Księga Hioba 36:15 – znaczenie i zastosowanie

Elihu zwraca się teraz do Hioba bardziej bezpośrednio. Najpierw mówi mu, co Bóg uczyniłby dla niego wcześniej, gdyby Hiob naprawdę ukorzył się w swoim cierpieniu. Wszyscy wiemy, jak chętnie Bóg ratuje ubogich w niedoli, i zawsze taki był. Z czułością patrzy na ubogich w duchu, na ludzi o złamanym i skruszonym sercu, i jest gotów im pomóc, gdy cierpią.

Bóg otwiera im uszy i pozwala usłyszeć radość i wesele, nawet gdy wciąż zmagają się z trudnościami. Zanim jeszcze ich uwolni, przemawia do nich życzliwie i pokrzepiająco. Jego słowa umacniają ich wiarę, pomagają wytrwać, uspokajają lęki i łagodzą smutek. Elihu mówi, że Bóg postąpiłby tak również z Hiobem, gdyby ten poddał się Bożym rządom i postępował właściwie. Wtedy Bóg wybawiłby go i pocieszył, a wszystkie te skargi nie byłyby potrzebne.

Gdyby Hiob przyjął wolę Boga, odzyskałby wolność i pomyślność, a nawet otrzymałby jeszcze większe błogosławieństwo. Znalazłby się na rozległym miejscu, bez ucisku i przytłaczającego ciężaru. Nie byłby już przygnieciony chorobą i hańbą, a wszystkie jego plany nie leżałyby w gruzach. Odzyskałby też zamożność. Jego stół uginałby się od obfitszego niż zwykle jedzenia, od najlepszej pszenicy i wybornego mięsa (Księga Powtórzonego Prawa 32:14).

Ta myśl powinna pomóc nam zachować spokój w utrapieniu. Gdybyśmy byli lepsi, pod każdym względem lepiej by się nam wiodło. Gdybyśmy właściwie przyjęli próbę, dobiegłaby końca, a wybawienie przyszłoby, gdybyśmy byli na nie gotowi. Bóg dobrze by z nami postąpił, gdybyśmy właściwie postępowali wobec Niego (Księga Psalmów 81:13, Księga Psalmów 81:14; Księga Izajasza 48:18).

Następnie Elihu zarzuca Hiobowi, że sam postępuje niewłaściwie i przez to przedłuża swoje cierpienie. Mówi: „Dopełniłeś losu niegodziwych”, czyli że niezależnie od tego, jaki Hiob był naprawdę, w tej sprawie zachowywał się jak niegodziwiec. Mówił i postępował jak niegodziwi, a więc stanął po ich stronie. Wspierał ich sprawę, dlatego dosięgł go wyrok, jak gdyby do nich należał. Niebezpiecznie jest stanąć po niewłaściwej stronie. Ci, którzy wspierają buntowników, sami zostaną potraktowani jak buntownicy.

Elihu ostrzega też Hioba, by nie trwał w uporze i nieustępliwości. Po pierwsze, nie powinien lekceważyć gniewu Boga ani czuć się bezpiecznie, skoro grozi mu Boży sąd. Bóg jest sprawiedliwym władcą i słusznie sprzeciwia się każdej zniewadze wymierzonej w Jego panowanie. Hiob miał powody, by obawiać się, że nie cieszy się Bożą przychylnością, powinien więc zachować ostrożność. Nie powinien czekać, aż Bóg nagle go uderzy, lecz szybko pojednać się z Nim i prosić, by odwrócił swój gniew. Hiob podobnie ostrzegał przyjaciół, mówiąc, że powinni bać się miecza, bo gniew sprowadza karę miecza (Księga Hioba 19:29). Ludzie często zuchwale grożą sobie nawzajem Bożym sądem, lecz człowiek o czystym sumieniu nie musi bać się pustych gróźb pyszałków. Ostrzeżenie Elihu było jednak życzliwe, a Hiob go potrzebował. Nawet dobrym ludziom czasem trzeba przypominać o obowiązku, odwołując się do lęku przed Bożym gniewem.

