Księga Hioba 36:5 – znaczenie i zastosowanie

Elihu przemawia tu w imieniu Boga, a szczególnie podkreśla, że Stwórca zawsze postępuje sprawiedliwie. Mówi, że Boże rządy nad światem opierają się nie tylko na Jego odwiecznym zamyśle, lecz także na doskonałych zasadach sprawiedliwości. Bóg działa jak sprawiedliwy władca.

Po pierwsze, Bóg nie uważa, że dostrzeganie ludzi najniżej postawionych jest poniżej Jego godności. Ubóstwo ani brak rozgłosu nie oddalają nikogo tak bardzo, by nie mógł doświadczyć Jego przychylności. Ludzcy władcy często spoglądają z góry na osoby bez znaczenia czy sławy, lecz Bóg jest potężny i nikim nie gardzi (Księga Hioba 36:5). Uniża się, by troszczyć się o sprawy ludzi najmniej znaczących, wymierzać im sprawiedliwość i okazywać dobroć. Hiob czuł się zlekceważony, ponieważ Bóg nie przyszedł mu z pomocą od razu, ale Elihu mówi, że Bóg nikim nie gardzi. To mocny powód, by okazywać szacunek wszystkim ludziom.

Bóg jest potężny w sile i mądrości, ale nie traktuje ludzi z pogardą tylko dlatego, że są słabi. Jeśli mają szczere intencje, brak siły czy wiedzy nie sprawia, że przestaje się o nich troszczyć. Jego siła i mądrość są bezgraniczne, więc okazywana przez Niego dobroć w niczym Go nie umniejsza. Mądrzy i dobrzy ludzie również powinni wystrzegać się pogardy i pychy wobec innych.

Po drugie, Bóg nie wspiera nawet ludzi najpotężniejszych, jeśli są niegodziwi (Księga Hioba 36:6). Nie zachowuje życia bezbożnych jako szczególnego znaku przychylności. Ich życie może się przedłużać, ale dzieje się to dzięki powszechnej Bożej opiece, a nie Jego aprobacie i ochronie. Hiob mówił, że niegodziwym często wiedzie się dobrze, żyją długo i zdobywają władzę. Elihu odpowiada, że Bóg zazwyczaj nie pozwala im spokojnie dożyć starości. Nawet jeśli ich życie trwa nadal, często jest to jedynie odroczenie sądu i zachowanie ich na dzień gniewu (List do Rzymian 2:5).

Po trzecie, Bóg zawsze jest gotów bronić krzywdzonych i ujmować się za nimi (Księga Hioba 36:6). Wymierza sprawiedliwość ubogim, mści się na tych, którzy ich krzywdzą, i sprawia, że ciemięzcy zwracają to, co zabrali. Jeśli ludzie nie naprawią krzywd wyrządzonych ubogim, zrobi to Bóg.

Po czwarte, Bóg otacza szczególną troską tych, którzy są Mu wierni (Księga Hioba 36:7). Nie tylko na nich spojrzy, ale stale ma ich na oku. Nigdy nie odwraca wzroku od sprawiedliwych. Czasem mogą się czuć zapomniani, jakby Boża opatrzność ich przeoczyła, lecz ich Ojciec w niebie nigdy nie traci ich z oczu. Jeśli w wierności Bogu zwracamy ku Niemu wzrok, On patrzy na nas z miłosierdziem. Nawet w najgorszym położeniu nie zostaniemy przez Niego przeoczeni.

Czasem Bóg wynosi dobrych ludzi na zaszczytne i odpowiedzialne stanowiska (Księga Hioba 36:7). Mogą zasiadać na tronie obok królów, a ludzie mogą im się podporządkowywać. Gdy sprawiedliwi otrzymują wyższe stanowiska, jest to dla nich łaska: działająca w nich Boża łaska chroni ich przed pokusami związanymi z władzą i pomaga im dobrze wykorzystywać powierzoną pozycję. Jest to też łaska dla podlegających im ludzi, bo gdy rządzą sprawiedliwi, miasto się raduje. Jeśli sprawiedliwi zostają wywyższeni, mocno stoją na swoim miejscu. Ludzie, którzy zachowują czyste sumienie wśród zaszczytów, stoją na solidnym gruncie, a wysokie stanowiska nie są dla nich tak niebezpieczne jak dla innych.

