Księga Izajasza 62:6 – znaczenie i zastosowanie

Jerozolimie obiecano tu dwie rzeczy.

Po pierwsze, nie zabraknie środków łaski: będzie obfite głoszenie Słowa i modlitwa (Księga Izajasza 62:6; Księga Izajasza 62:7). Pokazuje to, jak Bóg często działa, gdy zamierza okazać ludziom miłosierdzie. Najpierw prowadzi ich do wypełnienia obowiązku i wylewa na nich ducha modlitwy, a potem przynosi im zbawienie.

Najpierw zatroszczy się o to, by słudzy mogli wypełniać swoje obowiązki jako stróże. Przedstawiono to jako znak nadchodzącego dobra, krok ku większemu miłosierdziu i jego rękojmię. Właśnie po to, co zamierzał dla nich uczynić, miał postawić na murach stróżów, którzy nigdy nie zamilkną. Słudzy są stróżami na murach Kościoła, bo Kościół przypomina miasto oblegane przez wroga i potrzebuje strażników, którzy będą wypatrywać jego ruchów i ostrzegać innych. Jako stróże muszą być czujni i wierni, gotowi znosić trudności.

Mają czuwać dniem i nocą. Nie wolno im przestawać, dopóki ludzie, których dusz strzegą, są w niebezpieczeństwie. Nie mogą milczeć. Powinni wykorzystywać każdą okazję, by ostrzegać grzeszników, niezależnie od tego, czy pora wydaje się sprzyjająca, i nigdy nie zdradzać sprawy Chrystusa tchórzliwym milczeniem. Nie mogą też milczeć przed tronem łaski. Mają modlić się i wytrwale trwać w modlitwie, jak Mojżesz, który trzymał ręce wzniesione, aż Izrael zwyciężył Amaleka (Księga Wyjścia 17:10; Księga Wyjścia 17:12).

Po drugie, zatroszczy się o to, by lud mógł wypełniać swój obowiązek. Ci, którzy wspominają Pana, także nie mogą milczeć. Nie powinni uważać, że wystarczy, iż stróże modlą się za nich. Sami również mają się modlić, bo to wszystko wciąż nie wystarczy, by przyjąć nadchodzące miłosierdzie z należną mu czcią. Lud Boży, który wyznaje Pana, wyróżnia się tym, że o Nim pamięta i wspomina Go nawet w mrocznych czasach, gdy kraj nazywany jest opuszczonym i spustoszonym. Są oni tymi, którzy przypominają Panu, jak podaje przypis na marginesie. Sami pamiętają o Panu i przypominają o Nim sobie nawzajem.

Lud Boży, który wyznaje Pana, ma być ludem modlitwy. W modlitwie powinien mieć na względzie dobro wspólne, zmagać się z Bogiem i wytrwale się modlić. Nie może milczeć, zaniedbywać modlitwy ani się nią znużyć. Niech nie daje Mu spokoju, jak natarczywy żebrak albo wdowa, która przychodziła, aż sędzia ustąpił. Bóg powiedział kiedyś Mojżeszowi: „Zostaw Mnie” (Księga Wyjścia 32:10), a Jakub powiedział Chrystusowi: „Nie puszczę Cię, dopóki mi nie pobłogosławisz” (Księga Rodzaju 32:26).

Bóg o wiele mniej gniewa się na tak natarczywą modlitwę, niż zazwyczaj czynią to ludzie. Przeciwnie, zaprasza do niej i zachęca. Wzywa nas, byśmy wołali do Niego. Nie jest jak uczniowie, którzy próbowali odprawić człowieka w potrzebie (Ewangelia Mateusza 15:23). Zachęca nas, byśmy zanosili usilne prośby przed tron łaski i nie dawali Mu spokoju (Ewangelia Łukasza 11:5; Ewangelia Łukasza 11:8). Pozwala nie tylko przedstawiać Mu argumenty, lecz także zmagać się z Nim w modlitwie.

O co powinniśmy najgorliwiej prosić? O dobro wspólne i pokój Jerozolimy Bożej, czyli Jego Kościoła. Powinniśmy modlić się o jego bezpieczeństwo i o to, by Bóg je umocnił, tak aby jego sprawy były teraz trwałe i ugruntowane, a w przyszłości zabezpieczone dla kolejnych pokoleń. Powinniśmy też prosić, by Kościół był wielki, cieszył się uznaniem na ziemi i był szanowany wśród narodów, a Bóg odbierał za to chwałę. Gdy prawda ewangelii jest jasno broniona, obrzędy ewangeliczne są właściwie sprawowane, w czystości i mocy, a Kościół staje się znany ze świętości i miłości, wtedy Jerozolima jest chlubą ziemi.

Powinniśmy nieustannie modlić się o miłosierdzie dla Kościoła, aż nadejdzie. Mamy postępować jak sługa proroka: iść jeszcze siedem razy, aż ukaże się obiecująca chmura (Pierwsza Księga Królewska 18:44). Dobrym znakiem, że Bóg zbliża się do ludzi, by okazać im miłosierdzie, jest wylanie na nich ducha modlitwy i pobudzenie ich do gorliwych, wytrwałych próśb.

