Księga Izajasza 55:6 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu dalsze objaśnienie przymierza łaski zawartego z nami w Jezusie Chrystusie. Ukazuje ono zarówno to, czego Bóg od nas wymaga, jak i to, co obiecuje, oraz podaje mocne powody, by zaufać temu przymierzu całym sercem. To łaskawe objawienie Bożej dobroci wobec ludzi nie jest przeznaczone tylko dla Żydów albo pogan, dla czasów Starego albo Nowego Testamentu ani, tym bardziej, wyłącznie dla jeńców w Babilonie. Przykazania i obietnice są dla wszystkich, którzy pragną szczęścia (Księga Izajasza 55:1). A kto go nie pragnie? Posłuchajcie tych słów i żyjcie.

Po pierwsze, Bóg oferuje ubogim grzesznikom przebaczenie, pokój i pełnię błogosławieństwa, jeśli przyjdą do Niego na warunkach Ewangelii (Księga Izajasza 55:6, Księga Izajasza 55:7). Mówi, że mają się modlić, a ich modlitwy zostaną wysłuchane i otrzymają odpowiedź: „Szukajcie Boga, póki można Go znaleźć. Szukajcie Tego, od którego się odwróciliście i którego utraciliście, odpychając Go od siebie. Wzywajcie Go teraz, póki jest blisko i można do Niego przystąpić”. Obowiązek jest jasny. Mamy szukać Boga, prosić Go o wskazówki i uznawać Go za naszego przewodnika oraz najwyższe dobro. Powinniśmy zabiegać o pojednanie z Nim, pragnąć Go poznać i szukać szczęścia w Jego przychylności. Mamy także wzywać Go w modlitwie, prosząc o pojednanie, a potem o wszystko inne, czego potrzebujemy.

Jasny jest również powód tego pilnego wezwania: „póki można Go znaleźć” i „póki jest blisko”. Oznacza to, że Bóg jest teraz blisko i da się Go znaleźć tym, którzy Go szukają. Jego cierpliwość wciąż trwa, Jego słowo nadal wzywa, a Jego Duch wciąż nas pobudza. Powinniśmy skorzystać z tych możliwości już teraz, bo teraz jest czas łaski. Nadejdzie jednak czas, gdy Bóg będzie daleko i nie da się Go znaleźć. Jego cierpliwość się skończy, a Jego Duch przestanie zabiegać o człowieka o zatwardziałym sercu. Może się to wydarzyć jeszcze za życia, a na pewno nastąpi w chwili śmierci i sądu, gdy drzwi zostaną zamknięte (Ewangelia Łukasza 16:26; Ewangelia Łukasza 13:25, Ewangelia Łukasza 13:26). Teraz oferowane jest miłosierdzie, lecz potem przyjdzie sąd bez miłosierdzia.

Ludzie mają także pokutować i odwrócić się od grzechu, a wtedy ich grzechy zostaną przebaczone (Księga Izajasza 55:7). To wezwanie skierowane jest do tych, którzy nie nawrócili się do Boga, do bezbożnych i nieprawych. Dotyczy zarówno osób żyjących w jawnych, ciężkich grzechach, jak i tych, którzy zaniedbują oczywiste obowiązki. Bóg daje pełną pewność, że grzesznicy okazujący skruchę znajdą Go gotowego przebaczyć. Pokuta ma dwa aspekty. Po pierwsze, oznacza odwrócenie się od grzechu i porzucenie go z nienawiścią i odrazą, tak by już do niego nie wracać. Bezbożny ma porzucić złą drogę, bo jest fałszywa: odciąga od szczęścia i prowadzi ku zagładzie. Nie powinien stawiać na niej kolejnego kroku. Potrzebna jest także przemiana umysłu. Człowiek nieprawy ma porzucić swoje myśli. Prawdziwa pokuta sięga korzeni, oczyszcza serce, zmienia nasz osąd ludzi i spraw oraz usuwa zepsute wyobrażenia i puste wymówki. Nie wystarczy przestać źle postępować. Trzeba także odrzucić złe myśli.

Po drugie, pokuta oznacza powrót do Boga jako naszego Boga i prawowitego władcy, przeciwko któremu się zbuntowaliśmy. To powrót do Niego jako źródła życia i żywej wody, które zamieniliśmy na popękane cysterny. Jeśli tak postąpimy, Bóg okaże nam miłosierdzie. Nie potraktuje nas tak, jak zasługują nasze grzechy, lecz okaże współczucie. Miłosierdzie lituje się nad nędzą. Nasz grzech naprawdę uczynił nas nędznymi (Księga Ezechiela 16:5, Księga Ezechiela 16:6), a pokuta pozwala nam odczuć tę nędzę i opłakiwać własny stan (Księga Jeremiasza 31:18). Wtedy stajemy się godni współczucia, a Bóg jest pełen czułego miłosierdzia. Obficie przebacza. Oznacza to, że pomnaża przebaczenie tak, jak my pomnażaliśmy występki. Nawet jeśli nasze grzechy były bardzo liczne i ciężkie, jeśli często do nich wracaliśmy i nadal jesteśmy skłonni do grzechu, Bóg będzie wciąż przebaczać tym, którzy szczerze do Niego wracają, także dzieciom, które się od Niego odwróciły.

