Księga Izajasza 55:11 – znaczenie i zastosowanie

Ta myśl z Księgi Izajasza 55:11 ma w sobie wiele spokoju. Słowo, które wychodzi z ust Boga, nie wraca do Niego „bezowocne”, zanim nie dokona tego, do czego zostało posłane. Obraz pochodzi z poprzedniego wersetu, gdzie deszcz i śnieg spadają z nieba i nie wracają tam, dopóki nie nawodnią ziemi. Nie mówi on o tym, jak szybko coś się wydarzy, lecz o tym, że woda ma swoją drogę i swój cel. Warto zauważyć, w jakim miejscu rozdziału pojawia się ta obietnica. Wcześniej Bóg zaprasza spragnionych, by przyszli i posłuchali, a w wersetach 8 i 9 przypomina, że Jego myśli i drogi są wyższe niż ludzkie. Słowo z wersetu 11 nie jest więc zapewnieniem, że wszystko ułoży się tak, jak ktoś to sobie wyobraża. Mówi raczej, że słowo Boga ma swój cel nawet wtedy, gdy plonów jeszcze nie widać. Dla kogoś, kto długo czeka w smutku albo w lęku, to rozróżnienie bywa bardzo ważne. Czekanie nie oznacza, że słowo zostało zapomniane. Ziarno przez pewien czas leży w ciemnej ziemi i na powierzchni nic się nie dzieje, a jednak wciąż pracuje.

Obraz słowa, które nie wraca bezowocne, wyrasta z porównania do deszczu i śniegu. Woda nie spada na ziemię bez skutku: nawadnia ją i umożliwia plon. Podobnie Boże słowo wykonuje powierzone mu posłannictwo. Nie jest jedynie obietnicą, którą można oceniać po chwilowym wrażeniu; działa zgodnie z zamiarem Boga, nawet gdy pełny rezultat nie jest od razu widoczny. Kontekst rozdziału nadaje temu zapewnieniu konkretny kierunek. Bóg zaprasza spragnionych do przyjęcia darów, wzywa do słuchania i mówi o przymierzu oraz przebaczeniu. Jego słowo nie jest więc abstrakcyjną siłą ani gwarancją, że każda ludzka sprawa zakończy się po myśli człowieka. Chodzi o skuteczność Bożego działania w realizacji tego, co Bóg zamierza. Werset ten przynosi też ważne rozróżnienie: nie zawsze widać od razu, jak słowo wydaje owoc, ale brak natychmiastowego rezultatu nie oznacza jego nieskuteczności. Obraz ziarna i chleba wskazuje na proces, w którym deszcz przygotowuje ziemię do plonu. W zakończeniu rozdziału owocem Bożego działania jest odnowienie i radość ludu. Pewność tekstu dotyczy wierności Boga, nie ludzkiej kontroli nad czasem ani kształtem spełnienia.

Ten werset zaczyna się od deszczu. W Księdze Izajasza 55:10 prorok porównuje ulewę i śnieg, które spadają z nieba, nawadniają ziemię i nie wracają puste. Następny werset mówi o słowie: „tak słowo, które wychodzi z moich ust, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim najpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swojego posłannictwa” (Księga Izajasza 55:11). Obraz rolnika dobrze pokazuje, o co chodzi. Ziarno wrzucone w ziemię nie daje plonu tego samego dnia, a mimo to pracuje w ukryciu. Podobnie może być z fragmentem Pisma, który ktoś czyta w pośpiechu, między jednym obowiązkiem a drugim, i wieczorem prawie go nie pamięta. Izajasz nie mówi jednak, że takie słowo przepada. Mówi, że wykonuje zadanie, czasem bez widocznego efektu i w czasie, którego nie kontrolujemy. Zwróćmy uwagę na granice tej obietnicy. Tekst nie podaje terminu ani gwarancji szybkich rezultatów. Mówi o Bożym słowie i o Bożym zamiarze, a nie o tym, że każde nasze działanie od razu przyniesie owoc. Daje natomiast pewność, że to, co Bóg wypowiedział, ma moc dokończyć swoje dzieło.

W Księdze Izajasza 55:11 słowo Boga nie jest jedynie pociechą ani obietnicą, która ma natychmiast potwierdzić się w widocznych powodzeniach. Jest słowem posłanym z zamiarem: „nie wraca do Mnie bezowocne”, lecz spełnia swoje posłannictwo. Jego skuteczność należy do Boga, nie do ludzkiej zdolności przewidywania, jak i kiedy pojawi się owoc. Obraz deszczu i śniegu z poprzedniego wersetu nadaje tej pewności cierpliwy rytm. Woda wsiąka w ziemię, użyźnia ją i przygotowuje plon, choć nie wszystko dzieje się na oczach siewcy. Podobnie Boże słowo może pracować w czasie: wzywać spragnionych do życia, otwierać drogę powrotu i prowadzić ku przebaczeniu. Nie oznacza to, że każdy ból szybko ustąpi albo że każda ludzka ambicja zostanie spełniona. Rozdział mówi o Bożej hojności i o drogach, które przewyższają ludzkie myśli. Dlatego obietnica nie usuwa tajemnicy; daje jej bezpieczne miejsce. Nawet gdy owoc pozostaje jeszcze niewidoczny, słowo Boga nie jest pustym dźwiękiem. Jego posłannictwo zmierza ku życiu, które przynosi Mu chwałę.