Ewangelia Jana 10:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o chwili, w której pojawia się zagrożenie, a ktoś, kto powinien zostać, odchodzi. Najemnik ucieka dlatego, że nie zależy mu na owcach, jak wyjaśnia Ewangelia Jana 10:13. Taka ucieczka rani szczególnie, bo zostawia drugiego z lękiem sam na sam. Obraz owiec rozproszonych przez wilka pokazuje, że nie chodzi tylko o stratę jednego pasterza. Gdy zabraknie kogoś, kto trzyma stado razem, każda owca zostaje sama ze strachem. Jezus w tym samym rozdziale mówi o sobie inaczej: dobry pasterz daje swoje życie za owce, Ewangelia Jana 10:11. Werset 12 stawia obok siebie dwa sposoby bycia przy drugim: pozostać albo uciec. Warto jednak pamiętać, że ten werset nie opisuje, co stanie się z owcami po ucieczce najemnika, poza tym, że wilk je porywa i rozprasza. Obraz ten nazywa samotność, której nie chcemy nikomu życzyć, a jednocześnie pokazuje, jak wielka jest różnica między tym, kto zostaje, a tym, kto ucieka. Pasterz, który nie porzuca stada, daje owcom coś więcej niż bezpieczeństwo, daje im poczucie, że nie zostały same w chwili zagrożenia. W tym zostawaniu, a nie w samym wilku, leży sedno tego wersetu.

Obraz najemnika i wilka odsłania różnicę między samą obecnością przy owcach a odpowiedzialną troską o nie. Najemnik widzi zagrożenie i ucieka, bo owce nie są jego; tekst dopowiada, że nie zależy mu na nich. Skutek jego odejścia jest konkretny: wilk porywa i rozprasza stado. Nie chodzi więc wyłącznie o tchórzostwo, lecz o relację pozbawioną więzi, która wytrzymuje próbę. Ten kontrast wyjaśnia sąsiednia deklaracja Jezusa: Dobry Pasterz oddaje życie za owce. Wierność nie polega tu na sprawowaniu kontroli ani na samym zajmowaniu stanowiska, ale na gotowości poniesienia kosztu dla tych, za których się odpowiada. W szerszym obrazie Ewangelii Jana zagrożenie rozprasza, podczas gdy głos pasterza gromadzi owce, które go znają. Współcześnie można dostrzec podobieństwo w przywództwie religijnym, gdy ktoś zabiega o wpływ, lecz znika, gdy wspólnota cierpi. To zastosowanie nie uprawnia jednak do szybkiego osądzania każdej ucieczki: werset opisuje postawę najemnika i jej obojętność wobec owiec. Główny punkt jest jasny: prawdziwa troska ujawnia się szczególnie wtedy, gdy pojawia się zagrożenie.

Najemnik ucieka, bo owce nie są jego. Ewangelia Jana 10:13 mówi wprost, że „nie zależy mu na owcach”. Werset 12 pokazuje moment próby: najemnik widzi nadchodzącego wilka, opuszcza stado, a wilk je porywa i rozprasza. Ten obraz uczy czegoś ważnego. Prawdziwa odpowiedzialność ujawnia się w chwili zagrożenia, a nie w spokojnych dniach. Ktoś, kto pracuje przy innych wyłącznie dla korzyści, w trudnym momencie szuka wyjścia. Kierownik, który przy pierwszych kłopotach zrzuca wszystko na zespół i znika z pola widzenia, pokazuje, że jego troska sięgała tylko do pensji. Dobry pasterz jest inny. Według Ewangelii Jana 10:14 zna swoje owce, a jego gotowość do oddania życia wypływa z przywiązania, a nie z umowy. Werset 12 pozostaje w cieniu tej prawdy: prawdziwa troska ujawnia się najpełniej wtedy, gdy kosztuje najwięcej, a jej miarą jest to, czy ktoś zostaje przy tych, którym jest oddany.

W Ewangelii Jana 10:12 rozstrzygająca jest różnica między najemnikiem a pasterzem. Najemnik widzi wilka i ucieka, bo owce do niego nie należą. Nie chodzi tylko o zagrożenie, lecz o więź, która ujawnia się w chwili próby. W następnym wersecie Jezus mówi, że najemnikowi na owcach nie zależy; sam zaś nazywa siebie dobrym pasterzem, który oddaje za nie życie. Wilk porywa i rozprasza. Obraz ten pokazuje, co dzieje się, gdy troska ustępuje obojętności: wspólnota traci ochronę, a jej więź zostaje naruszona. Nie jest to obietnica, że wierzący unikną każdego niebezpieczeństwa ani że ludzie nigdy zawiodą. Jezus kieruje uwagę ku własnej wierności, głębszej niż sama obecność wśród owiec. W języku tego rozdziału pasterz nie jest odległym opiekunem. Zna swoje owce, a one znają jego głos. Ta znajomość opiera się na więzi, nie na bezbłędności ani sile owiec. Pośród zagrożenia nadzieja nie polega na tym, że stado samo się ocali, lecz na tym, że dobry pasterz nie porzuca tych, za których oddaje życie.