Księga Izajasza 43:15 – znaczenie i zastosowanie

Wers „Ja jestem Pan, wasz Święty, Stworzyciel Izraela, wasz Król!” (Księga Izajasza 43:15) stoi tuż po zapowiedzi wyzwolenia z Babilonu, którą Pan zapowiada w poprzednim wersecie. W tym miejscu przedstawia się trzema imionami. Pierwsze, Święty, mówi o odmienności Boga i o tym, że Jego obecność nie jest jednym z elementów ludzkiego świata. Drugie wskazuje na początek, bo to Ten, który powołał naród do istnienia. Trzecie mówi o władzy, która pozostaje w Jego rękach, nawet gdy wydaje się, że inne siły mają ostatnie słowo. Najbardziej poruszające jest jednak to, że wszystkie te wielkie tytuły zostają związane słowem „wasz”. Świętość Boga nie oddala Go od ludzi, którzy czują się zapomniani w niewoli. Pan nie mówi o sobie jak o kimś obcym. Dystans między Stwórcą a człowiekiem nie wyklucza więzi, a w czasie straty i odosobnienia właśnie ta więź bywa najbardziej potrzebna. Warto zauważyć, że wers zaczyna się od tego, kim jest Pan, a nie od opisu zmian w sytuacji ludzi. Zanim cokolwiek się wydarzy, zostaje wypowiedziane, do kogo należy Jego lud.

„Ja jestem Pan, wasz Święty, Stworzyciel Izraela, wasz Król!” — w tym zdaniu Izrael otrzymuje nie tyle opis Boga, ile przypomnienie, do kogo należy i kto sprawuje nad nim władzę. Każdy tytuł wnosi inny wymiar tej relacji. „Święty” wskazuje na odrębność Boga i Jego niezrównaną pozycję. „Stworzyciel Izraela” mówi o Jego udziale w powstaniu ludu. „Król” nazywa Jego panowanie, a słowo „wasz” podkreśla więź przymierza, nie tylko ogólną prawdę o Bogu. Kontekst rozjaśnia znaczenie tych słów. Wcześniej Bóg przedstawia się jako Ten, który wykupił Izraela i zapewnia swoją obecność pośród niebezpieczeństw; zaraz potem zapowiada działanie przeciw wygnaniu w Babilonie. Wersetu 15 nie należy więc odrywać od historii konkretnego ludu ani zamieniać w obietnicę, że każdy wierzący uniknie cierpienia. To deklaracja Boga, który pozostaje wierny Izraelowi i ma władzę, by działać w jego dziejach. Dalsze obrazy drogi przez morze i nowej drogi przez pustynię rozwijają tę myśl. Izrael może rozpoznać nadzieję nie w pewności, że okoliczności będą łatwe, lecz w tym, kim jest jego Bóg: Stwórcą, Świętym i Królem.

Te słowa nie wyrastają z pustki. Stoją tuż po zapowiedzi odkupienia z Księgi Izajasza 43:14 i tuż przed obietnicą nowej rzeczy z 43:19. Zdanie „Ja jestem Pan, wasz Święty, Stworzyciel Izraela, wasz Król!” zawiera kilka określeń. „Święty” mówi o odrębności Boga, „Stworzyciel Izraela” o tym, że naród zawdzięcza Mu swoje istnienie, a „Król” o prawie do rządzenia. Każde z tych słów odsłania inny wymiar tej samej władzy. Adresatem jest naród, nie pojedynczy człowiek. Słowa padają w czasie, gdy lud żyje daleko od własnej ziemi, a Babilon wciąż wydaje się potężny. Właśnie wtedy Bóg przypomina, kto trzyma stery. Odpowiedź na lęk nie zaczyna się od analizy wroga, lecz od rozpoznania, kto naprawdę rządzi. Ten werset nie obiecuje życia bez trudności. Mówi raczej, że nad każdą sytuacją stoi jeden Król, którego władza nie zależy od siły imperiów ani od chwiejnych okoliczności. Najmocniejszy rys tego fragmentu leży w połączeniu tronu z bliskością. Król jest też Stworzycielem i Świętym, a więc Tym, który zna swój lud od początku i nie traktuje go jak obcego poddanego.

Słowa „Ja jestem Pan, wasz Święty, Stworzyciel Izraela, wasz Król!” zbierają w jednym zdaniu kilka wymiarów Bożej więzi z Izraelem. Mówiący jest Świętym, większym niż naród i jego dzieje, a zarazem Stworzycielem, który powołał Izraela do istnienia, oraz Królem, do którego ten lud należy. To nie ogólna obietnica, że każde ludzkie przedsięwzięcie zakończy się powodzeniem. To objawienie, kim jest Bóg dla ludu, do którego przemawia. Wcześniej Bóg nazywa Izraela swoim i zapewnia, że będzie z nim pośród wód i ognia. Później przypomina, że pozostaje Bogiem od wieczności, a Jego dzieło otwiera przed ludem nową drogę. Tytuły z wersetu 15 brzmią więc jak fundament nadziei: zmieniają się okoliczności, lecz Izrael nie przestaje należeć do Stwórcy i Króla. Można widzieć tu obraz drogi, której kres pozostaje ukryty, lecz która nie jest bez właściciela ani bez celu. Bóg nie przedstawia siebie jako jednego z wielu zbawców. Jego wierność nie zależy od chwilowej pomyślności Izraela. Werset kieruje wzrok ku Temu, którego panowanie obejmuje czas i którego obecność podtrzymuje lud także w niepewności.