Księga Hioba 36:24 – znaczenie i zastosowanie

Elihu chce napełnić umysł Hioba wzniosłymi myślami o Bogu, aby Hiob chętnie poddał się Jego władzy. Zaczyna od ogólnego opisu dzieł Boga: są chwalebne i widoczne dla wszystkich (Księga Hioba 36:24). Bóg nigdy nie czyni niczego małego ani niegodnego. Dlatego powinniśmy przyjmować wszystko, co dopuszcza Jego opatrzność, także wtedy, gdy dotyczy to bezpośrednio naszego życia.

Już teraz podziwiamy widoczne dzieła Boga w przyrodzie. W otaczającym nas świecie dostrzegamy mądrość, moc i dobroć. Dlaczego więc mielibyśmy skarżyć się na to, jak Bóg prowadzi nasze życie, albo na plany Jego woli wobec nas? Pismo zachęca, by uważnie rozważać dzieła Boga (Księga Koheleta 7:13). Są tuż przed nami, dostępne dla każdego. Zauważy je każdy, kto choć trochę widzi, nawet z daleka.

Dokądkolwiek spojrzymy, widzimy skutki Bożej mądrości i mocy. Możemy powiedzieć: „To dzieło Boga, palec Boga, działanie Pana”. Widzimy niebo i jego światła, ziemię i jej plony, i wiemy, że są dziełem wszechmocnej siły. Nawet najmniejsze zjawiska przyrody okazują się zdumiewające, gdy przyjrzymy się im z bliska. Odwieczna moc Boga i Jego boska natura są wyraźnie widoczne w tym, co stworzył (List do Rzymian 1:20). Dostrzegają to także ludzie, którzy nie otrzymali szczególnego objawienia, bo głos stworzenia rozbrzmiewa wszędzie (Księga Psalmów 19:3).

Dzieło Boga powinno nas także zdumiewać. Powinniśmy pamiętać o jego pięknie i harmonii wszystkich części. Nie wystarczy przyznać, że jest słuszne i dobre, i że nie można mu nic zarzucić. Powinniśmy również wysławiać je jako mądre i chwalebne, przewyższające wszystko, co jakiekolwiek stworzenie mogłoby zaprojektować lub wykonać. Ludzie, w przeciwieństwie do zwierząt, potrafią dostrzegać dzieła Boga i rozpoznawać w nich Jego rękę. Dlatego powinniśmy chwalić Jego dzieła i oddawać Mu cześć.

Następnie Elihu ukazuje samego Boga jako nieskończonego i niepojętego (Księga Hioba 36:26). Strumienie życia, mocy i doskonałości powinny prowadzić nas z powrotem do swojego źródła. Bóg jest niezmiernie wielki. Jest wielki w mocy, bo jest wszechmocny i od nikogo nie zależy. Jest wielki w bogactwie, bo sam w sobie jest w pełni wystarczający i wystarcza wszystkiemu. Jest wielki sam w sobie i wielki we wszystkich swoich dziełach. Jest wielki, a zatem godzien wielkiej chwały. Jest też tak wielki, że nie potrafimy Go w pełni poznać.

Wiemy, że Bóg istnieje, ale nie znamy Go w pełni. Wiemy, czym nie jest, ale nie pojmujemy wszystkiego, kim jest. Poznajemy tylko po części, nie doskonale. Dlatego nie wolno nam oskarżać Go o zło ani skarżyć się na Jego działanie. Oznaczałoby to wypowiadanie się o rzeczach, których nie rozumiemy, albo wydawanie wyroku, zanim wysłuchamy sprawy. Nie znamy kresu Jego życia, bo nie ma ono końca. Nie można dociec liczby Jego lat, bo jest wieczny. Nie ma początku, nie przechodzi od jednego stanu do drugiego i nie ma końca. Zawsze był i zawsze będzie, niezmienny, wielki „Jestem, który jestem”. To kolejny powód, by nie narzucać Mu własnych zasad ani nie spierać się z Nim, bo Jego drogi są poza naszym zasięgiem.

Elihu podaje następnie przykłady Bożej mądrości, mocy i władzy widocznych w przyrodzie oraz w codziennym działaniu opatrzności. Zaczyna od chmur i padającego z nich deszczu. Nie musimy przesadnie drobiazgowo oceniać sformułowań ani naukowego ujęcia tej wzniosłej wypowiedzi. Jej główna myśl jest jasna: Bóg jest nieskończenie wielki i panuje nad wszystkim. Jest pierwszą przyczyną i najwyższym władcą wszystkich stworzeń. Ma wszelką władzę w niebie i na ziemi, dlatego powinniśmy oddawać Mu cześć z pokorą i szacunkiem, mówić o Nim dobrze i otaczać Go czcią.

Pycha każe nam żądać, by Bóg postępował według naszych zasad, gdy w szczególny sposób działa w życiu ludzi, albo by wyjaśniał swoje drogi. Nawet zwyczajne działanie opatrzności, widoczne w pogodzie, jest zmienne, tajemnicze i trudne do wyjaśnienia. Elihu wcześniej zachęcał Hioba, by spojrzał na chmury (Księga Hioba 35:5). Teraz pokazuje, czego możemy się z nich nauczyć o chwale ich Stwórcy.

