Księga Izajasza 66:10 – znaczenie i zastosowanie

Werset zaczyna się słowami „Radujcie się wraz z Jerozolimą”, ale od razu wskazuje, kto ma w tej radości uczestniczyć. Są to ci, którzy kochają Jerozolimę, i ci, którzy się nad nią smucili. Miasto zostaje tu przedstawione jako matka, z której dzieci mają się cieszyć. Szczególnie poruszające jest to, że smutek nie zostaje wykluczony z obrazu radości. Prorok nie każe tym, którzy płakali, odłożyć łez na bok i dołączyć do świętowania jak ktoś spóźniony. Mówi o nich wprost jako o uczestnikach tej radości. W Księdze Izajasza 66:13 pociecha przychodzi jak od matki, która uspokaja dziecko, a nie od kogoś, kto każe przestać płakać. Jest w tym cicha nadzieja. Ci, którzy kiedyś się smucili, nie zostają przy swojej dawnej żałobie sami. Radość nie wymazuje ich łez, lecz przyjmuje je w siebie i pozwala im stać się częścią czegoś większego.

Radość z Jerozolimą nie jest tu nakazem, by zapomnieć o smutku. Werset zwraca się także do tych, którzy nad nią płakali: ich żal nie zostaje unieważniony, lecz staje się częścią wspólnej historii. Miłość do miasta i wcześniejszy smutek łączą tych, którzy teraz mają się z nim cieszyć. W kontekście rozdziału Jerozolima jest obrazem odnowionego Syjonu, który wydaje na świat swoje dzieci, a potem karmi i pociesza. To język odbudowy po doświadczeniu utraty, nie obietnica, że każde osobiste cierpienie szybko ustąpi. Radość ma tu konkretny przedmiot: Bóg przynosi swojemu ludowi pociechę i pokój, a nie tylko zmianę nastroju. Ważne jest także wezwanie, by radować się „wraz z Jerozolimą”. Ocalenie nie zostaje przedstawione jako prywatny sukces jednostki; jest dobrem wspólnoty, w którym mogą uczestniczyć również ci, którzy wcześniej cierpieli z jej powodu. Wersetu nie należy więc odrywać od losu Jerozolimy ani zamieniać w gwarancję powodzenia dla każdego. Ukazuje raczej nadzieję, że żałoba ludu nie będzie ostatnim słowem: Bóg może przemienić ją w radość dzieloną z innymi.

Ten werset nie kończy się na smutku. Prorok zwraca się do dwóch grup: tych, którzy kochali Jerozolimę, i tych, którzy się nad nią smucili. Obie słyszą to samo wezwanie: „Radujcie się wraz z Jerozolimą, weselcie się w niej wszyscy, którzy ją miłujecie! Cieszcie się z nią bardzo wy wszyscy, którzy się nad nią smuciliście”. Werset nie opisuje, jak smutek przechodzi w radość. Nie podaje etapów ani warunków. Wskazuje za to źródło radości. W wersetach 7–9 Bóg przedstawia Jerozolimę jako matkę, która rodzi dzieci, a w 11–13 obiecuje pocieszenie jak od matki. Radość wyrasta więc z tego, co Pan zapowiada, a nie z ludzkiej zdolności do pocieszenia się. Dla kogoś, kto długo opłakiwał zniszczenie własnego miejsca, to ważne rozróżnienie. Werset nie mówi, że żal ma zniknąć, zanim przyjdzie radość. Wzywa do radości, której podstawą jest Boża obietnica, a nie chwilowe zapomnienie o stracie. Fragment łączy w jednym poleceniu tych, którzy trwali przy Jerozolimie, i tych, którzy ją opłakiwali. Obie grupy mają ten sam powód do radości: obietnicę Tego, który pociesza.

Radość w tym wersecie nie wymaga zapomnienia żałoby. Izajasz zwraca się do tych, którzy miłują Jerozolimę, oraz do wszystkich, którzy się nad nią smucili. Ich wcześniejszy smutek nie zostaje unieważniony. Teraz mają cieszyć się razem z miastem, którego los leży im na sercu. W kontekście rozdziału Jerozolima jest obrazem odnowy i pociechy obiecanej przez Boga. Prorok mówi o niej jak o matce, która karmi i tuli dzieci, a sam Bóg zapewnia, że będzie pocieszał swój lud. Nie jest to obietnica, że każde cierpienie szybko ustąpi ani że każda osobista strata zakończy się tak, jak pragnie człowiek. To słowo o nadziei skierowanej do wspólnoty i związanej z przyszłością Jerozolimy. Wspólna radość ma tu miejsce dla tych, którzy wcześniej płakali. Nie są odsunięci od świętowania; ich miłość i smutek należą do tej samej historii. Jak po długiej suszy trawa znów przyjmuje deszcz, tak obraz pocieszenia w dalszych słowach rozdziału zapowiada życie, którego źródłem jest Boża wierność. Ale droga do tej radości nie każe nazywać dawnego bólu czymś błahym.