Ewangelia Jana 10:14 – znaczenie i zastosowanie

W tym krótkim zdaniu uderza mnie to, że znajomość działa w obie strony. Pasterz zna swoje owce, a owce znają jego. Ta więź ma w sobie coś bardzo osobistego, bo w Ewangelii Jana 10:3 czytamy, że pasterz woła owce po imieniu. Słowo „znać” dotyczy tu bliskości, a nie samej wiedzy o kimś z daleka. Ta prawda najmocniej dotyka tych, którzy czują się niewidoczni w tłumie. Jezus mówi o znajomości podobnej do tej, którą łączy Go z Ojcem. W Ewangelii Jana 10:15 Ojciec zna Jezusa, a Jezus zna Ojca. Ten obraz nie ustala, kto pierwszy wykonał ruch ani jakie warunki trzeba spełnić. Zdanie po prostu stwierdza, że owce są znane i że same znają głos pasterza. Może właśnie dlatego fragment tak łagodnie niesie. Nie ma w nim wymagania, by owca najpierw zasłużyła na rozpoznanie. Bliskość rodzi się z tego, że usłyszany głos jest znajomy, a imię wypowiedziane przez pasterza ma swoje miejsce w jego sercu. To zwykłe rozpoznawanie głosu jest w tym obrazie bardzo ludzkie i bardzo bliskie.

W Ewangelii Jana 10:14 Jezus mówi: „Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje Mnie znają”. Kluczowe jest tu wzajemne poznanie: nie chodzi tylko o to, że Jezus wie o istnieniu swoich uczniów. Obraz pasterza pokazuje więź rozpoznawalną po głosie, trosce i przynależności. Owce nie są dla niego bezimiennym stadem. To poznanie nie oznacza jednak, że uczniowie wiedzą o Jezusie wszystko albo nigdy nie wątpią. W kontekście rozdziału owce słuchają jego głosu, a dobry pasterz odróżnia się od najemnika tym, że nie porzuca ich w niebezpieczeństwie. Werset 11 dopowiada koszt tej troski: pasterz oddaje życie za owce. Werset 15 wiąże ją z relacją Jezusa z Ojcem. Obraz nie przedstawia więc posłuszeństwa jako ceny, za którą zdobywa się opiekę. Pokazuje raczej, że odpowiedź owiec wyrasta z więzi, którą Jezus już ustanawia i potwierdza swoim oddaniem. Gdy wspólnota chrześcijańska mówi o przynależności do Chrystusa, ten werset przypomina, że nie jest ona anonimowym statusem. Jej centrum stanowi relacja z pasterzem, który zna swoich i nie traktuje ich jak wymiennych.

Ta krótka zapowiedź ma w sobie dużo spokoju. Pasterz nie zna owiec z listy ani z dalekiej obserwacji. Woła je po imieniu, jak opisuje to Ewangelia Jana 10:3. Słowa „Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje Mnie znają” pokazują, że znajomość działa w obie strony. Dla codziennego życia najważniejsze jest to, że znajomość rośnie z bliskości. Owca poznaje głos pasterza, bo go słyszy. Ewangelia Jana 10:3 mówi, że owce słuchają jego głosu, a pasterz woła je po imieniu i wyprowadza. W Ewangelii Jana 10:15 ta więź zostaje porównana do wzajemnej znajomości Ojca i Syna, co pokazuje głębię tej relacji. Dobry pasterz nie traktuje owiec jak liczby. Jego troska opiera się na tym, że je zna, a one odpowiadają poznaniem jego głosu. Ta bliskość nie jest chwilowa, bo opiera się na znajomości, która trwa. Wiara wyrasta z takiej relacji, a nie z samej wiedzy o Bogu. Obraz ten nie wymaga wielkich słów, lecz wiernego słuchania w zwykłych dniach.

W zdaniu „Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje Mnie znają” najważniejsza jest więź, która nie opiera się na przymusie. Jezus mówi o owcach, które słuchają głosu pasterza i rozpoznają go pośród innych głosów. To obraz bliskości: pasterz zna swoje owce, a one należą do niego i odpowiadają na jego wezwanie. W tym rozpoznaniu nie ma obietnicy, że życie będzie wolne od zagrożeń. W sąsiednich słowach Jezus mówi o najemniku, który ucieka, i o dobrym pasterzu, który oddaje życie za owce. Jego troska sięga więc dalej niż spokojne chwile. Nie znika, gdy pojawia się niebezpieczeństwo; odsłania się w gotowości do ofiary. Jezus porównuje tę więź z własną relacją z Ojcem. Dzięki temu pasterska opieka nie jest jedynie obrazem łagodności, lecz odsłania miłość zakorzenioną w Bogu. Dla chrześcijańskiej nadziei ma to znaczenie także w obliczu śmierci: życie owiec jest powierzone Temu, który oddaje swoje życie i ma moc je odzyskać. Być znanym przez Niego znaczy należeć do miłości wiernej aż po kres.