Księga Hioba 37:1 – znaczenie i zastosowanie

Grzmotom zwykle towarzyszą błyskawice, a oba zjawiska wyraźnie ukazują chwałę i majestat Boga, Jego moc oraz to, jak wielką bojaźń powinien wzbudzać. Jedno dociera do ucha, drugie do oka. Bóg nie pozostawia ludzi bez świadectwa swojej wielkości, podobnie jak nie pozbawia ich świadectwa swojej dobroci, którą ukazuje w deszczu z nieba i urodzajnych porach roku (Dzieje Apostolskie 14:17), nawet tym, którzy są otępiali i obojętni.

Grzmoty i błyskawice mają naturalne przyczyny, a także pożyteczne skutki, które filozofowie próbują wyjaśniać. Wydaje się jednak, że ich głównym celem jest to, by Stwórca wstrząsnął pogrążonym w uśpieniu światem i skłonił ludzi do myślenia o Bogu, który jest nad nimi. Wzrok i słuch to dwa najważniejsze zmysły, dzięki którym się uczymy. Bóg przez swoje słowo poucza umysł za pośrednictwem słuchu, a przez swoje dzieła przemawia do niego za pośrednictwem wzroku. Ponieważ jednak zwyczajne dźwięki i widoki nie poruszają ludzi tak, jak powinny, Bóg czasem zdumiewa ich błyskawicą widzianą oczami i grzmotem słyszanym uszami.

Jest bardzo prawdopodobne, że gdy Elihu przemawiał, grzmiało i błyskało, ponieważ mówi o tych zjawiskach jak o wydarzeniach, które dzieją się właśnie wtedy. Bóg miał wkrótce przemówić (Księga Hioba 38:1), więc te znaki odpowiednio przygotowywały ludzi do skupienia uwagi i przejęcia, podobnie jak stało się później pod górą Synaj. Sam Elihu głęboko przeżywał ten pokaz Bożej chwały i chciał, by Hiob również go odczuł (Księga Hioba 37:1–2). Mówi w istocie, że drży mu serce: choć wiele razy słyszał grzmoty i widział błyskawice, wciąż napełniają go lękiem i sprawiają, że drży całym ciałem.

Grzmoty i błyskawice nieraz przerażały ludzi niegodziwych. Gdy cesarz Kaligula słyszał grzmoty, uciekał w kąt albo chował się pod łóżkiem. Kiedy coś mocno nami wstrząśnie, mówimy, że nas poraziło. Nawet ludzie dobrzy odczuwają wobec grzmotów i błyskawic powagę i lęk. Przeraża ich także szkoda, jaką często wyrządzają błyskawice, bo wielu ludzi od nich zginęło. Sodoma i Gomora zostały zniszczone przez ogień z nieba. Grzmoty i błyskawice wyraźnie pokazują więc, co Bóg mógłby uczynić z tym grzesznym światem, a także co ostatecznie uczyni ogniem, ponieważ świat jest zachowany na taki sąd. Podobnie jak serce Elihu, nasze serce powinno drżeć z bojaźni przed Bożymi wyrokami (Księga Psalmów 119:120).

Elihu wzywa też Hioba, by uważnie słuchał odgłosu Bożego głosu (Księga Hioba 37:2). Być może grzmot rozlegał się jeszcze w oddali i trudno go było usłyszeć bez skupienia. A może, choć grzmot przyciąga naszą uwagę, musimy słuchać uważnie i z pełnym skupieniem, jeśli chcemy zrozumieć naukę, którą Bóg przez niego przekazuje. Grzmot nazywa się głosem Pana (Księga Psalmów 29:3), ponieważ Bóg przemawia przez niego do ludzi i wzywa ich, by odczuwali przed Nim bojaźń. Powinien też przypominać nam o potężnym słowie, przez które powstał świat, a którego moc opisano jako podobną do grzmotu (Księga Psalmów 104:7).

Ci, których porusza Boża wielkość, powinni starać się poruszyć także innych. Elihu opisuje następnie grzmoty i błyskawice. Najpierw wskazuje na ich źródło, nie na przyczyny pośrednie, lecz na przyczynę pierwotną. Bóg kieruje grzmotem, a błyskawica należy do Niego (Księga Hioba 37:3). Nie pojawiają się ani nie przemieszczają przypadkiem. Podlegają Bożemu planowi i władzy, choć nam mogą się wydawać chaotyczne i niekontrolowane.

Elihu pokazuje też, jak daleko sięgają te zjawiska. Grzmoty rozlegają się pod całym niebem i słychać je z bliska i z daleka. Błyskawica rozświetla krańce ziemi, pojawiając się w jednej części nieba i jaśniejąc aż po drugą (Ewangelia Łukasza 17:24). Ten sam błysk i grzmot nie docierają wszędzie naraz, ale mogą w jednej chwili sięgnąć bardzo odległych miejsc. Nie ma miejsca, do którego takie ostrzeżenie z nieba nie dotarłoby kiedyś.

Elihu mówi następnie o ich kolejności. Najpierw pojawia się błyskawica, a potem rozlega się donośny głos (Księga Hioba 37:4). W rzeczywistości błysk i dźwięk powstają w chmurze jednocześnie. Ponieważ jednak światło rozchodzi się znacznie szybciej niż dźwięk, najpierw widzimy błyskawicę, a dopiero potem słyszymy grzmot. Podobnie najpierw widzimy błysk wystrzału z armaty, a później słyszymy huk. Grzmot nazywa się głosem Bożego majestatu, bo obwieszcza Jego wielką moc i chwałę. Bóg wydaje swój głos, głos potężny (Księga Psalmów 68:33).

Elihu mówi również o ich sile. Bóg nie powstrzymuje ich dlatego, że musi je zatrzymać, zanim wymkną się spod kontroli. Pozwala im biec swoim torem. Mówi im: „Idźcie”, a idą; „Przyjdźcie”, a przychodzą; „Zróbcie to”, a robią. Nie powstrzymuje deszczu ani ulew, które często następują po grzmotach, o czym już wcześniej wspomniał (Księga Hioba 36:27, Księga Hioba 36:29). Niektórzy rozumieją te słowa jako wzmiankę o burzowych ulewach, które nadciągają po błyskawicach (Księga Psalmów 135:7).

Z tego wszystkiego Elihu wyciąga prosty wniosek (Księga Hioba 37:5). Skoro Bóg w tak zdumiewający sposób przemawia grzmotem, musimy uznać, że także Jego pozostałe dzieła są wielkie i przekraczają nasze pojmowanie. Na podstawie tego jednego przykładu możemy wnioskować o wszystkich dziełach Boga. W Jego opatrzności, czyli mądrym panowaniu nad wszystkim, jest wiele rzeczy zbyt wielkich, byśmy mogli się im przeciwstawić, zbyt potężnych, by z nimi walczyć, i zbyt wzniosłych lub głębokich, by je krytykować czy podważać.