Po drugie, Bóg podaje mocne powody, by przyjąć tę ofertę i powierzyć jej nasze dusze. Gdziekolwiek spojrzymy, znajdziemy wystarczające potwierdzenie jej prawdziwości i wartości. Gdy spoglądamy ku niebu, widzimy, że Boże zamiary są wzniosłe i przekraczają nasze pojmowanie, a Jego myśli i drogi są znacznie wyższe od naszych (Księga Izajasza 55:8, Księga Izajasza 55:9). Bezbożni są wezwani, by porzucili złe drogi i myśli oraz wrócili do Boga, tak aby ich drogi i myśli stały się zgodne z Jego wolą. Bóg mówi w istocie: „Moje myśli i drogi różnią się od waszych. Wasze dotyczą wyłącznie spraw ziemskich, moje zaś wznoszą się ponad nie tak, jak niebo góruje nad ziemią”. Jeśli chcemy dowieść, że nasza pokuta jest szczera, nasze dążenia także muszą być skierowane ku temu, co w górze.

Daje nam to również pociechę, gdy ufamy Bożej obietnicy przebaczenia grzechów po pokucie. Grzesznicy mogą się obawiać, że Bóg się z nimi nie pojedna, bo sami mieli trudność z pojednaniem się z kimś, kto tak często i tak ciężko ich skrzywdził. Bóg mówi jednak, że Jego myśli w tej sprawie nie są podobne do naszych. Wznoszą się ponad nie tak, jak niebo góruje nad ziemią. Dotyczy to wielu spraw, a szczególnie pojednania. Często sądzimy, że Bóg łatwo się obraża, a trudno Mu przebaczyć, i że jeśli raz przebaczy, nie zrobi tego ponownie. Piotr uważał, że przebaczenie siedem razy to bardzo wiele (Ewangelia Mateusza 18:21). Niewielki dług może wydawać się nam wielki, lecz Bóg wita powracających grzeszników przebaczającym miłosierdziem. Przebacza hojnie i obdarowuje bez wyrzutów. My przebaczamy, ale nie potrafimy zapomnieć; gdy jednak Bóg przebacza grzech, już go nie pamięta. W ten sposób Bóg wzywa grzeszników do powrotu, skłaniając ich, by myśleli o Nim dobrze, jak widzimy w Księdze Jeremiasza 31:20.

Gdy spoglądamy na ziemię, widzimy, że Boże słowo ma moc i działa, osiągając zawsze to, co Bóg zamierzył (Księga Izajasza 55:10, Księga Izajasza 55:11).

Po pierwsze, widzimy, jak potężne jest Boże słowo w świecie przyrody. Bóg nakazuje śniegowi padać na ziemię i decyduje, kiedy spadnie, ile go będzie i jak długo się utrzyma. Kieruje także lekkim deszczem i ulewą, które zsyła swoją mocą (Księga Hioba 37:6). Na Jego rozkaz opady spływają z nieba i wypełniają na całej ziemi to, co Bóg im wyznaczył: mogą być karą, służyć dobru Jego ziemi albo być wyrazem miłosierdzia (Księga Izajasza 55:12, Księga Izajasza 55:13).

Boże słowo nie wraca bezowocne i nieosiągające celu. Nawadnia ziemię, dzięki czemu staje się ona urodzajna. W ten sposób Bóg sprawia, że gleba wydaje plon i wypuszcza pędy, bo zbiory zależą od rosy z nieba. Ziemia daje chleb temu, kto go spożywa, czyli pożywienie dla gospodarza i jego rodziny, a także ziarno dla siewcy, by w kolejnym roku znów było co jeść. Rolnik musi zarówno jeść, jak i siać, bo inaczej szybko wyczerpie swoje zapasy.

Tak samo skuteczne jest Boże słowo w Jego władaniu nad opatrznością i łaską. Ma taką samą moc w ustach proroków, jak w Bożym działaniu w świecie. Nie wróci do Boga bezowocne, jak gdyby nie mogło dokonać tego, po co zostało posłane, albo jakby mogła je powstrzymać jakaś większa siła. Przeciwnie, wypełni to, czego Bóg chce, bo wyraża Jego wolę, a On działa we wszystkim zgodnie z tą wolą. Słowo osiągnie cel, w jakim zostało posłane.

Po pierwsze, daje nam to pewność, że wszystkie Boże obietnice spełnią się w odpowiednim czasie i żadna ich część nie zawiedzie (Pierwsza Księga Królewska 8:56). Te obietnice miłosierdzia i łaski będą działać w duszach wierzących równie skutecznie, jak deszcz działa na ziemię, czyniąc ją urodzajną. Po drugie, Boże słowo zawsze przyniesie skutek odpowiedni do tego, jak zostanie przyjęte. Jeśli nie stanie się przesłaniem niosącym życie, stanie się przesłaniem przynoszącym śmierć. Jeśli nie uświadomi człowiekowi jego winy i nie zmiękczy serca, to je zatwardzi. Jeśli nie przygotuje człowieka na niebo, przygotuje go na piekło (Księga Izajasza 6:9). Tak czy inaczej, wykona swoje dzieło.

