Księga Izajasza 58:8 – znaczenie i zastosowanie

Oto cenne obietnice dla tych, którzy zachowują post ustanowiony przez Boga i przyjmują te słowa z wiarą. Niech wiedzą, że Bóg im odpłaci. Jest jednak także pełniejszy opis tego, czego się od nich wymaga, jeśli chcą otrzymać te obietnice (Księga Izajasza 58:9–10). Ponownie pojawia się wezwanie, by postępować sprawiedliwie, miłować miłosierdzie, odwrócić się od zła i nauczyć się czynić dobro.

Po pierwsze, trzeba wystrzegać się przemocy i oszustwa. Należy usunąć je spośród was, jak rozumieją to niektórzy, także z samego serca, a nie tylko z postępowania. Nie wystarczy przestać jawnie czynić zło. Trzeba też wykorzenić wewnętrzne pragnienie i nawyk, które do niego prowadzą. Możliwe też, że chodzi o usunięcie ich spośród waszego ludu. Osoby sprawujące władzę powinny nie tylko same unikać ucisku, ale też robić wszystko, co w ich mocy, by położyć mu kres wśród tych, za których odpowiadają.

Nie wystarczy zdjąć jarzma (Księga Izajasza 58:6). Trzeba je także usunąć, aby uciśnieni nie zostali ponownie zniewoleni, jak stało się to opisane w Księdze Jeremiasza 34:10–11. Trzeba też zaprzestać gróźb (List do Efezjan 6:9) i gestu wytykania palcem, który zdaje się oznaczać gniew i pogardę. Nie należy zawstydzać ubogich i cierpiących szyderczymi gestami ani słowami. W każdej wspólnocie trzeba wyplenić takie niegrzeczne i okrutne zachowania. Należy też przestać okłamywać się nawzajem, schlebiać sobie nawzajem i oszukiwać. Niech rozmowy wszystkich cechuje szczerość.

Być może wyciągnięcie palca oznacza fałszywą pozę, która niszczy przyjaźń. Możliwe też, że chodzi o używanie palca z pierścieniem, znakiem władzy, do wydawania niesprawiedliwych wyroków. W takim razie zasada jest jasna: osoby mające władzę nie mogą wykorzystywać jej do wspierania niesprawiedliwości.

Po drugie, trzeba obfitować w uczynki miłosierdzia i dobroci. Należy nie tylko dawać ubogim to, czego potrzebują, lecz czynić to z własnej woli i radośnie, z serca pełnego miłości. Trzeba „otworzyć duszę dla głodnego” (Księga Izajasza 58:10). To coś więcej niż przekazanie pieniędzy czy wyciągnięcie ręki. Chodzi o pomoc płynącą z serca, o prawdziwe współczucie i czułość wobec osób w potrzebie.

Wraz z darami powinno iść nasze serce, bo Bóg miłuje radosnego dawcę, podobnie jak ubodzy. Jezus uzdrawiał chorych i karmił tłumy, ponieważ litował się nad nimi. Także my powinniśmy dawać hojnie, nie w sposób, który tylko zwodzi cierpiących lub zaspokaja ich potrzeby połowicznie, lecz tak, by naprawdę im pomóc i ulżyć w ich niedoli. Po co mamy ciało, umysł i środki, jeśli nie po to, by czynić na tym świecie tyle dobra, ile możemy? Ubodzy zawsze będą wśród nas.

Teraz przychodzi pocieszenie. Jeśli osoba, rodzina lub cały lud są gotowi czynić dobro, mogą być pewni, że Bóg stanie się ich wielką nagrodą. To, co wydadzą na dzieła miłosierdzia, zostanie im wynagrodzone z nawiązką. Po wielkim utrapieniu Bóg szybko przemieni smutek w miłosierdzie, tak jak światło poranka po długiej, ciemnej nocy (Księga Izajasza 58:8). Wtedy światło rozbłyśnie jak zorza poranna, a w ciemności wzejdzie jasność (Księga Izajasza 58:10). Nawet jeśli wydaje Ci się, że żywcem pogrzebano Cię w ziemi, powstaniesz i dostąpisz chwały. Nawet jeśli żal odebrał Ci siły, znów zajaśniejesz jak świt.

Tym, którzy radośnie czynią dobro, Bóg da też radość z otrzymywania dobra. To również jest Jego darem (Księga Koheleta 2:24). Ci, którzy okazywali miłosierdzie, sami go doświadczą. Hiob, który w czasach dostatku czynił wiele dobrego, otrzymał pomoc Pana, gdy popadł w niedolę. Pan wzbudził dla niego przyjaciół, którzy dostarczyli mu tego, czego potrzebował, i sprawił, że jego światło wzeszło w ciemności.

