Księga Hioba 32:15 – znaczenie i zastosowanie

Na to, dlaczego Elihu zabrał głos w tej dyskusji, choć wcześniej wypowiadali się już tak bystrzy i uczeni rozmówcy, składają się trzy okoliczności.

Po pierwsze, mógł zabrać głos, nie przerywając żadnej ze stron. Rozmówcy byli zmieszani i już nie odpowiadali (Księga Hioba 32:15). Nie tylko zamilkli, lecz także czekali, by usłyszeć, czy ktoś jeszcze się odezwie, więc Elihu miał wyraźną sposobność, by przemówić. Nie wyglądali na w pełni zadowolonych z tego, co powiedzieli, bo w przeciwnym razie zakończyliby dyskusję, zamiast czekać na dalsze słowa. Dlatego Elihu oznajmił, że również przedstawi swoje zdanie (Księga Hioba 32:17). Nie twierdził, że wyda ostateczny wyrok, bo tylko Pan rozstrzyga, kto ma rację, a kto się myli. Skoro każdy z pozostałych przedstawił już swoje stanowisko, Elihu chciał przedstawić własne i pozwolić, by zostało rozważone obok innych. Gdy nawet ktoś najskromniejszy tak właśnie ujmuje swoją wypowiedź, niesprawiedliwie jest nie wysłuchać go uważnie.

Możliwe też, że Elihu przedstawia się tu jako autor tej księgi, opisujący wydarzenia niczym kronikarz. Jeśli tak, mówi, że gdy poprosił o uwagę, rozmówcy zdumieli się, przestali rozmawiać między sobą, nie zakwestionowali jego prawa do głosu i czekali, by usłyszeć, co powie. Jego wstępne słowa, łączące śmiałość ze skromnością, wywarły na nich ogromne wrażenie.

Po drugie, Elihu był niespokojny i niemal cierpiał, dopóki nie mógł wypowiedzieć tego, co myślał. Musieli pozwolić mu mówić, bo nie potrafił dłużej trzymać tego w sobie. Gdy rozważał sprawę, rozpalał się w nim ogień (Księga Psalmów 39:3), a słowa więzły w nim jak ogień zamknięty w kościach (Księga Jeremiasza 20:9). Pragnął przemówić tak, jak karmiąca matka długo czeka na ulgę, gdy ma pełne piersi; Elihu chciał wyjaśnić sprawę Hioba (Księga Hioba 32:18–20). Gdyby uznał, że któryś z pozostałych dotarł do sedna, milczałby. Był jednak przekonany, że wszyscy je przeoczyli, i czuł, że powinien sam spróbować je uchwycić.

Najpierw mówi, że ma wiele do powiedzenia: jest pełen słów. Uważnie słuchał wszystkiego, co dotąd powiedziano, i sam nad tym rozmyślał. Nawet gdy starsi długo mówią i zdaje się, że wyczerpali już swoje myśli o Bożej opatrzności, Bóg wciąż może wzbudzić młodszych ludzi i napełnić ich tym, co będzie pożyteczne dla wspólnoty wierzących. Tego tematu nie da się wyczerpać, nawet jeśli wyczerpią się mówiący.

Po drugie, odczuwał wewnętrzny przymus, by przemówić. Duch w jego wnętrzu nie tylko podpowiadał mu, co powiedzieć, lecz także skłaniał go do wypowiedzenia tych słów. Gdyby ich nie wyraził, pękłby jak młode wino fermentujące w bukłaku (Księga Hioba 32:19). Pokazuje to, jak bolesne jest dla wiernego sługi Bożego, gdy nie pozwala mu się mówić i odsuwa się go na bok. Jest pełen słów o Chrystusie i niebie, pragnie przemawiać dla dobra innych, ale może nie mieć takiej możliwości.

Po trzecie, przemawiając, doznałby ulgi i zadowolenia (Księga Hioba 32:20). Chciał mówić, by odetchnąć, nie tylko uwolnić się od ciężaru tłumionych słów, lecz także cieszyć się czynieniem dobra w miejscu i w zakresie wyznaczonym mu przez Boga. Dla dobrego człowieka wielkim pocieszeniem jest przemawiać dla chwały Boga i pożytku innych.

Wreszcie Elihu postanowił mówić uczciwie, z pełną swobodą, i wyrażać to, co uważał za prawdę, a nie to, co spodobałoby się innym (Księga Hioba 32:21–22). Nie zamierzał okazywać stronniczości, jak nieuczciwi sędziowie, którzy zabiegają o własną korzyść zamiast wymierzać sprawiedliwość. Postanowił nikomu nie schlebiać. Nie chciał kłamać z życzliwości wobec Hioba, który był ubogi i cierpiał, przedstawiając jego sprawę jako lepszą, niż w jego przekonaniu była. Nie wolno schlebiać osobom dotkniętym cierpieniem, lecz trzeba traktować je uczciwie. Gdy ktoś przeżywa trudności, fałszywą życzliwością jest pozwalać mu trwać w grzechu (Księga Kapłańska 19:17), bo to tylko dokłada mu ciężaru. Nie wolno niesprawiedliwie stawać po stronie ubogiego w jego sprawie, tak samo jak nie wolno niesprawiedliwie występować przeciwko niemu (Księga Wyjścia 23:3). Smutny wygląd człowieka nie powinien skłaniać nas do wypaczania sprawiedliwości, bo byłoby to stronnicze traktowanie.

Elihu nie zamierzał też schlebiać przyjaciołom Hioba tylko dlatego, że cieszyli się szacunkiem i byli zamożni. Nie powtarzałby ich poglądów, gdyby nie był przekonany o ich słuszności, ani nie chwaliłby ich wyłącznie ze względu na ich pozycję. Choć był młody i zdobywał coraz większe znaczenie, nie zamierzał naginać prawdy, by zyskać przychylność wpływowych ludzi. Jego postanowienie było słuszne: nie umiał obdarzać ludzi pochlebnymi tytułami. Nie przywykł do gładkich, pustych pochwał.

Miał też dobry powód, by tak postanowić: gdyby tak postępował, jego Stwórca mógłby wkrótce go zgładzić. Mądrze jest powściągać siebie, pamiętając o Bożym sądzie. Ten, który nas stworzył, może nas zabrać w swoim gniewie, jeśli nie będziemy postępować właściwie. Bóg nienawidzi udawania i pochlebstw. Wkrótce uciszy kłamliwe usta i odetnie wargi pochlebców (Księga Psalmów 12:3). Im mocniej pamiętamy o majestacie Boga, naszego Stwórcy, i im bardziej boimy się Jego gniewu i sprawiedliwości, tym mniejsze jest ryzyko, że zgrzeszymy, bojąc się ludzi albo im schlebiając.