głodu. Posiłek nie zaciera różnicy między tym, co Jezus przygotował, a rybami przyniesionymi przez uczniów. Oba dary spotykają się przy jednym ogniu. Można w tym zobaczyć obraz łaski, która nie pomija ludzkiego trudu, lecz przyjmuje go i daje mu miejsce. To jednak nie obietnica, że każda noc zakończy się obfitym połowem. Ewangelia opowiada o konkretnym spotkaniu uczniów ze zmartwychwstałym Jezusem. Podany chleb i ryba poprzedzają rozmowę Jezusa z Piotrem o miłości i trosce o Jego owce. Bliskość przy stole nie usuwa powagi tego wezwania. Pokazuje raczej, że służba wyrasta ze spotkania z Tym, który najpierw daje pokarm. W tej scenie wieczność nie jest odległą ideą: Zmartwychwstały podaje uczniom śniadanie, a zwyczajny chleb staje się znakiem Jego obecności.