Księga Jeremiasza 31:35 – znaczenie i zastosowanie

W poprzednich wersetach obiecano wspaniałe rzeczy dotyczące Kościoła, który powstał dzięki Ewangelii, Kościoła Chrystusa. Z czasem miał on zająć miejsce wspólnoty Izraela po wygnaniu. Wszystkie te obietnice znajdą w nim pełne i ostateczne spełnienie. Czy można im zaufać? Tak. W tym wersecie zostają potwierdzone, a my otrzymujemy najmocniejsze zapewnienie, że zawarte w nich błogosławieństwa będą trwały.

Najważniejsza prawda, którą ten werset potwierdza, jest taka: dopóki istnieje świat, Bóg będzie miał na nim swój Kościół. Kościół może czasem znaleźć się w bardzo trudnym położeniu, ale znów powstanie i odzyska swoje miejsce. Jest zbudowany na skale, a bramy piekielne go nie przemogą. Aby umocnić naszą wiarę, Bóg wskazuje na dwa wielkie wydarzenia: stworzenie świata i odbudowę Jerozolimy.

Po pierwsze, stworzenie świata, jego trwałość i stały porządek ukazują moc i wierność Boga, który wziął na siebie odpowiedzialność za ustanowienie swojego Kościoła. Bóg, który na początku stworzył wszystko (List do Hebrajczyków 3:4), nadal utrzymuje wszystko w porządku. Niezmienny blask świata przyrody powinien umacniać nasze zaufanie do obietnicy, że chwała łaski również będzie trwać, bo ta obietnica jest równie pewna jak wody Noego (Księga Izajasza 54:9).

Przyjrzyj się wspaniałości stworzenia i zobacz, jak szczęśliwi są ci, dla których Bóg natury jest na zawsze Bogiem. Zwróć uwagę na stały i regularny ruch ciał niebieskich. To Bóg wprawia je w ruch i sprawuje nad nimi najwyższą władzę. Daje słońce, by świeciło w dzień (Księga Jeremiasza 31:35). Nie tylko ustanowił ten porządek na początku, lecz także nadal go podtrzymuje. Światło, ciepło i wszelkie oddziaływanie słońca wciąż zależą od jego Stwórcy. Ustanowił też stałe prawa, według których księżyc i gwiazdy świecą nocą. Ich ruchy nazywa się porządkiem, bo są regularne i uporządkowane, a także podlegają Bożej władzy (Księga Hioba 38:31–33).

Zwróć też uwagę, jak Bóg rządzi morzem i powściąga jego dumne fale. Pan Zastępów rozdziela morze albo, według niektórych odczytań, ucisza je, gdy huczą fale. Panuje nad nim i trzyma je w ryzach. Nawet gdy morze jest najbardziej wzburzone, Bóg wyznacza mu granice (Księga Jeremiasza 5:22), a wkrótce potem znów je uspokaja. Powinniśmy wielbić Boga nie tylko za to, że niebo porusza się swoim stałym torem, lecz także za to, że powściąga morze, gdy gwałtownie się burzy.

Pomyśl o bezkresie niebios i niezmierzonej przestrzeni nieba. Bogiem, który panuje nad tak ogromnym światem, musi być wielki Bóg. Niebios nad nami nie da się zmierzyć (Księga Jeremiasza 31:37), a jednak Bóg je wypełnia.

Zwróć też uwagę na tajemnicę tej części stworzenia, w której żyjemy i którą znamy najlepiej. Nie da się dotrzeć do fundamentów ziemi, bo Stwórca zawiesił ją nad nicością (Księga Hioba 26:7). Nie wiemy, jak utwierdzone są jej podstawy (Księga Hioba 38:6).

Na koniec przyjrzyj się, jak trwałe i niewzruszone są te wszystkie rzeczy (Księga Jeremiasza 31:36). Ustanowione porządki nie przeminą przed Bogiem. Zawsze ma On przed oczami wszystkie zastępy nieba i ziemi oraz ich ruchy. Ustanowił je, a one trwają, bo wszystkie są Jego sługami (Księga Psalmów 119:90; Księga Psalmów 119:91). Niebo często zasłaniają chmury, a słońce i księżyc nieraz ciemnieją. Ziemia może drżeć, a morze się burzyć. Mimo to wszystko pozostaje na swoim miejscu. Rzeczy te poruszają się, ale nie znikają. We wszystkim tym powinniśmy dostrzegać moc, dobroć i wierność Stwórcy.

