Księga Izajasza 43:20 – znaczenie i zastosowanie

Werset ten opisuje obraz, który łatwo przeoczyć, bo jego bohaterami są zwierzęta, a nie ludzie. Polne zwierzęta, szakale i strusie mają sławić Boga za wodę, którą On dostarcza tam, gdzie panuje susza. Sam obraz pustyni mówi o pragnieniu, które nie ma innego źródła niż Boże działanie. Woda pojawia się tu wprost na pustkowiu, a nie w miejscu, które sobie na nią zasłużyło. Warto zauważyć, że w Księdze Izajasza 43:19 Bóg zapowiada nową rzecz, która już się pojawia, a werset 20 mówi o napojeniu Jego wybranego ludu. Obietnica dotyczy więc konkretnie Izraela, do którego Bóg mówi po imieniu i którego nazywa swoim. Nie jest to zapewnienie, że każda pustynia w życiu człowieka zamieni się w źródło. Kontekst wskazuje raczej na wierność Boga wobec tych, których wykupił, także wtedy, gdy droga prowadzi przez wody i ogień. Słowa o wielbieniu płynącym od zwierząt pozostają w pamięci. Chwała nie wynika tu z zasługi tych, którzy pili, lecz z tego, że woda pojawiła się tam, gdzie spodziewano się tylko pustki. Ten obraz pokazuje, że suche miejsca nie są ostatnim słowem o tym, co może wydarzyć się w ziemi, która wydawała się jałowa.

W Księdze Izajasza 43:20 pustynia nie jest jedynie miejscem braku. Staje się przestrzenią, w której Bóg otwiera drogę i dostarcza wody swojemu ludowi. Obietnica ma konkretny adres: „mój wybrany lud”. Nie jest ogólną gwarancją, że każde ludzkie pragnienie zostanie zaspokojone ani że wierzący unikną trudności. Sąsiednie wersety nadają temu obrazowi wymiar nowego wyjścia. Bóg, który niegdyś otworzył drogę przez morze, zapowiada teraz drogę na pustyni. Nowe dzieło nie polega na prostym powtórzeniu dawnej historii: Izrael ma rozpoznać działanie Boga, który potrafi ocalić tam, gdzie znane sposoby przetrwania zawodzą. Zaskakującymi świadkami tej przemiany są szakale i strusie. Stworzenia kojarzone z pustkowiem sławią Boga, bo nawet niegościnne miejsce zostaje przemienione przez Jego dar. Obraz wody prowadzi więc dalej niż ku fizycznemu przetrwaniu: ukazuje, że źródłem nadziei jest wierność Boga wobec ludu, który sam sobie ukształtował. Chwała nie wynika z ludzkiej samowystarczalności, lecz z rozpoznania, kto daje życie pośród pustyni.

Werset 20 z czterdziestego trzeciego rozdziału Księgi Izajasza zaskakuje obrazem. Pustynia, miejsce suche i bezludne, staje się przestrzenią, w której Bóg daje wodę. Tekst mówi wprost: „Sławić Mnie będą zwierzęta polne, szakale i strusie, bo na pustyni dostarczę wody i rzek na pustkowiu, aby napoić mój wybrany lud”. Uwielbienie wynika tu z konkretnego daru, który Bóg przynosi tam, gdzie brakuje wody. Nawet zwierzęta, które nie są adresatami przymierza, zostają włączone w chwałę Stwórcy. Wybrany lud zostaje napojony tą samą wodą. W Księdze Izajasza 43:21 zapowiedziano, że lud, którego Bóg sobie utworzył, będzie opowiadać Jego chwałę. Werset nie obiecuje jednak, że każda pustynia w życiu ludzi zniknie. Pokazuje raczej, że Bóg potrafi otworzyć drogę tam, gdzie wszystko wydaje się wyschnięte. Wcześniej, w 43:19, Izajasz pyta, czy lud nie poznaje nowej rzeczy, którą Pan właśnie dokonuje. Zaopatrzenie na pustkowiu jest więc nie tylko ratunkiem, ale także powodem do wdzięcznego uwielbienia.

W Izajasza 43:20 pustynia nie staje się łagodnym miejscem. Pozostaje pustkowiem, a jednak Bóg zapowiada tam wodę dla ludu, który wybrał. Jego obietnica nie zależy od tego, czy droga wydaje się żyzna ani czy człowiek potrafi już dostrzec źródło. Woda jest darem, nie nagrodą za pomyślność. Zaskakuje, że sławić Boga mają także zwierzęta polne, szakale i strusie. Stworzenie, które zdaje się należeć do jałowego krajobrazu, staje się świadkiem Jego troski. Obraz ten poszerza nadzieję: Boże ocalenie nie zamyka się w ludzkim doświadczeniu ani w samym wspominaniu dawnych cudów. W sąsiednim wersecie mowa o nowej rzeczy, o drodze przez pustynię; tutaj jej znakiem jest woda, która podtrzymuje życie. Słowa te odnoszą się do wybranego ludu Izraela, nie są obietnicą, że każdy kryzys minie szybko albo bez cierpienia. Niosą jednak wyraźne świadectwo o Bogu, który nie porzuca swojego ludu na miejscu bez widocznej drogi naprzód. Nawet pustkowie nie wyznacza granicy Jego wierności.