Ewangelia Jana 10:36 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w sporze, który robi się coraz ostrzejszy. Jezus nie odpowiada długim wywodem. Mówi o Tym, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, i w tym jednym zdaniu zawiera całą prawdę o swoim posłannictwie. Oskarżenie o bluźnierstwo pada wobec Kogoś, kto został przez Ojca poświęcony i wysłany w określonym celu. Z tego miejsca widać, że niezrozumienie ze strony ludzi nie unieważnia tego, skąd Jezus przychodzi. Warto zwrócić uwagę, że ta wypowiedź wyrasta z relacji. Poświęcenie i posłanie opisują działanie Ojca wobec Syna, a nie samotną deklarację człowieka. Gdy wcześniej Jezus wskazuje na dobre czyny pochodzące od Ojca, Jego tożsamość zostaje osadzona w tej więzi. Słowa o Synu Bożym nie są więc odizolowanym roszczeniem, lecz wypływają z tego, kto posłał i kto poświęcił. Fragment nie obiecuje, że każde niesłuszne oskarżenie szybko się wyjaśni. Pokazuje natomiast, że prawda o tym, skąd ktoś przychodzi, nie zależy od tego, czy zostanie przyjęta przez słuchających. Werset dotyczy Jezusa, a Jego spokój opiera się na posłaniu od Ojca, a nie na zgodzie otoczenia.

Jezus nie odpowiada na zarzut bluźnierstwa, jakby stawką było jedynie nieporozumienie językowe. W Ewangelii Jana 10:33 rozmówcy wyjaśniają, że uznali Jego słowa za roszczenie do boskości. Jezus przywołuje więc dwa elementy: Ojciec Go poświęcił i posłał na świat, a rozmówcy nazywają bluźnierstwem to, że mówi o sobie jako o Synu Bożym. „Poświęcił” wskazuje tu na szczególne przeznaczenie Jezusa przez Ojca; „posłał” podkreśla, że Jego misja nie jest samowolnym wystąpieniem człowieka. Nie jest to jednak próba rozstrzygnięcia sprawy samym tytułem. W sąsiednich wersetach Jezus odwołuje się także do swoich dzieł: mają świadczyć o więzi między Nim a Ojcem (Ewangelia Jana 10:37–38). Werset 36 należy czytać w tej argumentacji, a nie jako oderwaną definicję. Jezus odpiera oskarżenie, wskazując na napięcie w osądzie rozmówców. Skoro Pismo nazywa „bogami” tych, do których skierowano słowo Boże, samo określenie „Syn Boży” nie rozstrzyga jeszcze zarzutu bluźnierstwa. Nie znaczy to, że Jezus uważa się za jednego z nich. Jego słowa i dzieła razem wskazują na szczególną relację z Ojcem.

Jezus mówi o sobie w sposób, który jego rozmówcy uznali za bluźnierstwo. Zwrot „Tym, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat” osadza jednak całą wypowiedź w relacji z Ojcem. Słowa o tożsamości Jezusa padają obok przypomnienia, kto Go poświęcił i posłał. Wers pokazuje, jak łatwo osądzić kogoś po jednym zdaniu. Oskarżenie opiera się na słowie: „powiedziałem”. Jezus nie odpowiada kolejnym zapewnieniem. Wraca do dzieł, których dokonał i które wcześniej ukazał przed rozmówcami (Ewangelia Jana 10:32 oraz Ewangelia Jana 10:37-38). Słowa i czyny stoją tu obok siebie, a czyny mają świadczyć o Posłanym. Jezus nie unika też sporu. Odwołuje się do tego, co zapisane w Prawie (Ewangelia Jana 10:34), i prowadzi rozmowę na gruncie Pisma. Jego obrona płynie z wierności Temu, który Go posłał. Ten werset pozostawia słuchaczy przed pytaniem o to, czy ich osąd nad Jezusem liczy się bardziej niż świadectwo dzieł Ojca.

W Ewangelii Jana 10:36 Jezus odpowiada na zarzut, że bluźni, nazywając siebie Synem Bożym. Odwołuje się do Ojca, który Go poświęcił i posłał na świat. Jego tożsamość nie jest więc przedstawiona jako samodzielne roszczenie człowieka, lecz jako więź z Ojcem i misja otrzymana od Niego. W sporze stawką jest rozpoznanie, kim jest Jezus. Rozmówcy widzą w Jego słowach bluźnierstwo; On wskazuje zarówno na słowo Pisma, jak i na dzieła Ojca. Nie wymusza wiary samym tytułem. W następnym zdaniu mówi, że Jego dzieła mogą stać się podstawą poznania jedności Ojca i Syna. To zaproszenie do uważnego patrzenia na to, co Jezus czyni, choć nie usuwa napięcia ani nie kończy sporu. Słowo „posłał” niesie tu szczególną powagę. Jezus przychodzi na świat z misją, której źródłem jest Ojciec, a Jego czyny odsłaniają tę więź. Jak głos pasterza wśród wielu głosów, Jego słowa i dzieła domagają się rozpoznania. Ten fragment pozostawia czytelnika wobec pytania o tożsamość Jezusa, ale kieruje uwagę ku świadectwu Jego życia.