Bóg otoczy takie osoby także czcią. Dobre uczynki przynoszą dobre imię, a ono również jest częścią światła, które wschodzi w mroku. Ktoś może pochodzić z ubogiej rodziny i nie mieć żadnych widocznych atutów, a jednak zyska szacunek, jeśli będzie czynić dobro tam, gdzie żyje. Jego ciemność stanie się jak południe, czyli zyska sławę i uznanie za życia. Najpewniejszą drogą do prawdziwej wielkości jest nauczyć się czynić dobro. Kto chce być największy i najbardziej kochany, niech stanie się sługą wszystkich, okazując pokorę i wytrwale pracując.

„Twoja prawość przemówi za ciebie” — powiedział Jakub (Księga Rodzaju 30:33). Oznacza to, że uczciwe życie uciszy obelgi, a nawet przyniesie więcej pochwał, niż można pragnąć. Sprawiedliwość okazywana przez dawanie ubogim pozostaje na wieki (Księga Psalmów 112:9).

Takie osoby będą też bezpieczne pod Bożą opieką. Ich sprawiedliwość pójdzie przed nimi niczym straż, chroniąc przed ciosem wymierzonym z przodu, a chwała Pana będzie ich tylną strażą, zbierając zmęczonych i osłaniając przed atakiem od tyłu. W ten sposób ludzie prawi są bezpieczni z każdej strony. Dokądkolwiek spojrzą, przed siebie czy za siebie, dostrzegają Bożą opiekę i nie muszą się bać.

Ta ochrona pochodzi z ich sprawiedliwości i z chwały Pana. Niektórzy rozumieją, że wspomniana tu chwała Pana oznacza Chrystusa, ponieważ to przez Niego zostajemy usprawiedliwieni, czyli uznani za sprawiedliwych przed Bogiem. W ten sposób Bóg jest otoczony chwałą. Chrystus idzie przed nami jako przywódca naszego zbawienia i jest Panem naszą sprawiedliwością. Jest też naszą tylną strażą. Tylko Jemu możemy ufać, gdy nasze grzechy podążają za nami i zdają się nas dosięgać.

Może też chodzić po prostu o to, że sam Bóg w swojej opatrzności i łasce będzie szedł przed nimi, by ich prowadzić, i za nimi, by ich chronić. Będzie to nagrodą za ich sprawiedliwość, a zarazem przyniesie chwałę Panu, który jej udziela.

Bóg będzie też zawsze blisko nich, by wysłuchiwać ich modlitw, jak czytamy w Księdze Izajasza 58:9.

Kto zamyka uszy na wołanie ubogich, sam będzie kiedyś wołać, a Bóg go nie wysłucha. Kto zaś hojnie daje ubogim, sprawi, że jego modlitwy wraz z darami staną się przed Bogiem pamiątką — tak jak stało się to w przypadku Korneliusza (Dzieje Apostolskie 10:4). Wtedy, w dni postu, które powinny być dniami modlitwy, Pan odpowie i da to, o co Go prosisz. Gdy w utrapieniu lub nagłym lęku zawołasz, powie: „Oto jestem”.

To bardzo pokorny sposób mówienia o gotowości Boga do wysłuchiwania modlitw. Gdy Bóg zwraca się do nas przez swoje słowo, powinniśmy odpowiedzieć: „Oto jesteśmy”. Zaskakuje jednak, że to Bóg mówi do nas: „Oto jestem”. Kiedy wołamy do Niego, jakby był daleko, daje nam poznać, że jest blisko, tuż przy naszej prawicy, bliżej, niż nam się wydawało. Jakby mówił: „To Ja, nie bój się”. Gdy niebezpieczeństwo jest blisko, nasz obrońca jest jeszcze bliżej — zawsze gotów nieść pomoc. Mówi: „Oto jestem, gotów dać Ci to, czego potrzebujesz, i uczynić dla Ciebie to, o co prosisz. Co chcesz Mi powiedzieć?”.

Bóg uważnie słucha modlitw ludzi szczerych (Księga Psalmów 130:2). Gdy tylko Go wzywają, odpowiada: „Jestem gotów”. Gdziekolwiek się modlą, Bóg mówi: „Oto jestem, słyszę Cię”. Jest blisko nich w każdej sytuacji (Księga Powtórzonego Prawa 4:7).

Bóg będzie ich także prowadził w każdej trudnej i niepewnej sprawie (Księga Izajasza 58:11). „Pan będzie cię prowadził zawsze”. Dopóki przebywamy na pustyni tego świata, stale potrzebujemy wskazówek z nieba. Gdybyśmy kiedykolwiek zostali zdani sami na siebie, z pewnością zbłądzilibyśmy. Dlatego Bóg daje mądrość tym, którzy Mu się podobają — mądrość pomocną w każdej sytuacji. Będzie dla nich jak oczy, które wskazują drogę (Księga Koheleta 2:26). Jego opatrzność rozjaśni im ścieżkę i pokaże zarówno to, co powinni czynić, jak i to, co przyniesie im pociechę.

