Księga Jeremiasza 31:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg zapewnia tu swój lud o kilku sprawach. Po pierwsze, przywróci z nim przymierze, choć wydawało się, że lud został od Niego odcięty. Kiedy gniew Boży spadnie na niegodziwych (Księga Jeremiasza 30:24), Jego lud nadal będzie rozpoznawany jako umiłowany przez Boga: „będę Bogiem wszystkich plemion izraelskich, a one będą moim ludem” (Księga Jeremiasza 31:1). Chodzi nie tylko o dwa plemiona, lecz o wszystkie, i nie tylko o ród Aarona oraz rodziny Lewiego, lecz o każdą rodzinę wśród Izraelitów. Błogosławieństwem szczególnej więzi z Bogiem będzie cieszył się cały naród, a nawet poszczególne domostwa.

To pociecha dla wiernych rodzin w każdym pokoleniu. Mogą zwracać się do Boga i ufać Mu jako swojemu Bogu w życiu rodzinnym. Jeśli my i nasze domy służymy Panu, On będzie nas i nasze domy chronił i błogosławił (Księga Przysłów 3:33).

Po drugie, wyprowadzając ich z Babilonu, Bóg uczyni dla nich to, co niegdyś uczynił dla ich przodków, gdy wyprowadził ich z Egiptu, i co zamierzał uczynić, kiedy po raz pierwszy wziął ich za swój lud. Najpierw przypomina im, co uczynił dla ich przodków podczas wyjścia z Egiptu (Księga Jeremiasza 31:2). Podobnie jak ci późniejsi wygnańcy, byli ludem skazanym na śmierć od miecza: miecza faraona, który odbierał życie hebrajskim chłopcom zaraz po narodzeniu, a potem ścigał Izraelitów aż do Morza Czerwonego. Przebywali na pustyni, gdzie zdawali się zagubieni i zapomniani, tak jak teraz ci ludzie w obcym kraju. Bóg jednak okazał im przychylność, uznał ich za swoich, obdarzył czcią i wielką życzliwością, a potem wprowadził do odpoczynku w Kanaanie.

To ważne przypomnienie, kiedy upadamy bardzo nisko, a droga wyjścia wydaje się niemożliwa. Kościół już wcześniej znalazł się w takim położeniu, lecz Bóg podźwignął go z niskości i przeprowadził przez trudy pustyni do Kanaanu. On nadal jest tym samym Bogiem.

Po trzecie, lud odpowiada, wspominając to, co Bóg uczynił dla ich przodków, i zdaje się mówić: „Teraz nie widzimy już takich znaków”. Mogliby zapytać, jak Gedeon: „Gdzie są wszystkie cuda, o których opowiadali nam nasi przodkowie?”. To prawda: „Pan ukazał mi się dawno temu” (Księga Jeremiasza 31:3) — w Egipcie i na pustyni. Ukazał się swojemu ludowi i działał dla niego, a lud oglądał chwałę Boga. Były to wspaniałe czasy, ale teraz wszystko wygląda inaczej. Jaką pociechę daje to, że ukazał się dawno temu, skoro teraz się przed nami ukrywa? (Księga Izajasza 45:15). Trudno czerpać pociechę z dawnych dowodów miłosierdzia, kiedy obecne cierpienie tak bardzo ciąży.

Bóg odpowiada na to obietnicą nieprzemijającej miłości: „Tak, umiłowałem cię”. Nie jest to tylko miłość dawna, lecz wieczna, która nigdy nie zawiedzie, choć jej pociecha może na jakiś czas pozostać ukryta. Ponieważ Jego miłość jest wieczna, okazywał im łaskawość, tak jak ich przodkom, i przyciągał ich do siebie jako ich Bóg, odwracając od bożków, za którymi podążali. To wielkie szczęście wszystkich, którzy dzięki łasce należą do tych, których Bóg miłuje. Jego miłość trwa od wieczności do wieczności i nic nie może nas od niej oddzielić. Tych, których tak miłuje, przez działanie swojego Ducha wprowadza w przymierze i wspólnotę ze sobą. Przyciąga ich łaskawością, ludzką czułością i więzami miłości — nie ma silniejszego przyciągania.

Po czwarte, Bóg na nowo ukształtuje ich jako lud i da im radosny dom we własnej ziemi (Księga Jeremiasza 31:4–5). Czy Kościół, dom i świątynia Boga, leży w ruinie? Tak, ale Bóg mówi: „Odbuduję cię, a ty zostaniesz odbudowany”. Czy jego części są rozproszone? Bóg zgromadzi je i ponownie połączy, każdą na właściwym miejscu. Jeśli Bóg podejmie się dzieła, powiedzie się ono bez względu na to, jaki sprzeciw się pojawi.

