Księga Izajasza 57:13 – znaczenie i zastosowanie

Bóg pokazuje tu, jak bezradne są bożki i stworzenia, gdy ci, którzy im służą i pokładają w nich ufność, szukają u nich pomocy (Księga Izajasza 57:13). Kiedy w udręce i rozpaczy wołasz o pomoc, skarżysz się na swoje nieszczęście i prosisz o ratunek, niech wybawią cię twoje zastępy, twoi bożkowie i liczni pomocnicy, których zgromadziłeś wokół siebie. Niech cię uratują, jeśli potrafią. Nie możesz oczekiwać od nich niczego poza tym, co naprawdę są w stanie dać.

Bóg powiedział to samo Izraelitom, gdy znaleźli się w kłopotach i wołali do Niego: „Idźcie i wołajcie do bogów, których sobie wybraliście. Niech was wybawią” (Księga Sędziów 10:14). Nie ma jednak sensu pokładać nadziei w ratunku od bożków. Wiatr porwie je wszystkie — wiatr Bożego gniewu, tchnienie Jego ust, które niszczy niegodziwych. Sami stali się jak plewy, więc wiatr z łatwością je rozwieje. Są puste i zostaną zabrane w nicość. Zostaną obrócone wniwecz, a nagrodą zarówno dla bożków, jak i ich czcicieli będzie nicość.

Bóg pokazuje też, że On sam w pełni wystarcza, by pocieszyć i ocalić wszystkich, którzy Mu ufają i przychodzą do Niego. Ich bezpieczeństwo i radość są pełniejsze, bo ich nadzieje prowadzą do prawdziwego błogosławieństwa, podczas gdy ci, którzy szukają go gdzie indziej, doznają rozczarowania. „Ten, kto ufa wyłącznie Mnie” — mówi Bóg — „będzie szczęśliwy na duszy i ciele, w tym życiu i w przyszłym”.

Ogólnie rzecz biorąc, ci, którzy ufają Bożej opatrzności, Jego mądrej trosce o ich życie, wybierają najlepszą drogę do ziemskiego dobra. Wejdą w posiadanie ziemi — tyle, ile słusznie im się należy — a to, co będą mieć, otrzymają z dobrej ręki i będą posiadać zgodnie z prawem. Obietnica brzmi: „Mieszkaj w ziemi i korzystaj z bezpiecznego pastwiska” (Księga Psalmów 37:3). Ci, którzy ufają Bożej łasce, wybierają najlepszą drogę do duchowego dobra. Odziedziczą Jego świętą górę. Będą się cieszyć błogosławieństwami wspólnoty wierzących na ziemi, a w końcu radością nieba. Nie porwie ich żaden wiatr.

Mówiąc dokładniej, jeńcy, którzy ufają Bogu, zostaną uwolnieni (Księga Izajasza 57:14). Wtedy usłyszą — to znaczy, posłańcy Bożej opatrzności oznajmią przy tym wielkim dziele: „Budujcie, budujcie, przygotujcie drogę”. Kiedy nadejdzie wyznaczony przez Boga czas wyzwolenia, droga do niego stanie się jasna i łatwa. Przeszkody zostaną usunięte. Trudne sprawy, które wydawały się niemożliwe, szybko zostaną pokonane, a wszystko będzie sprzyjać ich powrotowi i go ułatwi. Zob. Księga Izajasza 40:3–4. Wskazuje to także na to, co Ewangelia i jej łaska przygotowały, byśmy mogli bezpiecznie przejść przez ten świat do lepszego. Droga wiary jest teraz otwarta. To szeroki gościniec. Duszpasterze mają prowadzić nim ludzi i pomagać im pokonywać zniechęcenie, z którym się mierzą, tak aby nic nie stanęło im na drodze.

Również złamane serca tych, którzy ufają Bogu, zostaną odnowione (Księga Izajasza 57:15). Ci, którzy szukali pomocy u bożków i stworzeń, gonili za pozorami i zmysłowymi przyjemnościami (Księga Izajasza 57:9). Bóg pokazuje tu jednak, że Jego pomocy mogą oczekiwać ci, którzy są odcięci od światowego blichtru i przyjemności zmysłów. W tym miejscu szczególnie wyraźnie jaśnieje Boża chwała.

Po pierwsze, jaśnieje ona w Jego wielkości i majestacie. Bóg jest wyniesiony wysoko i żyje na wieki. Powinno to napełniać nas głębokim podziwem dla Boga, z którym mamy do czynienia. Jego istnienie i doskonałość nieskończenie przewyższają każde stworzenie — nie tylko to, co stworzenia posiadają, ale nawet to, co potrafią sobie o Nim pomyśleć. Bóg przewyższa wszelkie błogosławieństwo i chwałę (Księga Nehemiasza 9:5). Jest Najwyższy i Wyniosły. Żadne stworzenie Mu nie dorównuje ani nie może się z Nim równać. Oznacza to także, że sprawuje władzę nad wszystkim i ma niezaprzeczalne prawo ustanawiać dla wszystkich prawo i wydawać wyroki. Jest wyższy od najwyższego, wyższy od najwyższych niebios (Księga Koheleta 5:8; Księga Psalmów 113:4).

Oznacza to również, że Bóg nie ma początku ani końca i nie zmienia się wraz z upływem czasu. Tylko On jest nieśmiertelny, czyli ma życie bez końca, które nigdy nie gaśnie (Pierwszy List do Tymoteusza 6:16). Ma je sam w sobie i od zawsze. Żyje w nim i nikt nie może Mu go odebrać. My wkrótce wkroczymy w wieczność, ale Bóg żyje w niej od zawsze.