Po drugie, Hiob nie powinien sądzić, że jeśli Boży gniew zapłonie przeciwko niemu, zdoła znaleźć jakieś wyjście. Pieniądze nie zapewnią mu ratunku. Nikt nie może kupić przebaczenia za srebro, złoto ani żaden inny przemijający skarb. Nawet wielki okup nie ocali człowieka, gdy Bóg postawi go przed sądem. Bożej sprawiedliwości nie da się przekupić, podobnie jak nikogo, kto ją wymierza. Wtedy bogactwo nie będzie miało znaczenia, a złoto nie przyniesie ulgi (Księga Hioba 36:19). Nawet gdyby Hiob wciąż posiadał cały swój majątek, nie ochroniłby go on przed Bożym gniewem, bo bogactwo nie pomaga w dniu, gdy objawia się sąd (Księga Przysłów 11:4; Księga Psalmów 49:7, Księga Psalmów 49:8).

Nie da się też uciec siłą. Nawet gdyby Hiob miał wielu sług i stronników gotowych walczyć w jego obronie, nie zdołaliby wyrwać go z ręki Boga. Taka pomoc nie poruszyłaby Boga. Nikt nie może nikogo wyrwać z Jego ręki. Nie da się też znaleźć schronienia w ukryciu. Hiob nie powinien pragnąć nocy, jak gdyby ciemność mogła osłonić go przed sądem (Księga Hioba 36:20). Ciemność niczego nie ukryje przed Bogiem (Księga Psalmów 139:11, Księga Psalmów 139:12; Księga Hioba 34:22). Ludzie śpią nocą i wracają do swoich domów, więc może się wydawać, że to pora, gdy nikt ich nie widzi. Bóg jednak nie śpi i nigdy nie traci nas z oczu. Jego oczy są zawsze otwarte i spoczywają na wszystkich ludziach. Żadne skały ani góry nie mogą nikogo przed Nim ukryć.

Niektórzy rozumieją to jako odniesienie do nocy śmierci, chwili, gdy człowiek zostaje odcięty od swojego miejsca. Hiob często pragnął takiej nocy, jak najemnik wyczekujący wieczoru (Księga Hioba 7:2). Elihu mówi, że nie powinien tego robić, bo nie wie, czym będzie noc śmierci. Ludzie, którzy gorąco pragną umrzeć, sądząc, że śmierć osłoni ich przed Bożym gniewem, mogą się mylić. Gniew Boga może dosięgnąć człowieka również w tej nocy.

Po trzecie, Hiob nie powinien już spierać się z Bogiem i Jego opatrznością, jak czynił to zamiast ukorzyć się w cierpieniu (Księga Hioba 36:21). Powinien uważać, pilnować siebie i nie wracać do nieprawości. Niektórzy odczytują te słowa jako: „Nie kieruj już nawet wzroku ku nieprawości”. Nigdy nie powinniśmy patrzeć na grzech przychylnie, czerpać z niego przyjemności ani pozwalać sobie na trwanie w nim. Elihu uważa, że Hiob potrzebował tego ostrzeżenia, ponieważ wybrał nieprawość zamiast cierpienia. Innymi słowy, wolał bronić swojej dumy i uporu, spierając się z Bogiem, niż ukorzyć się i przyjąć napomnienie. Ogólniej mówiąc, każdy, kto wybiera grzech zamiast cierpienia, podejmuje nierozsądną decyzję.

Ci, którzy próbują uśmierzyć swoje zmartwienia grzesznymi przyjemnościami, zdobyć majątek za pomocą nieuczciwych planów, uniknąć kłopotów dzięki złym sposobom albo uciec przed cierpieniem za czynienie dobra, postępując wbrew sumieniu, wybierają drogę, której później będą żałować. Nawet najmniejszy grzech jest większym złem niż największe cierpienie. Grzech jest złem i niczym innym.

