Ewangelia Jana 10:25 – znaczenie i zastosowanie

Ci, którzy otoczyli Jezusa w portyku Salomona, chcieli usłyszeć jasną odpowiedź i mieli dość niepewności. Jezus nie zbywa ich pustymi zapewnieniami. Mówi, że już wcześniej powiedział, a mimo to nie wierzą. W tym krótkim zdaniu słychać coś gorzkiego, bo słowa, które miały przynieść jasność, nie trafiają do serca tych, którzy ich słuchają. Jezus wskazuje wtedy na czyny, których dokonuje w imię swojego Ojca, i mówi, że to one o Nim świadczą. Świadectwo nie jest tu przymusem ani zagadką. Jest czymś, co widać w działaniu i co można zestawić z wypowiedzianymi słowami. Ci, którzy słuchają, mają przed sobą zarówno głos, jak i to, co się dzieje. Najmocniejsze słowa fragmentu padają jednak w wersecie następnym, gdzie Jezus wyjaśnia, że nie wierzą, bo nie są z Jego owiec. Wiara nie wynika więc wyłącznie z dobrego argumentu. Wiąże się z przynależnością do Pasterza, który zna swoje owce i woła je po imieniu. Ten obraz sprawia, że pytanie o tożsamość Jezusa zostaje osadzone w relacji, a nie w samym dowodzie.

Jezus nie odpowiada na żądanie znaku samą deklaracją. Przypomina, że już mówił, kim jest, a Jego czyny również dają świadectwo. Ważne są tu oba źródła: słowo i działanie. Nie konkurują ze sobą; czyny dokonane „w imię” Ojca ukazują, że misja Jezusa pozostaje z Nim związana. Rozmówcy pytają, czy Jezus jest Mesjaszem, lecz odpowiedź nie sprowadza się do tytułu. Wcześniej w rozdziale pojawia się spór o uzdrowienie niewidomego: jedni dostrzegają w nim znak, inni odrzucają jego wymowę. Sam fakt działania nie zmusza więc do wiary. Świadectwo może być widoczne, a jednak odczytane inaczej. Nie oznacza to, że Jezus uznaje każdą wątpliwość za złą wolę ani że każdy niezwykły czyn automatycznie potwierdza Boże posłannictwo. W tym fragmencie chodzi o Jego własne czyny, osadzone w relacji z Ojcem. Werset 26 dopowiada, że niewiara rozmówców wiąże się z tym, iż nie należą do Jego owiec. Spór dotyczy więc nie braku informacji, lecz rozpoznania, kim jest Jezus i czyje działanie staje się w Nim widzialne.

Jezus odpowiada na pytanie, które zadali Mu Żydzi w świątyni: jak długo mają być w niepewności. Jego odpowiedź jest krótka: „Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie.” Słowa już padły, a świadectwo daje to, co Jezus czyni. W Ewangelii Jana 10:21 ktoś z tłumu zauważa, że zły duch nie otwiera oczu niewidomym, więc sama działalność Jezusa staje się argumentem, którego nie da się łatwo zbyć. Warto jednak zauważyć, czego ten fragment nie obiecuje. Jezus nie mówi, że każdy, kto zobaczy znaki, uwierzy. W Ewangelii Jana 10:26 pojawia się zdanie o tym, że Jego słuchacze nie są z Jego owiec. Tekst zostawia więc napięcie między świadectwem a odpowiedzią człowieka i nie rozstrzyga go w prostym rachunku przyczyn. Dla codziennego życia płynie stąd spokojna myśl. Wiarygodność buduje się przez zgodność słów z czynami, widoczną w domu, w pracy i w relacjach. Słowa mogą być poprawne, ale to czyny pozwalają innym rozpoznać, do kogo należą. Świadectwo Jezusa wyrasta z tego, co czyni w imię Ojca.

W tej scenie Jezus odpowiada ludziom, którzy pytają, czy jest Mesjaszem. Nie odsyła ich wyłącznie do deklaracji: wskazuje na czyny dokonywane w imię Ojca. Są one świadectwem Jego więzi z Ojcem i misji. Nie przymuszają do wiary, lecz odsłaniają, kim jest Jezus. Wcześniej w rozdziale obraz pasterza skupia uwagę na głosie rozpoznawanym przez owce. Tutaj świadectwo przybiera postać czynów. Słowa i działanie nie rozchodzą się: życie Jezusa ukazuje Ojca, którego imię i autorytet On reprezentuje. A jednak obecni słyszą odpowiedź i widzą znaki, lecz nie wierzą. Ewangelista nie przedstawia wiary jako samego uznania faktów; chodzi o rozpoznanie osoby i powierzenie się jej. Dla chrześcijańskiej nadziei ważne jest, że w dalszych słowach Jezus mówi o owcach, które słuchają Jego głosu, i o życiu wiecznym, które im daje. To obietnica związana z przynależnością do Niego, nie gwarancja, że doczesne życie będzie wolne od bólu. Czyny Jezusa pozostają świadectwem: wierność Ojcu staje się widzialna, a wieczność zaczyna się w relacji, która prowadzi za Jego głosem.