Oznacza to także doskonałą sprawiedliwość Jego natury, pełną harmonię w Nim samym oraz niezmienny zamiar, by we wszystkim, co czyni, otaczać chwałą samego siebie. Widać to we wszystkim, przez co Bóg daje się poznać, bo Jego imię jest święte. Kto chce Go poznać, musi poznać Go jako Boga świętego. Oznacza to również, że szczególnym miejscem Jego obecności i objawienia chwały są jasne i błogosławione miejsca w górze: „Mieszkam na wysokim i świętym miejscu”. Kto przychodzi do Boga w jakiejkolwiek sprawie, powinien zwracać się do Niego jako do Ojca w niebie, bo tam Bóg mieszka.

Te wielkie prawdy mają wzbudzać w nas świętą cześć, umacniać naszą ufność oraz ukazywać ogrom Bożego miłosierdzia i dobroci wobec nas. Choć Bóg jest tak wysoko, z miłością spogląda na pokornych. Ten, który przemierza niebiosa i nosi imię Jah, uniża się, by troszczyć się o ubogie wdowy i dzieci pozbawione ojca (Księga Psalmów 68:4–5).

Po drugie, jaśnieją tu Boża łaska i miłosierdzie. Bóg z czułością lituje się nad pokornymi i skruszonymi, uniżonymi i złamanymi w sercu. Jeśli należą do Niego, nie będzie ich pomijał, nawet gdy są ubodzy, mają niską pozycję w świecie oraz spotykają się z pogardą i krzywdą ze strony ludzi. W tym miejscu chodzi jednak przede wszystkim o ich stan wewnętrzny. Bóg troskliwie zwraca się ku tym, którzy w swoim cierpieniu przyjmują swój los i dostosowują do niego serce, choćby ich sytuacja była bardzo trudna, smutna czy bolesna. Szczególnie troszczy się o tych, którzy szczerze żałują za grzechy, skrycie nad nimi boleją, boją się gniewu Bożego, na który sami ściągnęli, i poddają się wszelkiemu Bożemu wychowaniu.

Bóg zamieszka z takimi ludźmi. Łaskawie ich odwiedzi i będzie mówił do nich przez swoje Słowo i Ducha jak ktoś, kto rozmawia z członkiem rodziny. Pozostanie blisko nich i będzie z nimi obecny. Ten, który mieszka w najwyższych niebiosach, mieszka także w najniżej położonych sercach i tak samo pewnie przebywa w szczerym sercu, jak w wieczności. Znajduje w nich upodobanie.

Bóg odnowi też ich serca i ducha. Przez Słowo i Ducha swojej łaski będzie do nich mówił i działał w nich, dając im na nowo życie, jak wzmacniający napój komuś, kto omal nie mdleje. Obdarzy ich nową radością i nadzieją, dość silną, by przeważyły nad przygniatającym ich smutkiem i lękiem. Bóg mieszka z nimi, a Jego obecność daje życie.

Ci, z którymi Bóg się spiera, również otrzymają pomoc i znów znajdą się pod Jego przychylnym spojrzeniem, jeśli Mu ufają (Księga Izajasza 57:16). Bóg odnowi serce skruszonego, bo nie będzie się z nim spierał bez końca.

Nic bardziej nie łamie serca grzesznika niż sprzeciw Boga, a nic nie przynosi większego ukojenia niż ustanie tego sporu. Dlatego w tym wersecie znajduje się łaskawa obietnica. Bóg nie obiecuje, że nigdy nie rozgniewa się na swój lud, bo jego grzechy wciąż sprawiają Mu ból. Nie obiecuje też, że nigdy nie będzie go karcił, bo musi on liczyć się z napomnieniem.

Bóg nie będzie jednak spierał się z nimi na zawsze ani nie pozostanie na zawsze rozgniewany. Tak jak nieskory jest do gniewu, tak nie zwleka z jego uśmierzeniem. Nie będzie ich nieustannie strofował. Nawet gdy przekonuje ich o grzechu, nie będzie tego robił bez końca, lecz da im Ducha przybrania za dzieci — Ducha, który wprowadza do Bożej rodziny, zamiast pozostawiać w lęku i niewoli. Bóg może zranić, ale potrafi też uleczyć.

To samo dotyczy karcenia przez życiowe trudności. Boże wychowanie nie będzie trwać bez końca ani dłużej, niż trzeba, niż są w stanie znieść lub niż wymaga tego jego cel (Pierwszy List Piotra 1:6). Nawet jeśli całe życie wierzącego wypełnia smutek, jego kres przyniesie pokój, podobnie jak wieczność, która po nim nastąpi.

Ta obietnica opiera się na bardzo czułym powodzie: „Gdybym spierał się z nimi bez końca, ich duch osłabłby przede Mną, także dusze, które stworzyłem”. Bóg jest Ojcem duchów (List do Hebrajczyków 12:9). Dusze, z którymi nie będzie się spierał na zawsze, to dusze, które stworzył — zarówno przez stworzenie, jak i przez odrodzenie, czyli obdarzenie nowym życiem duchowym.

Bóg troszczy się o ciało, ale przede wszystkim zależy Mu na duszy, by duch nie upadał wraz ze swoimi łaskami i pociechami. Gdy trudności trwają długo, nawet dobrzy ludzie bywają kuszeni, by stracić siły. Mogą zacząć źle myśleć o Bogu, uznać, że służenie Mu nie ma sensu, odrzucać pocieszenie i tracić nadzieję na ulgę. Wtedy duch upada.

Dlatego Bóg nie będzie spierał się bez końca. Nie porzuci dzieła własnych rąk i nie zmarnuje tego, co nabył krwią swojego Syna. Podstawą tej obietnicy nie jest nasza godność, lecz słabość. Bóg pamięta, że jesteśmy ciałem (Księga Psalmów 78:39), a ciało jest słabe.