Czy Izrael przypomina piękną młodą kobietę, która została pozbawiona ozdób i upokorzona? Tak, lecz znów będzie przystrojona i piękna. Chwyci za tamburyny, ozdoby radosnych dni, i na nowo się rozweseli. Wezmą swoje harfy, które wisiały na wierzbach, nastroją je i będą gotowi na nich grać. Ich radość i muzyka będą wtedy stosowne, bo tak pokieruje nimi Boża opatrzność. Wcześniej, gdy Bóg wzywał ich do żałoby, taka muzyka byłaby niestosowna. Może to również wskazywać na używanie tamburynów podczas świątecznych uroczystości religijnych i tańców, jak czyniły córki Szilo (Księga Sędziów 21:19, 21). Radość jest prawdziwą ozdobą tylko wtedy, gdy służy Bogu i oddaje Mu cześć.

Czy radość miasta podtrzymuje praca na wsi? Tak. Dlatego Bóg obiecuje: „Znów zasadzisz winnice na górach Samarii” (Księga Jeremiasza 31:5). Samaria była stolicą północnego królestwa Izraela, które przeciwstawiało się Judzie, ale teraz oba królestwa zostaną połączone (Księga Ezechiela 37:22). Zapanują taki pokój i bezpieczeństwo, że ludzie w pełni poświęcą się uprawie ziemi. Będą sadzić winorośl bez obawy, że nadejdą żołnierze, by zabrać owoce lub zniszczyć krzewy. Swobodnie będą spożywać plony, jak zwykły pokarm — nie jako owoc zakazany przez Boże prawo, jak to było aż do piątego roku (Księga Kapłańska 19:23–25), ani jako coś, czego właściciele odmawiają innym, bo dla wszystkich będzie pod dostatkiem.

Po piąte, lud będzie miał wolność i możliwość oddawania Bogu czci w sposób, który On ustanowił. Pojawi się też wezwanie do takiego kultu i pragnienie, by w nim uczestniczyć (Księga Jeremiasza 31:6). Nadejdzie wspaniały dzień, kiedy strażnicy na górze Efraim, wyznaczeni do ostrzegania przed atakiem wroga, zobaczą, że wszędzie panuje spokój i nie ma niebezpieczeństwa. Będą wtedy chcieli na pewien czas opuścić swoje posterunki i udać się na Syjon, aby chwalić Boga za pokój w kraju. Albo strażnicy pilnujący winnic (Księga Jeremiasza 31:5) pobudzą siebie i sąsiadów, by wyruszyć na święta do Jerozolimy. Oznacza to, że kult Boga znów zostanie ustanowiony na Syjonie, a lud będzie gromadził się tam licznie i ochoczo, z wielką radością i wzajemną zachętą, jak za czasów Dawida (Księga Psalmów 122:1).

Szczególnie uderza to, że strażnicy Efraima z zapałem zachęcają do oddawania Bogu czci w Jerozolimie. Dawniej strażnik Efraima był wrogi wobec domu Bożego (Księga Ozeasza 9:8), a zamiast wzywać ludzi na Syjon, zastawiał pułapki na tych, którzy zwracali się w jego stronę (Księga Ozeasza 5:1). Bóg potrafi przemienić dawnych przeciwników prawdziwej wiary w ludzi, którzy będą ją wspierać i przewodzić innym.

Obietnica ta miała najpełniej urzeczywistnić się w czasach Mesjasza. Wtedy Ewangelia miała być głoszona na wszystkich tych ziemiach, a do Kościoła Chrystusa, którego obrazem był Syjon, miało popłynąć szerokie zaproszenie. Ta błogosławiona przemiana przyniesie chwałę Bogu, a Kościołowi — zaszczyt i pociechę (Księga Jeremiasza 31:7).

„Śpiewajcie radośnie z powodu Jakuba” znaczy, że wszyscy przyjaciele i sprzymierzeńcy Jakuba powinni się z nim radować (Księga Powtórzonego Prawa 32:43). „Radujcie się, narody, z Jego ludem” (List do Rzymian 15:10). Odbudowa Jakuba zwróci uwagę wszystkich sąsiednich narodów i wszystkie będą dzielić z nim radość. Nawet najważniejsze narody, znaczące na świecie, uznają za zaszczyt złożyć Jakubowi gratulacje z powodu jego odnowy, a może nawet wyślą w tym celu posłów.

„Rozgłaszajcie, chwalcie” znaczy, że powinni szerzyć te dobre wieści, chwaląc przy tym Boga Izraela i dobrze mówiąc o Izraelu Bożym. Ci, którzy głoszą Ewangelię, powinni głosić ją z uwielbieniem, a Psalmy często łączą zwiastowanie dobrej nowiny z oddawaniem czci Bogu i wysławianiem Go (Księga Psalmów 67:2–3; Księga Psalmów 96:2–3). Gdy przynosimy innym pociechę lub sami ją otrzymujemy, pamiętajmy, by oddać za nią chwałę Bogu.

