Księga Hioba 18:11 – znaczenie i zastosowanie

Bildad opisuje tu zagładę, jaka czeka niegodziwych w przyszłym życiu, a której początek często widać już na tym świecie. Chce, byśmy przyjrzeli się nędzy grzeszników, gdy dosięga ich sąd. Najpierw przedstawia ich jako przygniecionych i wstrząsanych nieustannym lękiem, który bierze się z poczucia winy i obawy przed gniewem Boga (Księga Hioba 18:11, Księga Hioba 18:12).

„Zewsząd ogarnia go trwoga”. Własne sumienie nie daje mu spokoju, więc nie potrafi odpocząć. Dokądkolwiek pójdzie, lęk podąża za nim. Cokolwiek zobaczy, zdaje się przypominać mu o sądzie: niebo jest przeciw niemu, piekło otwiera się przed nim, a nawet ziemia zdaje się go odrzucać. Kto nosi w sobie własnego oskarżyciela i oprawcę, nie może nie odczuwać lęku z każdej strony.

Ten lęk popycha go do ucieczki, jak człowieka winnego z Księgi Przysłów, który ucieka, choć nikt go nie ściga (Księga Przysłów 28:1). Ucieczka jednak nic nie pomoże, bo jego stopy już wpadły w sidła (Księga Hioba 18:9). Grzesznik ma takie same szanse, by pokonać wszechmoc Boga, jak by umknąć przed Jego wszechwiedzą (Księga Amosa 9:2, Księga Amosa 9:3). Nic dziwnego, że ogarnia go przerażenie i zamęt. Widzi nadchodzącą zagładę: nieszczęście już czeka tuż obok, gotowe spaść na niego na znak, a on w jednej chwili popada w ruinę (Księga Psalmów 73:19).

Wie też, że nie ma siły, by odeprzeć nieszczęście, uciec przed nim ani go znieść. To, na czym polegał — majątek, władza, zaszczyty, przyjaciele i uparta duma — zawodzi go właśnie wtedy, gdy najbardziej tego potrzebuje. Wszystko to jest jakby „zagłodzone”: tak osłabione, że nie może mu pomóc, niczym człowiek wyniszczony głodem, który nie ma siły pracować. Nic dziwnego, że w takim stanie sam staje się dla siebie źródłem trwogi. Droga grzechu jest drogą lęku i prowadzi do trwałego zamętu. Lęki, których już teraz doświadcza winne, niespokojne sumienie, są jedynie przedsmakiem tego końca, jak było w przypadku Kaina i Judasza.

Po drugie, Bildad mówi, że niegodziwy zostaje pochłonięty przez nędzną śmierć, nawet jeśli jego życie wydawało się bezpieczne i szczęśliwe. Widzi grzesznika umierającego, dosięgniętego przez „pierworodnego śmierci”, czyli chorobę lub cios, który szczególnie przypomina samą śmierć — straszliwą i wielką (Drugi List do Koryntian 1:10). Oznaki zbliżającej się śmierci odbierają siły jego ciału, aż po same kości. Wtedy „z jego namiotu zostaje wyrwana podpora” (Księga Hioba 18:14). Znika wszystko, na czym polegał, i nie ma już na czym się oprzeć, nawet na własnym ciele. To, co uważał za swoją siłę, zostaje wyrwane jak drzewo z ziemi.

Potem umiera, a wiara musi przyjrzeć się jego losowi. Zostaje zaprowadzony przed króla trwóg. Za życia otaczały go trwogi (Księga Hioba 18:11), a śmierć była ich władczynią. Ludzie przez całe życie pozostają w niewoli z powodu lęku przed śmiercią (List do Hebrajczyków 2:15), aż w końcu stają z nią twarzą w twarz. Śmierć z natury budzi grozę i nawet nasz Zbawiciel modlił się: „Ojcze, wybaw Mnie z tej godziny”. Dla niegodziwych jest jednak szczególnie straszliwym władcą: kończy życie, które kochali, i otwiera drogę do niekończącej się udręki. Jakże wdzięczni powinni być święci i jak wiele zawdzięczają Panu Jezusowi, przez którego śmierć została tak przemieniona, że ten król trwóg staje się przyjacielem i sługą!

Niegodziwy zostaje wyprowadzony ze światła w ciemność (Księga Hioba 18:18): od światła tego świata i powodzenia, którym się tu cieszył, ku ciemności grobu i piekła, ku całkowitej ciemności, w której już nigdy nie ujrzy światła (Księga Psalmów 49:19). Nie pozostaje nawet najmniejszy promień nadziei. Śmierć wypędza go też ze świata i posłańcy śmierci porywają go wbrew jego woli. Przypomina to wypędzenie Adama z raju, bo ten świat jest jego rajem. Obraz ten pokazuje, że chętnie by tu pozostał i nie chce odchodzić, ale musi. Świat ma go dosyć i wyrzuca go, zadowolony, że się go pozbył. Taka jest śmierć niegodziwego.

