Księga Hioba 37:21 – znaczenie i zastosowanie

Elihu kończy swoją mowę kilkoma krótkimi, pełnymi powagi słowami o chwale Boga. Jest głęboko poruszony wielkością Boga i chce, by inni także odczuwali przed Nim świętą bojaźń. Mówi krótko i pośpiesznie, jakby przeczuwał, że Bóg zaraz przejmie głos.

Mówi, że Bóg, który „spowija się gęstym mrokiem” i czyni z niego swój namiot (Druga Księga Samuela 22:12; Księga Psalmów 18:11), nadchodzi teraz ku nim w budzącym podziw rydwanie. Wygląda to tak, jakby Bóg przygotowywał swój tron na sąd, otoczony chmurami i mrokiem (Księga Psalmów 97:2, Księga Psalmów 97:9). Elihu widział chmurę, w której kłębił się wicher, nadciągającą z południa. Teraz jednak zdawała się tak gęsta i czarna nad ich głowami, że nikt nie mógł dostrzec jasnego światła, które przed chwilą przebijało się przez obłoki. Słońce skryło się za chmurami, co przypomniało Elihu mrok, który nie pozwalał mu mówić (Księga Hioba 37:19), dlatego bał się mówić dalej (Księga Hioba 37:20). Podobnie uczniowie przestraszyli się, gdy znaleźli się w chmurze (Ewangelia Łukasza 9:34). Elihu patrzy jednak na północ i widzi tam czyste niebo. Daje mu to nadzieję, że chmury nie zbierają się, by przynieść powódź. Zasłaniają niebo, ale nie ze wszystkich stron. Spodziewa się, że wiatr przedostanie się przez nie i je rozpędzi, tak jak wiatr, który powiał nad ziemią po potopie za dni Noego, by ją osuszyć (Księga Rodzaju 8:1). Byłby to znak, że Bóg znów okazuje przychylność, a wtedy z północy nadejdzie piękna pogoda (Księga Hioba 37:22). Bóg nie będzie gniewał się wiecznie ani nie będzie się spierał bez końca.

Bóg ma zaraz przemówić, więc Elihu spieszy się, by skończyć. W kilku słowach podsumowuje wiele z tego, co już powiedział. Powinny one wzmocnić jego argument i przygotować drogę do własnej wypowiedzi Boga. Mówi, że Bóg otoczony jest majestatem budzącym grozę. Jego chwała i doskonała wielkość są tak ogromne, że wszyscy Jego słudzy napełniają się bojaźnią, a Jego wrogowie — lękiem. Niektórzy rozumieją te słowa jako „budzącą grozę chwałę”: nawet chwała oddawana Bogu wzbudza lęk, bo jest On „straszny w chwale” (Księga Wyjścia 15:11). Gdy mówimy o Wszechmocnym, musimy przyznać, że nie potrafimy w pełni Go pojąć (Księga Hioba 37:23). Nasz umysł jest zbyt ograniczony, by objąć Jego nieskończoną wielkość. Nie da się zamknąć morza w skorupce jajka ani prześledzić każdego kroku Bożej opatrzności, czyli tego, jak kieruje On wszystkim i nad wszystkim panuje. Jego droga prowadzi przez morze.

Bóg jest także niezrównany w mocy. Nikt Mu w niej nie dorównuje, bo może uczynić wszystko, co zechce, w niebie i na ziemi. Żadne stworzenie nie ma tak długiego ani tak silnego ramienia jak On. Jego moc nie jest jednak oddzielona od mądrości i sprawiedliwości. Bóg jest doskonały w mądrości i prawości, słusznie sądzi i obfituje w sprawiedliwość. W przeciwnym razie Jego moc nie byłaby piękna ani dobra. Możemy być pewni, że Ten, który może wszystko, będzie działał w najlepszy sposób, bo jest nieskończenie mądry. A ponieważ jest doskonale sprawiedliwy, nigdy nie postępuje źle. Gdy sądzi grzeszników, zawsze czyni to w pełnej sprawiedliwości i nigdy nie wymierza kary większej, niż na to zasługują.

Elihu mówi też, że Bóg nie zsyła cierpienia dla własnej przyjemności. Nie cieszy Go zasmucanie ludzi, a tym bardziej Jego własnych dzieci. Nigdy nie dopuszcza trudności bez ważnego powodu i rzeczywistej potrzeby ani nie nakłada na nas ciężaru większego, niż możemy unieść. Bierze pod uwagę naszą słabość i ludzką kruchość. Niektórzy odczytują te słowa w ten sposób: Wszechmocny, którego nie potrafimy w pełni pojąć, jest wielki w mocy, ale nie karze niesprawiedliwie, a Jego sprawiedliwość jest obfita. Nie rozlicza nas surowo z naszych przewinień.

Bóg nie zważa na ludzi, którzy uważają się za mądrych. Nie zmieni swoich planów, by im dogodzić, a ci, którzy próbują Go pouczać, nie mogą skłonić Go do działania po swojej myśli (Księga Hioba 37:24). Słucha modlitwy pokornych, ale nie kieruje się intrygami sprytnych. Nawet to, co u Boga wydaje się głupstwem, jest mądrzejsze od ludzi (Pierwszy List do Koryntian 1:25). Wniosek jest jasny: skoro Bóg jest wielki, należy się Go bardzo bać. A ponieważ jest łaskawy i nie zsyła cierpienia bez powodu, ludzie powinni bać się Go tym bardziej, bo u Niego jest przebaczenie, aby się Go bano (Księga Psalmów 130:4). Prędzej czy później ludzie będą się Go bali. Ci, którzy nie chcą bać się Pana, gdy okazuje dobroć, pewnego dnia zadrżą, gdy wyleje się Jego gniew.