Ponieważ rzadko widzimy, by dobrzy ludzie zdobywali wielką pozycję w tym świecie, może chodzić także o zaszczyt, który sprawiedliwi otrzymają w dniu ostatecznym, gdy ich Odkupiciel stanie na ziemi. Wtedy zostaną wywyższeni na zawsze i na zawsze umocnieni. Zabłysną jak słońce i zostaną ustanowieni królami i kapłanami dla naszego Boga.

Jeśli Bóg dopuszcza, by Jego lud przechodził przez cierpienie, czyni to dla dobra ich dusz (Księga Hioba 36:8-10). Niektórzy dobrzy ludzie dostępują zaszczytów, inni zaś cierpią. Elihu mówi, że jeśli zostaną zakuci w kajdany, jak Józef, albo uwięzieni w jakimkolwiek nieszczęściu, ich cierpienie może trwać długo. Mogą być ograniczeni przez ból i chorobę, przytłoczeni ubóstwem albo uwikłani w plany i działania, które prowadzą donikąd. Tak właśnie było z Hiobem, który znalazł się w sidłach udręki.

Bóg ma cel, dopuszczając te trudności, a pamięć o tym może pomóc je lepiej znosić. Posługuje się cierpieniem, by odsłonić dawne grzechy i przywieść je ludziom na pamięć. Pokazuje im, co uczynili. Grzech jest dziełem człowieka, natomiast każde dobro w nas jest dziełem Boga. Powinniśmy więc chcieć zobaczyć, jakie owoce przyniosły nasze grzechy. Bóg ujawnia także zło grzechu: pokazuje, jak ludzie złamali Jego prawo i jak głęboko popadli w grzech. Ci, którzy naprawdę pokutują, nie szukają dla siebie usprawiedliwienia. Biorą odpowiedzialność za swoje grzechy i przyznają, że posunęli się za daleko. Czasem cierpienie w jakiś sposób odpowiada popełnionemu grzechowi, ale nawet jeśli tak nie jest, i tak budzi sumienie i skłania do poważnej refleksji.

Bóg posługuje się cierpieniem również po to, by przygotować ludzi do przyjęcia Jego pouczenia (Księga Hioba 36:10). Tych, których Bóg karci, także poucza (Księga Psalmów 94:12). Trudności zmiękczają serce, by mogło przyjąć Jego słowo, tak jak wosk przyjmuje odcisk pieczęci. Nie dzieje się to jednak za sprawą samych trudności, lecz dlatego, że Bóg przez nie działa. Otwiera ucho i serce. Ma klucz Dawida.

Wreszcie cierpienie ma odwrócić ludzi od przyszłego grzechu. Jest wezwaniem do porzucenia zła, do zerwania z grzechem, znienawidzenia go i stanowczego postanowienia, by już do niego nie wracać (Księga Ozeasza 14:8).

Jeśli cierpienie spełni swoje zadanie i dokona tego, po co Bóg je dopuścił, Bóg ponownie przyniesie ludziom pociechę, odpowiadającą miarą ich cierpieniu (Księga Hioba 36:11). Jeśli będą Mu posłuszni i będą Mu służyć, czyli przyjmą Jego zamysł dotyczący cierpienia, zachowają dobrego ducha także po ustaniu bólu i będą żyć zgodnie z Jego przykazaniami, zwłaszcza w oddawaniu Mu czci i służbie, spędzą dni w pomyślności, a lata w prawdziwej radości. Pobożność jest jedyną pewną drogą do trwałej pomyślności i radości. To prawda, choć niewielu chce w nią uwierzyć.

Wierna służba Bogu daje nam obietnicę doczesnej pomyślności, czyli dobrego życia i jego wygód, o ile służą chwale Boga i naszemu dobru. Kto chciałby ich z jakiegoś innego powodu? Otrzymujemy także wewnętrzną radość: pociechę płynącą ze wspólnoty z Bogiem, czyste sumienie i wielki pokój, który jest udziałem tych, którzy miłują Boże prawo.

Jeśli nie radujemy się zawsze w Panu i nadzieją życia wiecznego, jest to nasza własna wina. Jakich lepszych radości moglibyśmy pragnąć przez wszystkie nasze lata? Jeśli cierpienie nie spełni swojego zadania, ludzie muszą się liczyć z tym, że piec zostanie rozpalony siedem razy mocniej, aż zostaną strawieni (Księga Hioba 36:12). Jeśli nie będą posłuszni, jeśli cierpienie ich nie odmieni i nie zawróci ich na właściwą drogę, zginą od miecza Bożego gniewu.