Bóg da im też głęboki pokój w sercu. Świat jest pustynią nie tylko dlatego, że błądzimy, lecz także dlatego, że wiele nam brakuje. Potrzebujemy więc nieustannego zaopatrzenia, tak jak Izraelici na pustyni. Mieli słup obłoku, który ich prowadził, a także mannę i wodę ze skały, by zaspokoić pragnienie w suchej ziemi, gdzie nie było wody (Księga Psalmów 63:1). Bóg daje ludziom prawym nie tylko mądrość i poznanie, lecz także radość. Napełnia ich od wewnątrz zadowoleniem, które płynie z czystego sumienia i pewności, że im sprzyja.

Te dary zaspokoją duszę i napełnią serce radością, nawet w czasie dotkliwej posuchy. Umocnią kości i dodadzą im życia, przynosząc radość, która podtrzymuje jak kości podtrzymują ciało — radość Pana, która jest Twoją siłą. Niektórzy odczytują tę obietnicę jako zapowiedź, że Bóg da odpocznienie kościom, czyli uwolnienie od bólu i choroby, które im doskwierały. Dobrze pasuje to do obietnicy danej miłosiernym: „Pan podtrzyma go na łożu boleści” (Księga Psalmów 41:3). Będziesz jak nawodniony ogród, pełen wzrostu i owoców, oraz jak źródło, którego wody nigdy nie wysychają — ani podczas suszy, ani podczas mrozu.

Zasada świętej miłości, obecna w ludziach prawych, jest jak źródło żywej wody (Ewangelia Jana 4:14). Źródło nieustannie daje wodę, a mimo to pozostaje pełne. Podobnie osoba hojna rozwija się w czynieniu dobra i nie ubożeje przez dawanie. Kto poi innych, sam będzie napojony.

Oni i ich rodziny także staną się błogosławieństwem dla innych. Dla ludzi, którzy przynoszą dobre owoce i są pożyteczni, dobrą nagrodą jest to, że mogą jeszcze bardziej służyć innym, a szczególnie widzieć, jak ich potomkowie również czynią dobro. Obietnica ta oznacza, że ci, którzy teraz do nich należą — ich przywódcy i dostojnicy — zyskają władzę i wpływy, jakich wcześniej nie mieli. Może też oznaczać, że ich dzieci będą służyć swojemu pokoleniu tak, jak oni służą własnemu.

Odbudują miasta od dawna leżące w ruinie i podniosą z upadku opuszczone miejsca, które przez tyle lat stały puste, że nikt nie sądził, iż można je odnowić. Wypełniło się to, gdy wygnańcy wrócili, naprawili miasta Judy i w nich zamieszkali. To samo dotyczyło wielu miejsc w Izraelu, które leżały w ruinie od czasu uprowadzenia dziesięciu plemion.

Podejmą też dobre dzieło rozpoczęte dawno temu i doprowadzą je do końca, pokonując przeszkody, które je hamowały. Wzniosą budowlę, której fundamenty położono wiele lat wcześniej. Wypełniło się to, gdy po długiej przerwie ponownie rozpoczęto budowę świątyni (Księga Ezdrasza 5:2). Możliwe też, że chodzi o położenie fundamentów, które przetrwają wiele pokoleń, i czynienie dobra, którego owoce będą trwałe.

Zyskają również błogosławieństwo i uznanie otoczenia. „Otrzymacie miano” — będzie to dla was zaszczyt — „tych, którzy naprawiają wyłom”, czyli zasypują wyrwę w murze miasta, powstałą po ataku wroga. Człowiek, który ma odwagę i umiejętności, by naprawić taki wyłom, zdobywa wielkie uznanie. Szczęśliwi są ci, którzy naprawiają wyłom tam, gdzie zanika prawość, a wkracza sprawiedliwość.

Otrzymają też miano „tych, którzy przywracają drogi” — bezpieczne i spokojne drogi, zarówno do podróżowania, jak i do życia. Są one tak bezpieczne, że ludzie bez obaw stawiają przy nich swoje domy. Chodzi o to, że jeśli będą zachowywać posty, których pragnie Bóg, On przywróci im dawny pokój i pomyślność, a nikt nie będzie ich napawał lękiem (Księga Zachariasza 7:5, 7:9; 8:3–5). Uczy nas to, że ci, którzy postępują sprawiedliwie i miłują miłosierdzie, zaznają w tym świecie pociechy płynącej z takiego życia.