Księga Izajasza 62:1 – znaczenie i zastosowanie

Prorok mówi tu, co uczyni dla Kościoła. Prorok jest widzącym, ale także rzecznikiem. Izajasz postanawia wiernie pełnić tę służbę, jak zapowiada w tym wersecie. Nie będzie milczał ani odpoczywał. Będzie wykonywał swoją pracę, podejmie związany z nią trud i nie będzie szukał wygody. Pod tym względem jest obrazem Chrystusa, który niestrudzenie pełnił służbę proroka i wytrwał w niej aż do końca.

Zwróćmy uwagę na trzy rzeczy, które Izajasz postanawia. Po pierwsze, nie będzie milczał. Będzie nadal głosił, wiernie przekazując nie tylko otrzymane od Pana poselstwo, lecz także często je powtarzając. Jeśli ludzie nie przyjmą za pierwszym razem przykazań i obietnic, będzie do nich wracał raz po raz, krok po kroku. Będzie też nadal się modlił i nie zamilknie przed tronem łaski, dopóki nie otrzyma obiecanych łask. Słudzy Chrystusa mają oddawać się modlitwie i służbie słowa (Dzieje Apostolskie 6:4). Powinni wytrwale pełnić jedno i drugie i nigdy nie ustawać w czynieniu dobra.

Po drugie, powodem tej decyzji jest Syjon i Jerozolima, a nie jego własna korzyść. Troszczy się o Kościół, bo leży mu on na sercu. Niezależnie od tego, co stanie się z jego domem i rodziną, pragnie dobra Jerozolimy i zamierza zabiegać o nie przez całe życie (Księga Psalmów 122:8-9; Księga Psalmów 118:5). To Syjon Boga i Jerozolima Boga, dlatego są mu drogie: Bóg je miłuje, a Jego chwała wiąże się z ich pomyślnością.

Po trzecie, będzie wytrwale działał, aż spełni się obietnica sprawiedliwości i zbawienia Kościoła, dana w poprzednim rozdziale. Izajasz nie dożyje uwolnienia jeńców z Babilonu, a tym bardziej nadejścia Ewangelii, w której łaska króluje przez sprawiedliwość ku życiu i zbawieniu. Mimo to nie zamilknie, dopóki te rzeczy nie spełnią się w pełni. Jego proroctwa będą nadal o nich mówić, a w każdym pokoleniu znajdą się wierni, którzy jako jego następcy będą o nie wytrwale się modlić, aż obietnice się wypełnią i zostaną wysłuchane modlitwy oparte na tych obietnicach. Wtedy sprawiedliwość i zbawienie Kościoła zajaśnieją jak światło i płonąca pochodnia. Same będą świadectwem swojej prawdziwości. Przyniosą Kościołowi cześć i pociechę, ukażą go jako piękny i chwalebny. Dadzą też światło i wskazówki światu, oświetlając nie tylko oczy, lecz także drogę i ścieżki tych, którzy niegdyś siedzieli w ciemności i cieniu śmierci.

Prorok może tylko modlić się i głosić, ale Bóg potwierdzi słowo i odpowie na modlitwy. Kościół będzie budził wielki podziw. Gdy zostanie objawiona jego sprawiedliwość, będąca jego zbawieniem, chlubą i chwałą, zobaczą ją narody. Wieść o niej do nich dotrze i zostanie im złożona jej oferta. Mogą ujrzeć tę sprawiedliwość tak, by mieć w niej udział, jeśli nie przeszkodzi im w tym ich własna wina. Zobaczą ją nawet królowie i zostaną pociągnięci ku jej pięknu (Księga Izajasza 62:2). Odwrócą wzrok od przepychu własnych dworów i królestw, a zwrócą go ku duchowej chwale Kościoła, większej niż wszystko inne.

Kościół będzie też naprawdę godny podziwu. Wielkie nazwiska nadają ludziom znaczenie w świecie i wiąże się z nimi wielki szacunek. Prawdziwa cześć pochodzi jednak od Tego, który ją daje. Źródłem czci jest Bóg, a cześć Kościoła pochodzi od Niego. Kościół otrzyma nowe, piękne imię, jakiego dotąd nie nosił, nawet w swoich najlepszych czasach. Będzie ono przeciwieństwem imienia, które nosił w czasie utrapienia. Zmieni się jego charakter i pozycja, a otoczenie będzie postrzegać go inaczej. Można dostrzec tu nawiązanie do obietnicy białego kamyka z wypisanym na nim nowym imieniem (Apokalipsa św. Jana 2:17), a także do imienia miasta Boga i nowego imienia Chrystusa (Apokalipsa św. Jana 3:12). Imię to nada sam Pan, który nigdy nikogo nie nazywa błędnie. Sprawi też, że inni będą nazywać Kościół imieniem, które mu nadał, bo Jego sąd jest prawdziwy i ostatecznie zostanie uznany.