Niech Hiob nie waży się mówić Bogu, co ma robić, ani wyznaczać Mu granic (Księga Hioba 36:22, Księga Hioba 36:23). Bóg swoją mocą wywyższa. Może kogoś ustanowić albo poniżyć, kogo tylko zechce, więc ani Ty, ani ja nie powinniśmy się z Nim spierać. Im bardziej czcimy Boga, tym bardziej powinniśmy się przed Nim uniżyć.

Najpierw pamiętajmy, że Bóg jest władcą absolutnym. Wywyższa własną mocą, a nie mocą pożyczoną od kogoś innego. Podnosi tych, których chce, nawet ludzi udręczonych i poniżonych, siłą, którą daje swojemu ludowi. Kto wyznaczył Mu drogę? Kto stoi nad Nim i kieruje Jego krokami? Czy istnieje jakiś wyższy władca, od którego otrzymał władzę i przed którym musi odpowiadać? Nie. Tylko On jest najwyższy i niezależny.

Kto, jak mówią niektórzy, nauczył Boga Jego drogi? Czy odwieczny umysł potrzebuje kogoś, kto mu o czymś przypomni? Nie. Jego własna droga, tak jak nasza, zawsze jest przed Nim. Nikt nie wydaje Mu poleceń ani nie udziela Mu lekcji (Księga Izajasza 60:13, Księga Izajasza 60:14), i przed nikim nie odpowiada. To On wyznacza drogę wszystkim stworzeniom, dlatego nie powinniśmy próbować wyznaczać jej Jemu. Powinniśmy pozostawić Mu rządy nad światem, bo tylko On jest do tego zdolny.

Po drugie, Bóg jest najlepszym nauczycielem. Kto uczy tak jak On? To nierozsądne, byśmy próbowali pouczać Tego, który jest źródłem światła, prawdy, poznania i mądrości. To On daje ludziom wiedzę i nikt inny nie potrafi tego robić tak jak On. Czyż zatem miałby nie wiedzieć wszystkiego? (Księga Psalmów 94:9, Księga Psalmów 94:10). Czy mielibyśmy zapalać świecę słońcu?

Zwróćmy uwagę, że gdy Elihu chce oddać cześć Bogu jako władcy, wysławia Go również jako nauczyciela, bo władcy powinni także nauczać. Bóg tak właśnie czyni. Prowadzi ludzi ludzkimi więzami, w sposób dostosowany do nich. Pod tym względem, tak jak we wszystkim innym, nikt Mu nie dorównuje. Nikt nie potrafi tak dobrze kierować własnym działaniem jak Bóg. Wie, co powinien zrobić i jak najlepiej to uczynić. Nie potrzebuje ani rady, ani nowych informacji.

Nawet Salomon, mądry król Izraela, miał radę doradców, ale Król królów jej nie potrzebuje. Nikt też nie potrafi kierować naszym postępowaniem tak dobrze jak Bóg. Nikt nie naucza z taką władzą, jasnością dowodów, życzliwością, współczuciem, mocą i skutecznością. Bóg naucza przez Biblię, najlepszą z ksiąg. Naucza przez swojego Syna, najlepszego Nauczyciela.

Po trzecie, Bóg jest doskonale sprawiedliwy we wszystkim, co czyni. Kto może powiedzieć: „Postąpiłeś źle”? Nie chodzi o to, kto ośmiela się tak powiedzieć, bo wielu postępuje źle, a ci, którzy zwracają im uwagę, często narażają się na niebezpieczeństwo. Chodzi raczej o to, kto może powiedzieć to zgodnie z prawdą. Kto ma powód, by tak twierdzić? Kto może to powiedzieć i udowodnić? To niezachwiana prawda: Król królów nie może postąpić źle.