Pomyślmy o chmurach jak o źródłach wody dla niższego świata, o jej zasobach i zbiornikach. Są jak wielki kanał, którym ta wilgoć się przemieszcza. To dar niezbędny, bo gdyby jej obieg ustał, skutki byłyby równie poważne jak zatrzymanie krwi w ludzkim ciele. W tym powszednim darze warto dostrzec kilka rzeczy. Chmury nad nami zraszają ziemię poniżej. Jeśli niebo staje się jak miedź, ziemia staje się jak żelazo. Dlatego obietnica urodzaju mówi, że Bóg odpowie niebiosom, a niebiosa odpowiedzą ziemi. Uczy nas to, że każdy dobry dar pochodzi z góry, od Ojca świateł i Dawcy deszczu, oraz że powinniśmy modlić się i kierować wzrok ku górze.

Mówi się, że deszcz pada na człowieka (Księga Hioba 36:28). Bóg zsyła deszcz także na pustynię, gdzie nikt nie mieszka (Księga Hioba 38:26; Księga Psalmów 104:11), ale szczególną troską otacza ludzi. Niższe stworzenia zostały powołane, by nam służyć, a naszym zadaniem jest oddawać Bogu chwałę. Wśród ludzi Bóg zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych (Ewangelia Mateusza 5:45). Chmury przynoszą wodę w postaci drobnych kropel, a nie nagłej powodzi, jak wtedy, gdy otworzyły się upusty nieba (Księga Rodzaju 7:11). Bóg nawadnia ziemię wodami, które niegdyś ją zatopiły, ale teraz zsyła je w inny sposób. Dzięki temu widzimy, jak bardzo od Niego zależymy i jak jest dobry. Deszcz padający kroplami rozprowadza błogosławieństwo szerzej i równomierniej, niczym woda z konewki.

Czasem deszcz składa się z bardzo drobnych kropel, a kiedy indziej pada obficie. Różnicę między jednym deszczem a drugim należy przypisać opatrzności Boga. Choć deszcz spada kroplami, obficie zrasza ludzi (Księga Hioba 36:28). Dlatego nazywany jest rzeką Boga, pełną wody (Księga Psalmów 65:10). Chmury oddają też to, co wcześniej pobrały z ziemi (Księga Hioba 36:27). W ten sposób niebo pozostaje wierne ziemi, ale ziemia nie zawsze odpowiada taką samą wdzięcznością.

Chmury mogą przynosić ziemi strach albo błogosławieństwo (Księga Hioba 36:31). Gdy Bóg tak postanowi, używa ich, by osądzać ludy, na które się gniewa. Burze, wichury i nadmiar deszczu mogą zniszczyć plony i wywołać powodzie. Z tych samych chmur Bóg zazwyczaj daje jednak obfitość pożywienia. Przynoszą obfitość na pastwiska, na których odpoczywają stada, oraz do dolin pokrytych zbożem (Księga Psalmów 65:11–13).

Czasami pojawiają się zapowiedzi deszczu, jak w Księdze Hioba 36:33. Sam jego odgłos może ostrzegać przed nadchodzącą ulewą. W Pierwszej Księdze Królewskiej 18:41 wspomniany jest odgłos obfitego deszczu, a w przypisie: odgłos deszczu, który rozległ się, zanim deszcz nadszedł. Wtedy był to mile przyjęty znak. Podobnie wygląd nieba może nam mówić, jaka będzie pogoda (Ewangelia Łukasza 12:56). Nawet zwierzęta, kierując się swoistym naturalnym instynktem, wyczuwają zmianę pogody i szukają schronienia. Powinno nas zawstydzać, gdy nie chcemy dostrzec niebezpieczeństwa i się przed nim chronić.

Chmury są jak zasłony nad wyższym światem (Księga Hioba 36:29). Rozciągają się nad ziemią niczym kurtyna lub baldachim, a jednak nie potrafimy wyjaśnić, jak powstają, jak się rozpościerają ani co je utrzymuje, choć widzimy je każdego dnia. Jeśli nie rozumiemy, jak rozpościerają się chmury zasłaniające światło (Księga Hioba 36:32), jak możemy twierdzić, że rozumiemy Boże wyroki dotyczące ludzi, których życie i sprawy tak bardzo się od siebie różnią? Chmura staje pomiędzy nami a światłem, jak czytamy w Księdze Hioba 36:32 i 26:9. Odczuwamy jej wpływ, gdy przesłania nam słońce.

Czasami chmury są błogosławieństwem, bo chronią nas przed palącym upałem słońca, które inaczej prażyłoby nas bezlitośnie. Chmura rosy w czasie żniw jest opisana jako wielkie orzeźwienie (Księga Izajasza 18:4). Kiedy indziej wydają się nam złowrogie, bo w środku dnia zaciemniają ziemię i zasłaniają światło słońca. Grzech jest porównany do chmury (Księga Izajasza 44:22), bo staje między nami a światłem Bożego oblicza i nie pozwala mu nad nami zajaśnieć. Chmury jednak tylko na pewien czas zasłaniają słońce i przynoszą deszcz. Potem słońce znów jaśnieje, gdy chmura się rozprasza. Po deszczu nastaje jasny blask (Druga Księga Samuela 23:4). Światło słoneczne dociera nawet na dno morza, skąd unosi świeże opary i tworzy nowe chmury (Księga Hioba 36:30). We wszystkim tym pamiętajmy, by oddawać cześć wielkości dzieła Boga.