„Chwalcie i mówcie: Panie, wybaw swój lud” znaczy: dopełnij jego wybawienia i nadal ratuj resztę Izraela, która wciąż pozostaje w niewoli (Księga Psalmów 126:3–4). Kiedy chwalimy Boga za to, co już uczynił, powinniśmy też prosić Go o przyszłą pomoc, której Jego Kościół nadal potrzebuje i której oczekuje. Modląc się w ten sposób, naprawdę Go wysławiamy i oddajemy Mu chwałę, a On przyjmuje tę modlitwę jako uwielbienie.

Aby szczęśliwie osiedlić ich we własnej ziemi, Bóg najpierw sprowadzi ich z niewoli, a ich powrót będzie radosny i pełen pociechy (Księga Jeremiasza 31:8–9). Ten pierwszy akt miłosierdzia stanie się rękojmią wszystkich pozostałych obiecanych błogosławieństw. Choć lud jest rozproszony daleko, Bóg zgromadzi go z północnego kraju i z najdalszych krańców ziemi.

Nie powstrzyma ich nawet to, że wielu z nich nie nadaje się do podróży. Przyjdą niewidomi i chromi, bo będą tak bardzo pragnęli wyruszyć, że nie wykorzystają swojej słabości jako wymówki, by pozostać w miejscu. Ich towarzysze im pomogą, będąc oczami dla niewidomych i nogami dla chromych, tak jak dobrzy chrześcijanie powinni pomagać sobie nawzajem w drodze do nieba (Księga Hioba 29:15). Przede wszystkim pomoże im ich Bóg. Nikt nie powinien mówić, że nie może przyjść, bo jest niewidomy, jeśli Bóg go prowadzi, ani że nie może przyjść, bo jest chromy, jeśli Bóg jest jego siłą.

Kobiety w zaawansowanej ciąży z trudem zniosłyby taką podróż, a tym bardziej te, które wkrótce mają rodzić. Jednak gdy wezwanie dotyczy powrotu na Syjon, żadna z tych okoliczności nie stanie na przeszkodzie. Gdy Bóg wzywa, nie powinniśmy zasłaniać się bezradnością, bo Ten, który nas wzywa, da nam też siłę.

Choć wydają się nieliczni, gdy zbiorą się razem, staną się wielką rzeszą. Podobnie będzie z duchowym Izraelem Boga: choć teraz jest tylko małą trzódką, nadejdzie czas, gdy zbierze się w wielkiej liczbie. Powrót przyniesie im radość, ale ich zapasami i orężem będą modlitwy i łzy (Księga Jeremiasza 31:9). Przyjdą, płacząc i zanosząc błagania: będą opłakiwać grzechy i prosić o przebaczenie, bo dobroć Boga prowadzi ich do nawrócenia.

Po uwolnieniu z niewoli będą płakać nad grzechem głębiej i czulej niż kiedykolwiek podczas cierpień, które znosili w niewoli. Płacz i modlitwa dobrze do siebie pasują. Łzy ożywiają modlitwy i świadczą o ich szczerości, a modlitwy pomagają otrzeć łzy. Bóg otoczy ich w drodze swoją łaskawością, obdarowując ich wieloma dobrami.

Choć ich podróż będzie niebezpieczna, pod opieką Boga będą bezpieczni. Jeśli będą przechodzić przez suchą i spragnioną ziemię, Bóg poprowadzi ich wzdłuż strumieni, a nie przez wezbrane wody, które latem wysychają. Jeśli znajdą się na pustkowiu bez drogi i ścieżki, poprowadzi ich prostą drogą, aby nie zbłądzili. Nawet jeśli teren będzie nierówny i skalisty, nie potkną się.

Gdziekolwiek Bóg wyraźnie wzywa swój lud, tam albo znajdzie dla niego drogę, albo ją utoruje. Jeśli idziemy za Jego opatrznością, możemy być pewni, że nas nie zawiedzie. Powód tej troski jest jasny: Bóg jest Ojcem Izraela, Tym, który dał mu życie, dlatego będzie się nim opiekował z ojcowską miłością i współczuciem (Księga Psalmów 103:13). Efraim jest Jego pierworodnym. Oznacza to, że nawet Efraim, który oddalił się od Boga i nie zasługuje już na to, by nazywać go synem, nadal będzie uznawany za ukochanego i otrzyma prawa należne pierworodnemu synowi.

Ten sam powód, dla którego Izrael został uwolniony z Egiptu, przemawia za jego uwolnieniem z Babilonu. Izraelici urodzili się jako wolni, więc nie powinni być niewolnikami. Należą do Boga od narodzin, dlatego nie powinni pozostawać sługami ludzi (Księga Wyjścia 4:22, Księga Wyjścia 4:23). Jeśli uznajemy Boga za Ojca i dołączamy do zgromadzenia pierworodnych, możemy być pewni, że nie zabraknie nam niczego, co jest dla nas naprawdę dobre.