Księga Izajasza 62:10 – znaczenie i zastosowanie

Podobnie jak wiele wcześniejszych fragmentów, te słowa najpierw zapowiadają wyzwolenie Żydów z niewoli babilońskiej. Zarazem wskazują na większe odkupienie, które przyniesie Jezus Chrystus, oraz na dobrą nowinę o łasce i wolności głoszoną przez Niego.

Droga do tego zbawienia zostanie przygotowana. Każda przeszkoda zostanie usunięta, a wszystko, co je utrudnia, zostanie odsunięte (Księga Izajasza 62:10). Bramy Babilonu zostaną otwarte, aby wygnańcy mogli swobodnie przez nie przejść. Droga z Babilonu do ziemi Izraela zostanie przygotowana: w mokrych i błotnistych miejscach powstaną podwyższone ścieżki, a z nierównego, kamienistego terenu zostaną usunięte kamienie. W odpowiednich miejscach zostaną ustawione znaki wskazujące drogę, aby ludzie mogli się przy nich gromadzić, zyskując poczucie bezpieczeństwa i otuchę.

Przypomina to dzieło Jana Chrzciciela, posłanego, by przygotować drogę Panu (Ewangelia Mateusza 3:3). Zanim Chrystus przyjdzie do kogokolwiek ze swoją łaską i pociechą, drogę przygotowuje pokuta, czyli odwrócenie się od grzechu. Jest to nazwane przygotowaniem Ewangelii pokoju (List do Efezjan 6:15). W jednym obrazie droga zostaje wyrównana, w drugim stopy wędrowca zostają przygotowane do podróży. Znaczenie jest takie samo, bo oba obrazy mówią o przygotowaniu ludzi do drogi.

Wieść o tym zbawieniu również zostanie ogłoszona (Księga Izajasza 62:11–12). Wygnańcy dowiedzą się, że zostali uwolnieni i mogą odejść, jeśli zechcą. Wieść dotrze do ich sąsiadów, do wszystkich wokół nich i aż po krańce ziemi: Bóg stanął w obronie Syjonu, choć spotkały go krzywda i pogarda. Dla pocieszenia Syjon usłyszy: „Oto nadchodzi twoje zbawienie”, to znaczy, że nadchodzi jego Zbawiciel, niosąc zbawienie.

Przyniesie On dzieło i nagrodę, które wzbudzą podziw wszystkich. Nagroda obejmuje pociechę i pokój z Nim, ale wcześniej dokona w swoim ludzie dzieła uniżenia i odnowy, przygotowując go na błogosławieństwo, które przyjdzie po cierpieniu. Ze względu zarówno na dzieło, jak i na nagrodę, lud ten będzie nazywany świętym ludem i odkupionymi Pana. To, czego Bóg w nim dokona i co uczyni dla niego, odróżni go jako święty lud: uwolniony od miłości do bożków i poświęcony wyłącznie Bogu. Wyzwolenie, którego Bóg dla niego dokona, ukaże go jako lud odkupiony przez Pana — odkupiony w sposób, w jaki mógł tego dokonać tylko Bóg, i po to, by należeć do Niego. Ich kajdany zostaną zerwane, aby mogli stać się Jego sługami.

Jerozolima będzie wtedy nazywana Poszukiwaną, miastem, które nie zostało opuszczone. Przez wiele lat pozostawała na uboczu i nikt — ani kupcy, ani pielgrzymi — nie pytał o drogę do Jerozolimy, jak działo się to wcześniej, gdy miasto tętniło życiem. Bóg jednak znów uczyni ją ważnym miejscem. Będzie poszukiwana i odwiedzana, a ludzie będą do niej przybywać. Gdy Jerozolima zostaje nazwana miastem świętym, zostaje też nazwana Poszukiwaną, bo świętość nadaje osobie lub miejscu cześć i piękno. Budzi szacunek i sprawia, że ludzie podziwiają, miłują i poszukują tego, co święte.

Skoro wieść ta dociera aż po krańce ziemi, musi wskazywać również na Ewangelię Chrystusa, która miała być głoszona wszelkiemu stworzeniu. Ukazuje to chwałę Chrystusa. Najpierw wieść zostaje ogłoszona Kościołowi, a stamtąd dociera do wszystkich narodów: „Oto nadchodzi twoje zbawienie”. Chrystus jest nie tylko Zbawicielem, ale także samym zbawieniem, bo szczęście wierzącego pochodzi nie tylko od Niego, lecz jest w Nim (Księga Izajasza 12:2). Jego zbawienie obejmuje zarówno dzieło, którego dokonuje, jak i nagrodę, którą przynosi. Dlatego ci, którzy do Niego należą, nie będą bezczynni ani nie będą trudzić się na próżno.

Ukazuje to także piękno Kościoła. Chrześcijanie będą nazywani świętymi, świętym ludem, ponieważ zostali wybrani i powołani do zbawienia przez uświęcenie (List do Kolosan 1:2). Będą też nazywani odkupionymi Pana, bo wolność otrzymują od Niego, a więc i służba należy do Niego. Nie powinni wstydzić się żadnego z tych określeń. Nikt nie jest naprawdę odkupionym Pana, jeśli nie należy zarazem do świętego ludu, bo lud, który Bóg nabył dla siebie, jest narodem świętym.

Będą też nazywani Poszukiwanymi. Bóg będzie ich szukał i odnajdywał, gdziekolwiek się rozproszą, ukryją lub zaginą w tłumie. Inni również będą ich szukać, by do nich dołączyć i przy nich pozostać. Warto przebywać wśród świętego ludu, aby uczyć się jego dróg, oraz wśród odkupionych Pana, aby mieć udział w błogosławieństwach odkupienia.