Księga Izajasza 55:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o uczuciu, które bywa bardzo ciche: o poczuciu, że jest się nieznanym, a jednak potrzebnym. Obraz jest niemal poruszający. Ktoś wzywa narody, których nie zna, a one przybiegają ze względu na Pana, Boga tego ludu. Czuć w tym zarówno ulgę, jak i zdziwienie, bo nic tu nie zostało wypracowane. Kontekst ma znaczenie. W Księdze Izajasza 55:1-2 mowa jest o ludziach, którzy wydają pieniądze i pracę na to, co nie nasyca, a dopiero potem słyszą, że mogą jeść bez płacenia. Obietnica przyozdobienia w Księdze Izajasza 55:5 nie opiera się więc na własnych zakupach ani zasługach, lecz na tym, że przyozdabia Bóg, Święty Izraela. Zwrot jest skierowany do konkretnego ludu, dlatego nie wolno z niego robić gwarancji dla każdego doświadczenia. Gdyby ktoś długo nosił poczucie niewidzialności, ten obraz mógłby stać się dla niego głęboką pociechą. Przyozdobienie nie jest nagrodą za wysiłek, lecz darem Tego, który pierwszy wychodzi z wezwaniem. Serce, które czuje się zapomniane, może w tym zobaczyć, że wartość nie zależy od tego, ile zdoła udowodnić, lecz od wierności Pana.

W Księdze Izajasza 55:5 obietnica wykracza poza zgromadzenie tych, którzy już znają Boga: pojawia się naród dotąd obcy, a jego przyjście wiąże się z działaniem Pana. Nie jest to jednak pochwała ludzkiej siły ani wpływów. Powód został podany wprost: przybysze przybiegną „ze względu na Pana, twojego Boga” i Świętego Izraelowego, który przyozdobi adresata. Liczba pojedyncza nawiązuje do poprzedniego wersetu, gdzie Bóg ustanawia adresata świadkiem, wodzem i rozkazodawcą dla ludów. Tekst nie pozwala z całą pewnością utożsamić go z jedną konkretną postacią; ważne jest, że jego rola pochodzi od Boga. Werset 3 łączy tę obietnicę z wiecznym przymierzem i łaskami dla Dawida. W tym kontekście napływ obcych narodów ukazuje szerszy zasięg Bożej obietnicy, a nie sukces osiągnięty własnym staraniem. „Przyozdobi” oznacza tu obdarzyć godnością i uczynić widocznym działanie Boga. Nie chodzi więc o gwarancję powodzenia każdej wspólnoty czy przywódcy. To obraz przyszłości, w której narody rozpoznają Pana, a wyróżnienie Jego sługi kieruje uwagę ku Temu, który go powołał.

Ten werset zaskakuje, bo mówi o ludziach, których dotąd nie było w zasięgu. W Księdze Izajasza 55:5 naród, „którego nie znasz”, sam przybiega do tego, do kogo Bóg mówi. Dlaczego to się dzieje, pokazuje końcówka zdania: przychodzą „ze względu na Pana, twojego Boga, ze względu na Świętego Izraelowego”. Nie chodzi tu o zasługi ani o sprytną reklamę. Przyciąga Ten, kto stoi za całą sprawą. Słowo, które wyróżnia ten fragment, to przyozdobienie. Bóg mówi: „bo On cię przyozdobi”. Blask nie jest dziełem tego, kto go widzi, tylko tego, kto go daje. W praktyce bywa tak, że człowiek próbuje sam zdobyć uznanie, dopasowuje się do cudzych oczekiwań i wyczerpuje siły na pokazanie się w dobrym świetle. Prorok mówi o czymś innym: to, co przyciąga innych, ma źródło poza wysiłkiem. Kontekst to wzmacnia. Wcześniejsze wersety wzywają spragnionych do Boga, który daje to, czego pieniądze i praca nie zapewnią. Werset 5 dodaje, że także to, co zobaczą inni, należy do Niego. Nie wszystko, co dobre, zależy od nas.

Werset z Księgi Izajasza 55:5 otwiera horyzont szerszy niż granice znanego ludu. Ten, do którego skierowane są słowa, ma wezwać naród, którego nie zna; przybędą także ci, którzy dotąd go nie znali. Ich odpowiedź nie wynika jednak z jego własnej potęgi. Przyciąga ich Pan, Bóg Izraela, a powodem jest to, że On go „przyozdobi”. W sąsiednim wersecie Bóg ustanawia tę postać świadkiem, wodzem i rozkazodawcą dla ludów. Nie chodzi więc o ozdobę dla prywatnej chwały, lecz o godność i zadanie otrzymane od Boga. Werset nie wyjaśnia, jak dokładnie dokona się to zgromadzenie narodów. Ukazuje jednak, że działanie Boga może przekroczyć granice znajomości i przynależności, nie tracąc związku z Jego przymierzem z Izraelem. „Przyozdobi” brzmi jak światło padające na czyjąś twarz: nie własnoręcznie zdobyty blask, lecz dar, który staje się widoczny dla innych. Na początku rozdziału wezwanie obejmuje wszystkich spragnionych, a Boga przedstawia jako hojnego w przebaczaniu. Takie sąsiedztwo pozwala dostrzec w wersecie nadzieję: Boża łaska nie zamyka się w tym, co już znane, a otrzymana godność może służyć zgromadzeniu innych wokół Niego.