Ewangelia Jana 10:9 – znaczenie i zastosowanie

Jezus mówi: „Ja jestem bramą”. W obrazie owczarni brama jest przede wszystkim miejscem przejścia. Ten, kto przez nią wchodzi, znajduje schronienie, ale nie zostaje w nim zamknięty, bo werset mówi także o wyjściu i o pastwisku. Słowa „wejdzie i wyjdzie” mają tu równie wielką wagę jak samo wejście. W tym obrazie widać coś bliskiego ludzkim przeżyciom. Może ktoś zna chwile, kiedy ból albo lęk tak szczelnie zamyka człowieka w sobie, że trudno zobaczyć cokolwiek poza nimi. Brama pokazuje, że przejście przez Chrystusa prowadzi do życia, a nie do trwałego uwięzienia. Wejście do owczarni daje bezpieczeństwo, a wyjście na zewnątrz oznacza powrót do codziennych spraw, relacji i pokarmu. Warto zauważyć warunek zapisany w tekście: „Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie”. Werset mówi o zbawieniu i o drodze, która prowadzi przez Jezusa, a nie opisuje, jak dokładnie przebiega każde ludzkie doświadczenie. Obietnica dotyczy tego, kto przez tę bramę przechodzi. W następnym wersecie Jezus mówi o obfitości życia, co pokazuje, że brama nie jest tylko progiem, lecz drogą ku pełni.

Obraz bramy w Ewangelii Jana 10:9 skupia uwagę na tym, przez kogo owce uzyskują dostęp do bezpieczeństwa i życia. Jezus nie przedstawia siebie jedynie jako przewodnika wskazującego drogę: mówi, że sam jest bramą. „Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony” — obietnica jest związana z przyjściem do Niego, a nie z samodzielnym zdobyciem bezpieczeństwa. Dalsze słowa rozwijają obraz: owca „wejdzie i wyjdzie, i znajdzie paszę”. To nie opis zamknięcia w owczarni, lecz życia pod opieką, z dostępem do pokarmu. W sąsiednich wersetach Jezus przeciwstawia swoją misję złodziejowi, który niszczy, i mówi o życiu w obfitości. Pasza oznacza więc nie luksus ani obietnicę braku trudności, lecz troskę, dzięki której życie może się rozwijać. Warto zachować proporcje obrazu: zbawienie nie oznacza tu jedynie chwilowego ocalenia, a wolność „wejścia i wyjścia” nie jest niezależnością od pasterza. Jezus jest zarazem wejściem do owczarni i tym, przez którego owce znajdują pokarm. Wersety 10–11 dopowiadają, że Jego troska nie jest obojętna: dobry pasterz daje życie za owce. Obfitość zaczyna się więc od więzi z Nim.

Obraz bramy łatwo wziąć za symbol zamknięcia. Tymczasem w Ewangelii Jana 10:1–2 brama wyznacza prawidłowe wejście do owczarni, a kto wchodzi przez nią, jest pasterzem, nie złodziejem. Jezus mówi o sobie: „Ja jestem bramą”, a w Ewangelii Jana 10:10 dodaje, że przyszedł, aby owce miały życie w obfitości. Ewangelia Jana 10:9 wymienia trzy rzeczy: wejście, wyjście i znalezienie paszy. Nie ma tu mowy o uwięzieniu w ciasnym miejscu. Przez bramę prowadzi droga do pokarmu, a ruch odbywa się w obie strony. Człowiek, który wchodzi przez Chrystusa, nie przestaje żyć w świecie. Idzie do pracy, do rodziny i do codziennych spraw, i tam znajduje to, czego potrzebuje. Warunek w tekście jest wyraźny: „Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony”. Wers nie opisuje jednak każdego trudnego dnia ani każdej drogi, którą ktoś przechodzi. Mówi o relacji z Bogiem, która otwiera drogę do życia. Najbardziej uderzające jest to, że brama nie odcina od pastwiska. Prowadzi właśnie do niego.

W zdaniu „Ja jestem bramą” Jezus nie wskazuje jedynie drogi do bezpiecznego miejsca. Sam staje się przejściem, przez które człowiek wchodzi w życie oparte na Jego obecności. Obietnica brzmi: „Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony”. Nie jest to obietnica, że życie stanie się wolne od trudności, lecz że w Nim człowiek znajduje ocalenie i przynależność do Boga. Obraz bramy prowadzi zarazem na otwartą przestrzeń. Owce „wejdą i wyjdą, i znajdą paszę” (Ewangelia Jana 10:9). Bezpieczeństwo nie oznacza zamknięcia ani bezruchu: jest miejscem, z którego można wyruszać i do którego można wracać, mając źródło życia. W dalszych słowach tego fragmentu Jezus przeciwstawia swoją misję niszczącemu działaniu złodzieja i mówi o życiu w obfitości. Pasza staje się więc obrazem pokarmu, którego nie trzeba zdobywać podstępem ani lękiem. Chrześcijańska nadzieja widzi w tej bramie także obietnicę zbawienia, którego pełnia przekracza doczesność. Już teraz jednak życie z Jezusem ma kształt zaufania Jego głosowi. Brama nie prowadzi donikąd: otwiera się ku życiu, które On daje i podtrzymuje.