Tych, których Boża rózga nie uzdrowi, zabije Jego miecz. Jeśli nie zadziała ogień oczyszczający, zwycięży ogień niszczący. Gdy Bóg osądza, nikt Go nie pokona. Jeśli judzki król Achaz, mimo utrapienia, nadal grzeszy przeciwko Panu, a nawet coraz bardziej się Mu sprzeciwia, oznacza to, że został przeznaczony na zgubę (2 Księga Kronik 28:22; Księga Jeremiasza 6:29–30). Bóg chciał pouczyć ludzi przez ich cierpienie, ale nie chcieli się uczyć. Nie przyjęli ostrzeżenia.

Umrą więc, nie pojmując, co się dzieje, zanim zdążą to sobie uświadomić, i nie otrzymają już kolejnego ostrzeżenia. Albo umrą z powodu braku poznania, choć mieli możliwość się uczyć. Ci, którzy umierają bez poznania, umierają bez łaski i są zgubieni na zawsze.

Elihu mówi następnie o zagładzie, którą Bóg sprowadza na obłudników, skrytych wrogów Jego królestwa, takich jak ludzie opisani w Księdze Hioba 36:12. Mogą być zaliczani do sprawiedliwych, a jednak nie są Bogu posłuszni. Są ludźmi nieposłusznymi i pogrążonymi w ciemności, a przez to stają się dziećmi gniewu i zagłady. To obłudnicy serca, którzy gromadzą gniew (Księga Hioba 36:13).

Widać tu, czym jest obłuda. Kryje się w sercu człowieka, który jest oddany światu i cielesnym pragnieniom, choć na zewnątrz wydaje się pobożny i oddany Bogu. Wielu ludzi wygląda na świętych i mówi jak święci, ale w sercu są obłudni. Źródło ich postępowania jest zepsute i kryje się w nim zło.

Widać tu również, jak zgubna jest obłuda. Obłudnicy gromadzą gniew. Każdego dnia robią rzeczy, które wzbudzają gniew Boga, i w wielkim dniu będą musieli zdać z nich sprawę. Gromadzą gniew na dzień gniewu (List do Rzymian 2:5). Ich grzechy są przechowywane w Bożym skarbcu pośród Jego skarbów (Księga Powtórzonego Prawa 32:34). Porównaj List Jakuba 5:3.

Opary unoszą się, a potem spadają jako deszcz. Podobnie grzech, jeśli nie zostanie odpokutowany, spadnie na człowieka jako gniew. Ludzie sądzą, że gromadzą bogactwo, a może nawet zasługi, lecz gdy skarby zostaną otwarte, okaże się, że gromadzili gniew.

Zwróć uwagę, co robią, by gromadzić gniew. Co tak bardzo pobudza Boga do gniewu? Nie wołają do Niego, gdy ich wiąże, to znaczy gdy cierpią i czują się uwięzieni przez nieszczęście. Ich serca pozostają twarde. Są uparci, nie dają się skruszyć i nie chcą wołać do Boga ani Go szukać. Są otępiali i nieczuli jak kamienie, gardzą napomnieniem Pana.

Zwróć też uwagę na skutek tego gniewu. Umierają młodo, a ich życie kończy się pośród nieczystych, czyli najgorszych grzeszników (Księga Hioba 36:14). Taki los spotyka obłudników, przed którymi Chrystus wielokrotnie ostrzegał. Jeśli nie okażą skruchy, umrą nagle, w młodym wieku, kiedy najmniej będą się tego spodziewać. Śmierć, a właściwie to, co po niej następuje, zawsze zaskakuje obłudników. Tak jak ludzie umierający młodo, choć mieli nadzieję żyć dłużej, tak obłudnicy po śmierci trafiają do piekła, choć mieli nadzieję znaleźć się w niebie. Gdy umiera bezbożny, umierają wraz z nim wszystkie jego nadzieje.

Czeka ich również druga śmierć. Życie po śmierci, o którym mowa w tym wersecie, spędzą pośród nieczystych, czyli — jak wyjaśniają niektórzy — pośród najbardziej nikczemnych grzeszników, mimo że na zewnątrz ich wyznanie wiary może robić wrażenie. Przebywają pośród mieszkańców Sodomy, jak podaje przypis: ludzi plugawych, którzy oddawali się zakazanym stosunkom seksualnym i zostali postawieni za przykład, ponosząc karę wiecznego ognia (List św. Judy 1:7). Dusze bezbożnych żyją po śmierci, lecz przebywają pośród nieczystych duchów, diabła i jego aniołów. Na zawsze pozostają poza Nowym Jeruzalem, do którego nigdy nie wejdzie nic nieczystego.