Księga Hioba 18:5 – znaczenie i zastosowanie

Dalsza część przemowy Bildada przedstawia wyrazisty obraz nędzy, w jakiej znajduje się człowiek niegodziwy. Wiele z tych słów jest prawdziwych i bardzo pożytecznych, jeśli właściwie je rozumiemy: życie w grzechu jest smutne, a zło doprowadzi człowieka do ruiny, jeśli się od niego nie odwróci. Nie jest jednak prawdą, że każdy niegodziwy człowiek już w tym życiu jawnie cierpi. Nie jest też prawdą, że każdy, kto popada w wielkie kłopoty, musi być niegodziwy, jeśli nie ma na to innych dowodów. Choć Bildad uważał, że jego słowa łatwo odnieść do Hioba, takie zastosowanie ich nie było ani słuszne, ani bezpieczne.

Bildad opisuje tu zgubę niegodziwego jako ciemność: „Światło bezbożnego gaśnie” (Księga Hioba 18:5). Zawiedzie go nawet to, co w jego życiu najlepsze, co sprawiało mu największą radość. Być może Bildad odpowiada też na skargę Hioba dotyczącą jego cierpienia i otaczającej go ciemności. „Tak właśnie jest” — zdaje się mówić. „Jesteś uwięziony w mroku i kłopotach, a to potwierdza zasadę, że światło niegodziwego gaśnie”.

Niegodziwy człowiek może przez pewien czas mieć trochę światła: odrobinę przyjemności, radości czy nadziei wewnątrz, a także majątek, zaszczyty lub władzę na zewnątrz. To światło jest jednak tylko jak iskra (Księga Hioba 18:5): małe i szybko gaśnie. Jest jak świeca (Księga Hioba 18:6), która stopniowo się wypala i łatwo ją zgasić. Nie jest to światło pochodzące od Pana, jak blask słońca. To jedynie światło jego własnego ognia i iskry, które sam wzniecił (Księga Izajasza 50:11).

W końcu to światło zgaśnie całkowicie. Nie pozostanie nawet mała iskra, od której można by rozpalić kolejny ogień. Gdy człowiek niegodziwy wciąż przebywa w swoim namiocie, czyli w swoim ciele, które jest namiotem duszy (Drugi List do Koryntian 5:1), jego światło pogrąża się w ciemności. Nie ma prawdziwego pocieszenia, trwałej radości ani nadziei, która dawałaby mu oparcie. Nawet to światło, które zdaje się w nim być, jest w rzeczywistości ciemnością — i jakże głęboka jest ta ciemność.

Gdy nadchodzi śmierć, jego świeca gaśnie razem z nim. Koniec jego życia będzie końcem wszystkich jego nadziei, które zamienią się w niekończącą się rozpacz. Gdy umiera człowiek niegodziwy, umiera też to, czego oczekiwał (Księga Przysłów 11:7). Położy się w smutku.

Następnie Bildad opisuje kolejne etapy prowadzące do tej zguby, posługując się obrazem zwierzęcia lub ptaka schwytanego w pułapkę albo przestępcy pojmanego i zatrzymanego, by poniósł karę (Księga Hioba 18:7–10). Szatan przygotowuje zgubę grzesznika. Jest rozbójnikiem, który go obezwładnia (Księga Hioba 18:9), bo od początku był zarówno mordercą, jak i złodziejem. Jako kusiciel zastawia na grzeszników pułapki, gdziekolwiek się udają, i zwycięży. Jeśli upodabnia ludzi do siebie przez grzech, upodobni ich też do siebie w nędzy. Poluje na ludzkie życie.

Grzesznik również sam przygotowuje sobie zgubę, trwając w grzechu i gromadząc gniew na dzień sądu. Bóg wydaje go na pastwę jego własnych planów — na co ten zasłużył i czego sam pragnie — a plany te prowadzą go do upadku (Księga Hioba 18:7). Jego grzeszne zamysły i dążenia sprowadzają na niego kłopoty. Zostaje schwytany w sieć własnymi nogami (Księga Hioba 18:8). Biegnie prosto ku własnej zgubie i zostaje uwięziony przez dzieło swoich rąk (Księga Psalmów 9:16). Jego własny język obraca się przeciwko niemu (Księga Psalmów 64:8). W złym postępowaniu niegodziwego kryje się pułapka.

Bóg również przygotowuje jego zgubę. Grzesznik przez swój grzech przygotowuje opał, a Bóg przez swój gniew przygotowuje ogień. Zwróć uwagę, jak grzesznik zostaje zaślepiony i wpada w pułapkę. Kiedy Bóg postanawia kogoś zgubić, pozostawia go jego własnej głupocie. Zwróć też uwagę, jak zostaje powstrzymany. Jego silne kroki, czyli mocne plany i wysiłki, zostają zablokowane, tak że nie może doprowadzić do końca tego, co zamierzył. Im bardziej próbuje się uwolnić, tym bardziej się wikła. Niegodziwi stają się coraz gorsi.

Wreszcie zostaje schwytany i nie może uciec przed sądami Boga, które go ścigają. Pułapka chwyta go za piętę. Nie może uciec przed gniewem Boga, tak jak człowiek pochwycony w ten sposób nie zdoła umknąć przed tym, kto go ściga. Bóg potrafi zachować niegodziwych na dzień sądu (Drugi List Piotra 2:9).