Po drugie, nie zabraknie też żadnego innego dobra (Księga Izajasza 62:8). Ta obietnica wynika z pierwszej. Gdy ludzie wychwalają Boga i czynią to wszyscy, ziemia wydaje swój plon (Księga Psalmów 67:5; Księga Psalmów 67:6). Wtedy doczesny dobrobyt, dopełniając pobożności, pomaga uczynić Jerozolimę chlubą ziemi.

Najpierw zwróćmy uwagę na wielkie utrapienie, którego doświadczyli, i poniesione straty. Ich zboże stawało się pożywieniem dla wrogów, choć mieli nadzieję, że wykarmi ich samych i ich rodziny. Był to podwójny ciężar: brakowało im tego, co było potrzebne do życia, a ich wrogowie dzięki temu zyskiwali siłę. Zboże zaopatrywało obóz nieprzyjaciół, przez co mogli oni skuteczniej ich krzywdzić. Mówi się, że Bóg oddał ich zboże wrogom, bo nie tylko na to pozwolił, lecz także zarządził to jako sprawiedliwą karę za niewłaściwe korzystanie z obfitości i postępowanie z cudzoziemcami (Księga Izajasza 1:7). Wino, na które pracowali i którego potrzebowali w utrapieniu, by pokrzepiać ludzi przygnębionych, pili obcy, zaspokajając własne pragnienia. Ta surowa kara została zapowiedziana z powodu ich grzechów (Księga Kapłańska 26:16; Księga Powtórzonego Prawa 28:33). Widzimy tu, jak niepewne są ziemskie dobra i jak mądrze jest zabiegać o pokarm, którego nie można odebrać.

Teraz zwróćmy uwagę na wielką obfitość i zadowolenie, do których mieli powrócić (Księga Izajasza 62:9). Ci, którzy zbiorą plony, będą z nich jeść i chwalić Pana. Widzimy tu miłosierdzie Boga, który daje obfitość oraz pokój pozwalający się nią cieszyć. Ziemia wydaje plon, są ręce, które mogą go zebrać, a tych rąk nie odbiera zaraza ani choroba i nie unieruchamia wojna. Obcy ani wrogowie nie przychodzą, by zebrać plony dla siebie lub odebrać nam to, co już zebraliśmy. Spożywamy owoc pracy własnych rąk i nikt nie wyrywa nam chleba z ust. Co najważniejsze, mamy serce i sposobność, by oddawać Bogu cześć za otrzymane dobra, a Jego świątynia stoi przed nami otworem, więc nic nie powstrzymuje nas od stawania przed Nim.

Widzimy też, jaki jest nasz obowiązek, gdy korzystamy z tego miłosierdzia. Powinniśmy starannie i pilnie zbierać to, co daje Bóg. Mamy swobodnie i z radością korzystać z tych darów, a nie zakopywać ich ani marnować. Gdy najemy się do syta, powinniśmy błogosławić Pana i dziękować Mu za Jego dobroć. Mamy służyć Mu tym, co posiadamy, wykorzystując to w aktach czci i miłosierdzia. Powinniśmy jeść i pić na dziedzińcach Jego świętości, gdzie każdy ma swoją część: ołtarz, kapłan i ubodzy. Największą pociechą dla człowieka prawego, gdy je i pije, jest to, że może złożyć z tego ofiarę Panu, swojemu Bogu (Księga Joela 2:14). Największą pociechą płynącą z bogactwa jest możliwość oddawania czci Bogu i czynienia dobra. Wino ma być pite na dziedzińcach świątyni Boga, należy więc korzystać z niego z umiarem i samokontrolą, jak przed obliczem Pana.

Uroczystym potwierdzeniem tej obietnicy jest przysięga Pana, który przysięga na swoją prawicę i swoje potężne ramię, że uczyni to dla swojego ludu. Bóg potwierdza obietnicę przysięgą, aby Jego lud, ufający Jemu i Jego słowu, czerpał z niej wielką pociechę (List do Hebrajczyków 6:17; List do Hebrajczyków 6:18). Ponieważ nie może przysiąc na nikogo większego, przysięga na samego siebie, czasem na własne życie, mówiąc: „Jak żyję” (Księga Ezechiela 33:11), a czasem na swoją świętość (Księga Psalmów 89:35).

Tutaj przysięga na swoją moc: na prawicę, którą podnosił podczas przysięgi (Księga Powtórzonego Prawa 32:40), oraz na swoje potężne ramię. To wielka pociecha dla tych, którzy pokładają nadzieję w Bożej obietnicy, bo mogą być pewni, że Bóg jest w stanie uczynić to, co zapowiedział (List do Rzymian 4:21). By nas upewnić, przysiągł na swoją moc, jak gdyby powierzył tej przysiędze honor swojej wszechmocnej natury. Gdyby tego nie uczynił, jedynym możliwym powodem byłaby Jego niezdolność, a Egipcjanie nigdy by tak nie powiedzieli, podobnie jak nikt inny (Księga Liczb 14:16). Pociechą dla ludu Bożego jest to, że Jego moc jest zaangażowana po ich stronie, a na Jego prawicy zasiada Pośrednik, Ten, który stoi między Bogiem a ludźmi.