Bóg nada Kościołowi dwa imiona. Najpierw nazwie go swoją koroną. Kościół będzie koroną chwały w ręku Pana, nie na Jego głowie, jakby miał przysparzać Mu czci lub potęgi, lecz w Jego ręku, czyli pod Jego opieką i ku Jego chwale. Bóg z radością uznaje swój lud za swoją chlubę i ozdobę. Gdy wziął go za swój lud, uczynił to po to, by był dla Niego imieniem, chwałą i uwielbieniem (Księga Jeremiasza 13:11). Swoją dobrą ręką uczyni Kościół koroną chwały i królewskim diademem. Będzie koroną chwały dla Kościoła, a Kościół będzie bezpieczny w Jego ręku. Ten, który obdarza go chwałą, otoczy ją także ochroną, aby kwiaty korony nigdy nie zwiędły, a jej klejnoty nie zginęły (Księga Izajasza 28:5).

Drugim imieniem będzie „oblubienica” (Księga Izajasza 62:4-5). To jeszcze większy zaszczyt, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, jak nisko upadł Kościół. Jego położenie było bardzo smutne. W czasie niewoli nazywano go „opuszczonym”, a jego ziemię „spustoszoną”, jak kobietę haniebnie porzuconą przez męża albo pogrążoną w żałobie wdowę. To obraz religii w świecie przed głoszeniem Ewangelii: można powiedzieć, że była opuszczona i spustoszona, a nikt naprawdę się nią nie interesował.

Teraz jego położenie się odmieni, bo Bóg powróci do niego w miłosierdziu. Zamiast tych dwóch hańbiących imion Kościół otrzyma dwa zaszczytne. Po pierwsze, będzie nazwany Chefsiba, co znaczy: „Mam w niej upodobanie”. Takie imię nosiła żona Ezechiasza i matka Manassesa (Druga Księga Królewska 21:1). To imię odpowiednie dla żony, która powinna być radością swojego męża (Księga Przysłów 5:19). Stwórca Kościoła jest jego oblubieńcem. Pan ma w tobie upodobanie. Bóg w swojej łasce ukształtował w Kościele to, co sprawia, że ma w nim upodobanie: oczyścił go, odnowił i przywiódł z powrotem do siebie. Potem w swojej opatrzności czyni to, co pokazuje, że ma w nim upodobanie i pragnie czynić mu dobro. Po drugie, Kościół będzie nazwany Beula, co znaczy „poślubiona”, podczas gdy wcześniej był spustoszony, a spustoszenie jest przeciwieństwem życia poślubionej żony (Księga Izajasza 54:1).

„Twoja ziemia będzie poślubiona”, czyli znów stanie się żyzna i zaludniona. Choć przez długi czas przypominała bezpłodną kobietę, ponownie będzie zamieszkana i stanie się „radosną matką dzieci” (Księga Psalmów 113:9). Ziemia będzie „poślubiona”, bo znów stanie się własnością tych, którzy o nią dbają i ją miłują.

Po pierwsze, jej synowie z radością zaangażują się w sprawy ziemi, na której się urodzili, i będą zabiegać o jej dobro, choć przez długi czas ją zaniedbywali, sądząc, że już nigdy nie będą mogli się nią cieszyć. Słowa „twoi synowie cię poślubią” znaczą, że będą w niej mieszkać i znajdą w niej upodobanie. Kiedy przebywali w Babilonie, zdawało się, że przywiązali się do tamtej ziemi, bo polecono im tam osiąść i zabiegać o jej pomyślność (Księga Jeremiasza 29:5-7). Teraz jednak powrócą do własnej ziemi z taką miłością, jaką młody mężczyzna darzy poślubioną dziewczynę: miłością pełną radości, oddania i nadziei na owocne wspólne życie.

Dobrym znakiem dla każdego kraju jest to, że jego mieszkańcy są z niego zadowoleni i wybierają go zamiast innych. Dobrym znakiem jest też to, że jego przywódcy oddają się służbie ojczyźnie i chcą dzielić jej przyszłość. Naród pomyślnie się rozwija, gdy miłuje miejsce, które dał mu Bóg, i pracuje dla jego dobra.

Jeszcze większym błogosławieństwem będzie to, że jego Bóg zwiąże się z nim w sprawiedliwości (Księga Ozeasza 2:19-20). Oznacza to, że będzie traktował go z wierną miłością i sprawiedliwością oraz uzna go za swoją własność. Bóg będzie miał upodobanie w swoim Kościele, tak jak oblubieniec raduje się swoją oblubienicą. Będzie się cieszył więzią z nim i jego miłością do siebie, a w tej miłości znajdzie ukojenie (Księga Sofoniasza 3:17).

Bóg będzie też z całego serca i z całej duszy cieszył się, mogąc czynić Kościołowi dobro (Księga Psalmów 147:11; Księga Jeremiasza 32:41). Szczególnie dobrze widać to w miłości Chrystusa do Kościoła i Jego radości z niego, tak wyraźnie ukazanych w Pieśni nad Pieśniami, a miłość ta i radość osiągną pełnię w niebie.