Ewangelia Jana 10:16 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa Jezusa niosą wyraźną troskę o tych, którzy stoją poza ogrodzeniem. Mówi o „innych owcach, które nie są z tej owczarni”, a potem używa mocnego słowa: „I te muszę przyprowadzić”. Ta konieczność nie brzmi jak przymus, raczej jak głębokie zobowiązanie pasterza wobec tych, których zna. Wcześniej w tym rozdziale pasterz woła owce po imieniu i wyprowadza je, więc zapowiedź o innych owcach przypomina, że żadna z nich nie jest dla niego anonimowa, nawet jeśli dotąd nie należała do jego stada. Najbardziej poruszająca wydaje mi się myśl, że owce rozpoznają głos pasterza. Nikt ich do tego nie zmusza. Słuchają, bo znają tego, który je zna i oddaje za nie życie. Ta więź opiera się na rozpoznawaniu, a nie na nacisku. Obraz jednej owczarni i jednego pasterza nie mówi wprost, jak ta jedność ma wyglądać w historii kościołów. Chrześcijanie różnie ją rozumieją i warto to szanować. Fragment zostawia jednak coś wyraźnego: pasterz nie pozostawia poza sobą tych, których chce przyprowadzić, a jego troska sięga dalej, niż widzi ktokolwiek z wnętrza owczarni.

„Inne owce” oznaczają tych, którzy nie należą do obecnej owczarni. W chrześcijańskiej interpretacji często widzi się w nich ludzi spośród narodów, spoza Izraela; sam werset nie wymienia jednak ich pochodzenia. Najważniejszy jest kierunek działania Jezusa: to On ma je przyprowadzić, a one będą słuchać Jego głosu. Ich przynależność nie wynika z tego, że już znajdują się w tej samej zagrodzie, lecz z więzi z pasterzem. „Muszę” wyraża tu konieczność misji Jezusa, nie przymus narzucony przez kogoś z zewnątrz. W sąsiednich wersetach mówi On o sobie jako o dobrym pasterzu, który zna swoje owce i oddaje za nie życie. Obietnica jedności wyrasta więc z Jego troski i autorytetu, a nie z samego ludzkiego porządkowania wspólnot. „Jedna owczarnia, jeden pasterz” nie musi oznaczać, że wszyscy mają identyczne pochodzenie czy historię. Tekst podkreśla wspólnego pasterza i słuchanie Jego głosu. Jedność nie zaciera różnicy między wcześniejszą owczarnią a owcami przyprowadzanymi spoza niej; ukazuje raczej zasięg misji Jezusa: Jego głos i opieka nie ograniczają się do jednej grupy.

Te słowa wypowiadają coś, co dla Jezusa jest konieczne: „I te muszę przyprowadzić”. Obraz pasterza, który woła owce po imieniu i je wyprowadza (w Ewangelii Jana 10:3), nadaje temu słowu ciepło. W innym miejscu tego rozdziału Jezus mówi, że zna swoje owce (Ewangelia Jana 10:14), i ta bliskość jest punktem wyjścia dla całego obrazu. Zdanie o innych owcach poszerza krąg poza to, co znane tym, którzy słuchali. Nie zmienia obrazu pasterza, lecz go rozszerza. Tekst nie opisuje, kiedy ani w jaki sposób ci ludzie przyjdą, mówi jednak wyraźnie, że usłyszą głos. Obok tego pojawia się obietnica jedności: „nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz”. Jedność nie jest tu przedstawiona jako dzieło ludzkiej organizacji. Opiera się na jednym pasterzu, który prowadzi wszystkie owce. Najbardziej praktyczny wniosek dotyczy samego słuchania. Owce rozpoznają głos pasterza, a nie najgłośniejszy dźwięk w pobliżu. W czasach, gdy wiele głosów domaga się uwagi, ta prosta obserwacja nabiera znaczenia. Rozpoznawanie głosu zaczyna się od bliskości z pasterzem, a nie od hałasu wokół. W tym krótkim zdaniu słychać spokojną pewność, że pasterz nie rezygnuje z tych, których jeszcze nie zgromadził.

„Mam także inne owce...” — w tych słowach Jezus mówi o tych, którzy nie należą do obecnej owczarni. Jego troska przekracza granice widzialnej wspólnoty. Pasterz zna także tych, których owczarnia jeszcze nie obejmuje, i mówi o swoim pragnieniu, by ich przyprowadzić. Jedność, którą zapowiada, rodzi się ze słuchania Jego głosu i przynależności do Niego. Nie oznacza, że wszyscy muszą mieć tę samą historię czy pochodzić z tego samego miejsca. Obraz jednej owczarni skupia uwagę na jednym pasterzu: Jezusie, który zna swoje owce i oddaje za nie życie. Jego jednocząca troska nie jest więc abstrakcyjną ideą, ale miłością potwierdzoną ofiarą. Wspólnota wiary może przypominać rozległe pastwisko, na którym spotykają się ludzie o odmiennych drogach, a jednak słuchają tego samego głosu. Ten obraz nie daje prawa do ogłaszania, kto należy do Boga, a kto pozostaje poza Jego troską. Przeciwnie, przypomina, że zasięg tej troski jest większy, niż potrafi objąć ludzki wzrok. Jedność w tej Ewangelii nie zaczyna się od podobieństwa owiec, lecz od wierności pasterza, który je gromadzi.