Po trzecie, Bildad mówi, że wraz z grzesznikiem upada jego rodzina (Księga Hioba 18:15). Gniew i przekleństwo Boga spoczywają nie tylko na jego głowie i sercu, lecz także na jego domu, który zostaje zniszczony aż po drewno i kamienie (Księga Zachariasza 5:4). Śmierć zamieszkuje w jego namiocie. Po wypędzeniu jego samego przejmuje dom i sprowadza trwogę oraz ruinę na wszystko, co po sobie pozostawił. Dom również zostaje zniszczony z powodu jego właściciela. Na jego siedzibę spada siarka, jak na Sodomę — być może właśnie do tego nawiązuje Bildad. Niektórzy sądzą, że drwi tu także z Hioba, wskazując na ogień z nieba, który spalił jego owce i sługi.

Przyczyną tej zagłady jest to, że dom „nie należy do niego”, czyli został niesprawiedliwie zdobyty albo bezprawnie zatrzymany wbrew prawowitemu właścicielowi. Nie powinien więc oczekiwać, że znajdzie w nim pociechę lub trwałe bezpieczeństwo. Giną także jego dzieci — razem z nim albo po nim (Księga Hioba 18:16). Pod ziemią wysychają jego korzenie, czyli on sam, a nad ziemią zostaje odcięta jego gałąź, czyli każde z dzieci w rodzinie. Tak wygasły rody Jeroboama, Baaszy i Achaba, aż nie pozostał przy życiu żaden z ich potomków. Ci, którzy zapuszczają korzenie w tym świecie, mogą spodziewać się takiego uschnięcia. Jeśli jednak jesteśmy zakorzenieni w Chrystusie, nie zwiędnie nawet nasz liść, a tym bardziej nie zostanie odcięta nasza gałąź. Każdy, komu naprawdę zależy na dobrym imieniu rodziny i dobru jej dzieci, powinien stronić od grzechu, bo grzech może sprawić, że cały dom uschnie.

Bildad ponownie mówi, że rodzina grzesznika zostanie wymazana (Księga Hioba 18:19). Nie będzie miał syna ani wnuka, który odziedziczyłby jego majątek i zachował jego imię, ani żadnego krewnego, który pozostałby w jego domu. Grzech sprowadza przekleństwo na kolejne pokolenia, a wina ojca często spada na jego dzieci. Być może Bildad kieruje te słowa także do Hioba, który stracił dzieci i sługi. Jednak brak potomstwa nie dowodzi, że człowiek jest bezbożny. Istnieje imię lepsze niż imiona synów i córek.

Po czwarte, mówi, że pamięć o grzeszniku zostaje pogrzebana razem z nim albo staje się przedmiotem niechęci. Zostanie zapomniany albo będzie wspominany ze wstydem (Księga Hioba 18:17). „Jego pamięć zaginie na ziemi”. Jeśli zniknie na ziemi, zniknie zupełnie, bo nigdy nie została zapisana w niebie, jak imiona świętych (Ewangelia Łukasza 10:20).

Cały jego honor zostanie strącony i obróci się w proch albo okryje go trwała hańba. Nie pozostawi po sobie szanowanego imienia i odejdzie niekochany, niechciany. W ten sposób Boże sądy dosięgają go na tym świecie także po śmierci, ukazując nędzę, która czeka jego duszę, i dając przedsmak trwałej hańby oraz pogardy, jakich doświadczy w wielkim dniu. „Pamięć o sprawiedliwym jest błogosławieństwem, a imię niegodziwego zgnije” (Księga Przysłów 10:7).

Zwróćmy też uwagę na powszechne przerażenie wywołane jego upadkiem (Księga Hioba 18:20). Świadkowie są wstrząśnięci, bo zmiana następuje tak nagle, a sąd jest tak straszny, że staje się przestrogą dla wszystkich wokół. Zdumieni są również ci, którzy przychodzą później i słyszą o tym zdarzeniu. Dzwoni im w uszach, serca drżą i wołają: „Panie, jak straszliwe są Twoje sądy!”. O miejscu lub człowieku całkowicie zniszczonym mówi się, że stał się powodem zdumienia i przerażenia (Księga Powtórzonego Prawa 28:37; 2 Księga Kronik 7:21; Księga Jeremiasza 25:9, Księga Jeremiasza 25:18). Straszliwe grzechy prowadzą do niezwykłych kar.

Bildad mówi też, że taka mądrość była powszechnie uznawana w epoce patriarchów i opierała się na ich poznaniu Boga oraz licznych obserwacjach Jego opatrzności (Księga Hioba 18:21). „Tak właśnie wyglądają siedziby niegodziwych; taki jest los człowieka, który nie zna Boga”. Widzimy tu zarówno początek, jak i koniec życia niegodziwego w tym złym świecie. Zaczyna się ono od nieznajomości Boga, i to nieświadomości zawinionej, bo ludzie mają o Nim dość wiedzy, by nie móc się usprawiedliwić. Nie znają Boga, a potem dopuszczają się wszelkiego rodzaju zła. Faraon nie znał Pana i dlatego nie chciał słuchać Jego głosu.

Kresem takiego życia jest całkowita zagłada. Tak nędzne są domy niegodziwych. Na tych, którzy nie znają Boga, spadnie odpłata (Drugi List do Tesaloniczan 1:8). Bóg odbierze sobie chwałę od tych, którzy Mu jej nie oddają. Stańmy więc w bojaźni i nie grzeszmy, bo kres grzechu z pewnością będzie gorzki.