Ewangelia Jana 10:27 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w obrazie pasterza i owiec, a ich siła tkwi w bliskości. Słuchanie głosu i pójście za nim stoją tu obok siebie jak dwa oblicza jednej więzi, a nie jako osobne etapy do odhaczenia. Owca nie musi znać każdej drogi, wystarczy, że rozpoznaje, kto ją woła. Szczególnie poruszający jest zwrot „Ja znam je”. Najpierw mówi o znajomości, dopiero potem o podążaniu. We wcześniejszym fragmencie (Ewangelia Jana 10:3) pojawia się obraz pasterza, który woła owce po imieniu. Wielu ludzi w trudnych chwilach czuje się anonimowych w tłumie, a tymczasem ten tekst mówi o kimś, kto zna z imienia każdego ze swoich. Nie obiecuje on łatwej drogi, lecz pokazuje, że podążanie za Pasterzem nie zaczyna się od lęku przed zgubieniem. Zdania z Ewangelii Jana 10:28 i 10:29, o tym, że owce nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z ręki, trzeba czytać uważnie. Dotyczą tych, o których Jezus mówi w tym miejscu, i ręki Ojca oraz Syna, a nie każdego cierpienia, które może spotkać człowieka.

Obraz owiec nie opisuje biernego tłumu, lecz więź rozpoznania i przynależności. Jezus mówi o swoich owcach: słuchają Jego głosu, są Mu znane i za Nim idą. Te trzy części zdania ukazują relację, nie zestaw niezależnych osiągnięć. Podążanie nie kupuje bliskości Jezusa; wypływa z tego, że On zna tych, którzy do Niego należą. „Słuchać” oznacza tu więcej niż usłyszeć dźwięk. W obrazie z początku rozdziału pasterz woła swoje owce, a one rozpoznają jego głos i idą za nim. W dalszej rozmowie Jezus przeciwstawia swoje owce tym, którzy nie wierzą; nie przedstawia więc wiary jako samej deklaracji, lecz jako rozpoznawalną odpowiedź na Jego osobę i czyny. Nie należy jednak zamieniać tego obrazu w prosty test, jakby każda chwila niepewności dowodziła braku wiary. Werset mówi o kierunku więzi: Jezus zna swoje owce, a one podążają za Nim. W sąsiednich wersetach ta relacja wiąże się z obietnicą życia wiecznego i bezpieczeństwa w Jego ręku. Jej centrum nie stanowi bezbłędne rozeznawanie każdego wyboru, lecz pasterz, którego głos nadaje kierunek uczniostwu.

Jezus mówi tu o Pasterzu, który zna swoje owce i jest przez nie rozpoznawany. Owce słuchają Jego głosu, a On woła każdą po imieniu, jak czytamy w Ewangelii Jana 10:3. Werset 27 łączy dwa ruchy: słuchanie i pójście za Pasterzem. Tekst przedstawia je jako cechy tych, którzy należą do Jezusa, a nie jako dwa etapy ustawione jeden po drugim. W codziennym życiu słuchanie głosu Pasterza przybiera formę regularnego przebywania z Jego słowem. Ktoś, kto co dzień czyta Pismo Święte, uczy się odróżniać to, co prowadzi ku Bogu, od tego, co tylko głośno domaga się uwagi. Pójście za Nim widać w zwykłych wyborach: w uczciwej rozmowie z szefem, w cierpliwości wobec dzieci przy wspólnym obiedzie, w przebaczeniu po kłótni. Dalsze słowa Jezusa, zapisane w Ewangelii Jana 10:28 i 10:29, mówią o obietnicy, że owce nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z ręki Pasterza ani Ojca. Ta obietnica dotyczy owiec Jezusa i nie gwarantuje życia wolnego od trudności. Jej siła nie leży w odporności owiec, lecz w mocy Tego, który je trzyma.

W obrazie pasterza głos nie jest jedynie dźwiękiem, który można rozpoznać. Oznacza więź: owce słuchają Jezusa, ponieważ należą do Jego wspólnoty, a On zna je osobiście. Wcześniej mówi o pasterzu, który woła swoje owce po imieniu. Nie prowadzi bezimiennego stada; zna tych, których wyprowadza. Słowa te padają w sporze o to, kim jest Jezus. Jego rozmówcy domagają się jasnej deklaracji, On zaś wskazuje na swoje czyny, które świadczą o Jego jedności z Ojcem. W tym świetle słuchanie głosu Jezusa oznacza zaufanie Temu, kim się objawia, i podążanie za Nim. Nie jest to obraz nieomylnego rozeznania ani życia bez wątpliwości. To raczej wierność, która może trwać nawet wtedy, gdy droga nie staje się od razu przejrzysta. „A Ja znam je” brzmi jak centrum tej krótkiej wypowiedzi. Zanim pojawia się krok owiec za pasterzem, jest Jego znajomość i troska. W dalszych słowach Jezus mówi o życiu wiecznym i o tych, których nikt nie wyrwie z Jego ręki. Nadzieja tej obietnicy nie opiera się na doskonałości słuchających, lecz na wierności Jezusa.