Ewangelia Jana 21:10 – znaczenie i zastosowanie

Jezus nie czeka, aż uczniowie otrząsną się po nieudanej nocy. Wrócili do brzegu z siecią pełną ryb, zmęczeni i pewnie trochę zawiedzeni. Tymczasem na ziemi żarzą się już węgle, a na nich leżą ryba i chleb, więc posiłek jest gotowy. Mimo to Jezus prosi o coś jeszcze: „Przynieście jeszcze ryb, które teraz złowiliście.” Połów, który przed chwilą wyciągali z wody, zostaje włączony we wspólne jedzenie. Warto zauważyć, że to nie ich wysiłek przygotował ten stół. Ryby z łodzi nie były konieczne, a jednak dają uczniom udział w tym, co dzieje się na brzegu. Ciężka noc znajduje tu nowe miejsce, bo to, co udało się zebrać, staje się częścią wspólnej radości, a nie tylko świadectwem tego, czego zabrakło. Jest w tym coś bardzo ludzkiego i łagodnego. Bóg nie odbiera człowiekowi jego pracy ani doświadczenia. Przyjmuje je i kładzie obok swojego daru. Nawet skromny połów może znaleźć miejsce przy ogniu Chrystusa.

W Ewangelii Jana 21:10 Jezus mówi: „Przynieście jeszcze ryb, które teraz złowiliście”. Polecenie pada po nieudanym nocnym połowie i po cudownym zapełnieniu sieci. Uczniowie zastają na brzegu żarzące się węgle, rybę i chleb. Jezus ma więc już przygotowany posiłek, a jednak prosi, by przynieśli także własny połów. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu daru i udziału. Jezus nie potrzebuje ryb uczniów, by nakarmić zgromadzonych; tekst pokazuje, że jedzenie już czeka. Ich połów nie zastępuje Jego gościnności, lecz zostaje do niej dołączony. To nie uczniowie organizują spotkanie ani nie dostarczają wszystkiego, co konieczne. Otrzymują jednak miejsce w tym, co Jezus przygotowuje. W tym szczególe widać obraz służby, która nie jest próbą zasłużenia na przyjęcie. Uczniowie przynoszą owoc pracy, możliwy dzięki słowu Jezusa, do posiłku, który On sam przygotował. Podobny porządek można dostrzec w życiu wspólnoty: czyjaś praca, talent albo troska mają znaczenie, ale nie są źródłem łaski. Werset nie ustanawia ogólnej reguły o każdym ludzkim wysiłku; ukazuje konkretną scenę spotkania Zmartwychwstałego z uczniami, w której Jego dar i ich udział nie konkurują ze sobą.

Jezus nie czeka, aż uczniowie przyjdą z pustymi rękami. Na brzegu już żarzą się węgle, na nich leży ryba, a obok jest chleb (Ewangelia Jana 21:9). Mimo to mówi: „Przynieście jeszcze ryb, które teraz złowiliście”. Wcześniej, po nocy bez połowu, uczniowie zarzucili sieć za Jego słowem i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć (Ewangelia Jana 21:6). Ten połów nie był konieczny do przygotowania posiłku, bo Jezus już o nim zadbał. Mimo to zostaje nazwany ich połowem. Warto zwrócić uwagę na sposób mówienia. Jezus nie mówi: „Dajcie mi ryby”, ani: „Ja je złowiłem”. Nazywa je rybami, które uczniowie złowili, choć tekst jasno pokazuje, że połów wydarzył się po Jego słowie. Ich posłuszeństwo i wysiłek zostają uznane, a dar nie przestaje być darem. Jest w tym coś bardzo praktycznego. Jezus włącza do wspólnego posiłku to, co uczniowie już mają w rękach. Ich zwykła, rybacka praca nie zostaje odrzucona ani zastąpiona cudem, lecz staje się częścią tego, co dzieje się na brzegu.

Po nieudanym nocnym połowie uczniowie wracają z siecią pełną ryb. Na brzegu czeka już Jezus, a przy żarzących się węglach leżą ryba i chleb. Wtedy mówi: „Przynieście jeszcze ryb, które teraz złowiliście” (Ewangelia Jana 21:10). Jego słowa nie brzmią jak prośba kogoś, komu brakuje pożywienia. Jezus sam przygotował posiłek. A jednak każe przynieść to, co uczniowie złowili dzięki Jego wskazaniu. Dar i ludzka praca spotykają się przy jednym ogniu: ryby są ich połowem, ale bez słowa Jezusa sieć pozostałaby pusta. W tej scenie jest cicha prawda o Bożej łasce. Nie unieważnia ona tego, co człowiek może ofiarować, lecz przyjmuje to, co powstało dzięki otrzymanej pomocy. Uczniowie nie muszą zdobywać dla Jezusa tego, czego Mu brakuje; zostają zaproszeni do udziału w posiłku, który On już przygotował. Tak może wyglądać także zwyczajna wierność: wysiłek, talent czy troska nie stają się źródłem zbawienia, ale mogą zostać złożone w relacji z Bogiem. Na brzegu morza dar nie usuwa pracy, a praca nie przesłania daru. Razem tworzą stół, przy którym zmartwychwstały Jezus karmi swoich uczniów.