Ewangelia Jana 10:24 – znaczenie i zastosowanie

Ta prośba brzmi jak głos ludzi, którzy są już bardzo zmęczeni czekaniem. Otoczeni pytają wprost, bez owijania, i słychać w tym napięcie tych, dla których niepewność stała się ciężarem. Taki moment zna każde serce, które pragnie jasności, a nie dostaje jej od razu. Warto zauważyć, że w Ewangelii Jana 10:25 Jezus nie odpowiada prostym potwierdzeniem. Mówi, że już powiedział, a czyny, których dokonuje w imię Ojca, świadczą o Nim. Odpowiedź przychodzi więc przez relację i działanie, a nie tylko przez słowo wypowiedziane na żądanie. Następne wersety przesuwają uwagę z tego, co trzeba udowodnić, na to, kogo Pasterz zna i kto słucha Jego głosu. W Ewangelii Jana 10:27 Jezus mówi, że Jego owce słuchają Jego głosu, a On je zna. Ten fragment nie obiecuje, że każda niepewność zniknie na zawołanie. Pokazuje raczej, że pytanie zadane z pragnienia jasności jest w Bożych oczach poważne. Pytanie o pewność nie jest tu niczym wstydliwym. Odpowiedź dana w Chrystusie staje się jednak spotkaniem, a nie tylko chłodnym dowodem.

Pytanie „Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności?” brzmi jak prośba o jasność, ale dalszy ciąg rozmowy pokazuje napięcie głębsze niż brak informacji. Jezus odpowiada, że już mówił, a Jego czyny dokonywane w imię Ojca świadczą o tym, kim jest. Spór dotyczy więc także tego, jak rozpoznać świadectwo i czy mu zaufać. W Ewangelii Jana 10:24 rozmówcy domagają się jednoznacznej deklaracji: „Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie”. Nie należy jednak sprowadzać tej sceny do przeciwstawienia Jezusa wszystkim Żydom. To rozmowa w świątyni podczas uroczystości Poświęcenia, w której już wcześniej pojawiały się różne reakcje na Jego słowa i czyny. W najbliższych wersetach Jezus wskazuje na swoje dzieła, a następnie mówi o owcach, które słuchają Jego głosu i idą za Nim. Obraz pasterza z początku rozdziału nadaje temu sens: poznanie Jezusa nie jest jedynie uzyskaniem nazwy czy tytułu, lecz rozpoznaniem Jego głosu i działania. Werset nie przedstawia wiary jako skutku samej presji na prostą odpowiedź. Pokazuje raczej, że jasność może być dostępna, a mimo to nie zostać przyjęta.

Pytanie, które Żydzi kierują do Jezusa w portyku Salomona, jest proste: jak długo jeszcze mają czekać na jasną odpowiedź? Jezus nie odpowiada zdaniem wypowiedzianym na żądanie. Wskazuje na to, co już się dzieje: „Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie” (Ewangelia Jana 10:25). Jasność bywa więc widoczna w działaniu, którego nie da się wytłumaczyć inaczej. Jezus mówi też, dlaczego nie wierzą: „bo nie jesteście z moich owiec” (Ewangelia Jana 10:26). Tekst nie wyznacza tu kolejności, w której najpierw trzeba coś zrobić, a dopiero potem zostać owcą. Opisuje relację. Owce słuchają Jego głosu, On je zna, a one idą za Nim (Ewangelia Jana 10:27). Obietnica życia wiecznego i tego, że nikt nie wyrwie ich z Jego ręki, dotyczy właśnie Jego owiec (Ewangelia Jana 10:28). Nie jest to zapewnienie, że każda trudna sytuacja zakończy się po naszej myśli. Najważniejsze jest więc to, że Jezus nie uspokaja ciekawości tych, którzy pytają z dystansem. Jego odpowiedź wskazuje na tych, którzy rozpoznają Jego głos.

„Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie”. To pytanie pada w świątyni, zimą, po sporze o to, kim jest Jezus. Brzmi jak prośba o jasność, ale zarazem domaga się odpowiedzi podanej w sposób, który nie pozostawi miejsca na wahanie. Jezus nie uchyla się od odpowiedzi. W następnym wersecie wskazuje na swoje czyny dokonywane w imię Ojca: one świadczą o Nim. Nie przedstawia więc swojej tożsamości jako twierdzenia oderwanego od życia. Jego dzieła i słowa tworzą świadectwo, które można usłyszeć i rozpoznać. W tej scenie pobrzmiewa wcześniejszy obraz pasterza, którego owce słuchają i podążają za nim. Rozpoznanie Jezusa nie przypomina wymuszonego potwierdzenia ani rozwiązania zagadki jednym zdaniem. Jest raczej odpowiedzią na głos poznawany w tym, co On czyni. Otwarte wyznanie mogłoby uciszyć pytanie na chwilę, lecz Ewangelia kieruje uwagę głębiej: ku świadectwu czynów i więzi z Tym, który daje swoim owcom życie wieczne.