Księga Izajasza 58:1 – znaczenie i zastosowanie

Kiedy nasz Pan Jezus obiecał posłać Pocieszyciela, dodał, że gdy On przyjdzie, przekona ludzi o grzechu (Ewangelia Jana 16:7–8). Uświadomienie grzechu musi poprzedzać pocieszenie. Pozwala też odróżnić to, co cenne, od tego, co bezwartościowe, i pokazuje, kto nie ma podstaw, by oczekiwać pocieszenia. Bóg powołał tego proroka, by pocieszał swój lud (Księga Izajasza 40:1), a tutaj poleca mu przekonać lud o grzechu i ujawnić jego winy.

Prorok ma najpierw uświadomić ludziom, jak źle naprawdę postępują (Księga Izajasza 58:1). Ma mówić szczerze i jasno. Choć są nazwani ludem Boga i domem Jakuba, a to miano wiąże się z wieloma błogosławieństwami, prorok nie może im schlebiać. Ma szczegółowo wskazać ich grzechy i przewinienia, także te, których nie dostrzegają, a nawet te, do których nie chcą się przyznać. Nawet jeśli pod pewnymi względami się poprawili, w innych nadal postępują tak samo źle jak wcześniej. Prorok ma ukazać im wszystkie ich grzechy, wraz z całym wstydem i ciężarem, jaki się z nimi wiąże (Księga Kapłańska 16:21).

Uczymy się z tego dwóch rzeczy. Bóg widzi grzech pośród swojego ludu, w domu Jakuba, i nie jest mu on miły. Ludzie często nie chcą lub nie potrafią dostrzec własnych grzechów, dlatego trzeba im je wskazywać i nazywać wprost: „To i to zrobiliście”.

Prorok ma też z odwagą i powagą podjąć się tego zadania. Ma wołać donośnym głosem i niczego nie przemilczać. Nie może łagodzić napomnień, jakby bał się ich zranić. Ma zbadać ranę do samego dna i odsłonić ją. Nie może oszczędzać także siebie, nawet jeśli ta praca odbiera mu siły, wyczerpuje ducha, sprowadza na niego nienawiść lub złą opinię. Ma wołać najgłośniej, jak potrafi.

Ma podnieść głos jak trąbę, by usłyszeli swoje winy nawet ci, którym trudno przychodzi słuchanie. Ma ostrzegać w sposób jak najmocniejszy i najjaśniejszy, jak ktoś, komu naprawdę zależy, by jego słowa zostały usłyszane. Dźwięk trąby, choć głośny i ostry, nie jest niejasny. Także ostrzeżenie proroka ma być zrozumiałe i ukazywać śmiertelne skutki grzechu (Księga Ezechiela 33:3).

Następnie prorok ma przyznać, że ludzie sprawiali wrażenie pobożnych, nawet gdy ujawniał ich grzechy (Księga Izajasza 58:2). Mogli powiedzieć, że codziennie szukają Boga, a kiedy wskazywał im ich przewinienia, twierdzili, że ich nie dostrzegają. Regularnie uczestniczyli w nabożeństwach i zastanawiali się, czego jeszcze Bóg mógłby od nich chcieć.

To, co o sobie mówili, było prawdą, przynajmniej do pewnego stopnia. Nie należy odmawiać uznania obłudnikom, gdy robią coś naprawdę dobrego. Zachowują zewnętrzne pozory pobożności. Chodzą do kościoła i wyznaczają sobie pory na modlitwę. Bardzo regularnie szukają Boga i zdają się nigdy nie opuszczać swoich praktyk religijnych. Chętnie słuchają dobrych kazań. Cieszą się, że mogą poznawać drogi Boga, jak Herod, który chętnie słuchał Jana, albo jak skalista gleba, która z radością przyjęła słowo. Dla nich jest ono jak piękna pieśń (Księga Ezechiela 33:32).

Zdają się też czerpać wielką przyjemność z samej religii. Wygląda na to, że lubią przebywać w obecności Boga, choć często pociąga ich towarzystwo, okazja lub przyjemny element nabożeństwa, a nie sam Bóg. Pytają o zasady właściwego postępowania, zarówno w oddawaniu czci Bogu, jak i w relacjach z innymi ludźmi. Określenie „zasady sprawiedliwego postępowania” obejmuje zarówno obowiązki wobec Boga, jak i uczciwość wobec innych. W oczach ludzi z zewnątrz wyglądają na naród, który postępuje słusznie i nie porzuca przykazań Boga. Inni uważali ich za takich ludzi, a oni sami twierdzili, że nimi są.

To poważne ostrzeżenie. Człowiek może zajść daleko na drodze do nieba, a mimo to nie dotrzeć do celu. Może nawet trafić do piekła, ciesząc się dobrą opinią. Zewnętrzne pozory pobożności nie usprawiedliwiają jednak grzechu. Przeciwnie, pogłębiają winę, bo człowiek trwa w grzechu, choć wie, co jest dobre, a co złe, i choć sumienie już go ostrzegało.