Dzięki temu możemy mieć pewność także co do błogosławieństw królestwa łaski. Możemy być całkowicie przekonani, że potomstwo Izraela nie przestanie istnieć jako naród, bo duchowy Izrael, Kościół Chrystusa, będzie świętym narodem i ludem szczególnej własności (Pierwszy List Piotra 2:9). Gdy Izrael według ciała przestanie być narodem, za prawdziwe potomstwo zostaną uznane dzieci obietnicy (List do Rzymian 9:8). Bóg nie odrzuci całego potomstwa Izraela, mimo wszystkiego, co uczynili, choć dopuścili się wielkiego zła (Księga Jeremiasza 31:37). Miałby prawo ich odrzucić, ale tego nie zrobi. Choć wypędził ich z ich ziemi i na jakiś czas upokorzył, nie odrzuci ich na zawsze. Odrzuca niektórych, ale nie wszystkich. Paweł zdaje się nawiązywać do tej prawdy, gdy pyta: „Czy Bóg odrzucił swój lud?” i odpowiada: „Z pewnością nie!” (List do Rzymian 11:1). Właśnie wtedy wciąż pozostaje reszta ludu, wystarczająca, by potwierdzić prawdziwość obietnicy, że Bóg nie odrzuci całego potomstwa Izraela, nawet jeśli wielu przez niewiarę sprowadza na siebie zgubę.

Wiarę tę mogą umocnić pewne jasne prawdy. Po pierwsze, Bóg, który podjął się zachowania Kościoła, jest wszechmocny. Podtrzymuje wszystko słowem swojej potęgi. Nasza pomoc jest w imieniu Tego, który stworzył niebo i ziemię, a więc może uczynić wszystko. Po drugie, Bóg nie troszczyłby się tak bardzo o świat, gdyby nie zamierzał odbierać z niego chwały. Jak mógłby to uczynić, gdyby nie zachował dla siebie Kościoła, ludu, który będzie Mu sławą i chlubą? Po trzecie, jeśli porządek stworzenia trwa, bo został dobrze ustanowiony na początku i nie wymaga zmian, to droga łaski będzie trwać równie niezmiennie, bo ją także mądrze ustanowiono od samego początku. Po czwarte, Ten, który obiecał zachować dla siebie Kościół, już dowiódł wierności słowu o trwałości świata. Ten, który dochował przymierza z Noem i jego synami, czyniąc je przymierzem wiecznym (Księga Rodzaju 9:9; Księga Rodzaju 9:16), z pewnością nie złamie przymierza z Abrahamem i jego potomstwem, czyli ze swoim duchowym potomstwem, bo to przymierze również jest wieczne. Nawet ich złe postępowanie, choć było go wiele, nie obali łaskawego zamysłu tego przymierza (Księga Psalmów 89:30 i następne).

Po drugie, odbudowa Jerozolimy, która leżała wtedy w ruinie, jej rozbudowa i umocnienie miały być zapowiedzią większych rzeczy, których Bóg dokona dla Kościoła Chrystusa, niebiańskiej Jerozolimy (Księga Jeremiasza 31:38–40). Nadejdą dni, choć mogą kazać na siebie długo czekać, kiedy Jerozolima zostanie w pełni odbudowana i osiągnie rozmiary sprzed zniszczenia. Granice miasta opisano tu za pomocą miejsc, wzdłuż których miał przebiegać jego zewnętrzny obwód. Mur Nehemiasza, którego budowę rozpoczęto przy wspomnianej tu Wieży Chananeela (Księga Nehemiasza 3:1), niewątpliwie wzniesiono tak, by obejmował obszar wskazany w tym proroctwie, choć nie możemy mieć pewności co do położenia każdego wymienionego miejsca, na przykład Bramy Narożnej i wzgórza Gareb.

Odbudowana Jerozolima zostanie poświęcona Bogu i Jego służbie. Będzie zbudowana dla Pana (Księga Jeremiasza 31:38), a nawet jej otwarte przestrzenie i pobliskie pola będą święte dla Pana.

Miasto nie będzie już splamione bałwochwalstwem, jak wcześniej. Zamiast tego będzie się w nim wielbić i czcić Boga. Całe miasto będzie niczym jedna świątynia, jedno święte miejsce, tak jak nowa Jerozolima, która nie ma świątyni, bo całe miasto jest świątynią.

Zbudowane na podstawie Bożej obietnicy, nie zostanie już nigdy zburzone ani zrównane z ziemią. Oznacza to, że będzie trwało bardzo długo. Nowe miasto, od powrotu z wygnania aż do ostatecznego zniszczenia, przetrwało mniej więcej tyle samo co dawne miasto od czasów Dawida do niewoli. Jednak ta obietnica znajduje pełne spełnienie w Kościele Chrystusa.

Kościół Chrystusa jest duchowym Izraelem, dlatego Bóg go nie odrzuci. Jest też świętym miastem, którego żadna ludzka potęga nie zdoła zburzyć ani zrównać z ziemią. Może przez jakiś czas leżeć w ruinie, jak Jerozolima, ale podniesie się, przetrwa burzę i spełni Boży zamysł. Bramy piekielne go nie przemogą.