Pokazuje to także, że przyjście Chrystusa na świat, niczym rosa z nieba (Księga Ozeasza 14:5), nie pójdzie na marne. Jeśli Izrael nie zostanie zgromadzony, Chrystus i tak zostanie uczczony przez nawrócenie pogan. Dlatego gdy Żydzi odrzucają zaproszenie, łaska musi zostać zaoferowana poganom, aby sala weselna zapełniła się gośćmi i Ewangelia nie wróciła bezowocna.

Jeśli spojrzymy szczególnie na wspólnotę wierzących, dostrzeżemy wielkie rzeczy, których Bóg dla niej dokonał i jeszcze dokona (Księga Izajasza 55:12, Księga Izajasza 55:13). „Wyjdziecie z radością i zostaniecie poprowadzeni w pokoju”. Słowa te najpierw odnoszą się do uwolnienia Żydów z niewoli babilońskiej i ich powrotu. Opuszczą niewolę i zostaną poprowadzeni z powrotem do swojej ziemi. Bóg będzie szedł przed nimi równie pewnie, choć nie tak widocznie, jak prowadził ich przodków w słupie obłoku i ognia. Wyruszą nie ze strachem, lecz w triumfie, bez żalu, że opuszczają Babilon, i bez obawy, że zostaną do niego sprowadzeni z powrotem. Ich droga do domu przez góry będzie przyjemna, a krainy, przez które przejdą, będą im sprzyjać.

Wzgórza i ich mieszkańcy zdają się wybuchać radosnym śpiewem. A nawet gdyby ludzie milczeli, drzewa polne wciąż klaskałyby w dłonie na chwałę Boga. Gdy lud powróci do swojej ziemi, znajdzie ją gotową na powitanie. Spodziewał się, że porastają ją ciernie i osty, lecz zamiast nich zobaczy jodły i mirty. Choć ziemia leżała odłogiem, odpoczywała w latach szabatowych (Księga Kapłańska 26:34), a gdy ten czas minął, miała być żyźniejsza niż wcześniej, jak ziemia po roku szabatowym. Wszystko to przyniesie Bogu wielką chwałę i rozsławi Jego imię.

To wydarzenie wskazuje jednak na coś więcej. Będzie trwałym znakiem, że wyzwolenie Żydów z Babilonu potwierdziło obietnice zapowiadające czasy Ewangelii. Sposób, w jaki Bóg wypełnił te proroctwa, stanowił rękojmię i pewny znak, że spełnią się również wszystkie pozostałe obietnice, bo dowodził, że Bóg wiernie dotrzymuje słowa. Jest to także obraz błogosławieństw obiecanych w Ewangelii.

Po pierwsze, łaska Ewangelii uwalnia tych, którzy byli zniewoleni przez grzech i szatana. Wychodzą i są prowadzeni naprzód. Chrystus daje im wolność, a wtedy stają się naprawdę wolni. Po drugie, napełnia radością tych, którzy byli smutni i przygnębieni. Jakub się raduje, a Izrael weseli (Księga Psalmów 14:7). Nawet ziemia i niższe sfery stworzenia uczestniczą w radości z tego zbawienia (Księga Psalmów 94:11, Księga Psalmów 94:12). Po trzecie, łaska przemienia ludzkie charaktery. Ci, którzy byli jak ciernie i osty, nadawali się jedynie do spalenia, a do tego byli szkodliwi i uciążliwi, stają się piękni i pożyteczni jak jodły i mirty. Ciernie i osty pojawiły się wraz z grzechem i stały się częścią przekleństwa (Księga Rodzaju 3:18). Zasadzenie w ich miejsce pięknych drzew ukazuje usunięcie przekleństwa Prawa i nadejście błogosławieństw Ewangelii.

Wrogowie Kościoła przypominali ciernie i osty, lecz Bóg wzbudzi przyjaciół, którzy będą go chronić i darzyć czcią. Może to również oznaczać, że sam świat staje się lepszy. Zamiast pokolenia przypominającego ciernie i osty pojawi się pokolenie jodeł i mirtów, a dzieci będą mądrzejsze i lepsze od swoich rodziców. We wszystkim tym Bóg zostanie uwielbiony. Będzie to dla Niego sława: dzięki temu stanie się znany i będzie chwalony, a Jego lud nabierze otuchy. Będzie to trwały znak przychylności Boga wobec Jego ludu, dający pewność, że choć na pewien czas może się ona wydawać ukryta, nigdy nie zostanie odebrana. Przymierze łaski, czyli zbawcza obietnica Boga, jest wieczne, a obecne błogosławieństwa są znakami błogosławieństw, które trwają na zawsze.