Księga Izajasza 43:14 – znaczenie i zastosowanie

Lud Boży przebywający w Babilonie tak bardzo podupadł w wierze i nadziei, że potrzebował wielokrotnych zapewnień o swoim uwolnieniu. Dlatego Bóg, chcąc głęboko ich pocieszyć, często ponawia swoją obietnicę i mówi o niej tutaj bardzo jasno.

Najpierw przedstawia się tytułami, które miały dodać im otuchy. Jest Panem i ich Odkupicielem, co znaczy, że nie tylko ich wybawi, lecz także sam podejmie się tego dzieła. Jeśli jest ich Bogiem, da im wszystko, czego potrzebują, a gdy znajdą się w niewoli, będzie ich Odkupicielem. Jest Świętym Izraela (Księga Izajasza 43:14), a także ich Świętym (Księga Izajasza 43:15), dlatego dotrzyma każdego słowa, które im wypowiedział. Jest Stwórcą Izraela, Tym, który z niczego uczynił z nich lud, oraz ich Królem, do którego należą i który nad nimi panuje.

Bóg obiecuje też złamać potęgę ciemiężycieli, którzy trzymają Jego lud w niewoli, a odmawiając mu wolności, powiększają własną winę. Bóg pośle przeciw Babilonowi zwycięskiego władcę i wojsko. Upokorzy jego dostojników i obróci w proch jego chwałę, a wraz z nią jego lud, Chaldejczyków. Mówi się, że ich lament rozlega się na statkach lub w ich stronę, bo gdy miasto upadnie, będą szukać ucieczki na łodziach. Zniszczenie Babilonu ma otworzyć drogę do uwolnienia ludu Bożego. Gdy Nowy Testament mówi o upadku Babilonu, wspomina też o żałobie żeglarzy (Apokalipsa św. Jana 18:17–18). Babilon zostaje zniszczony ze względu na Izraela, aby mógł on zostać wybawiony.

Bóg przypomina im następnie wielkie rzeczy, których dokonał dla ich przodków, wyprowadzając ich z Egiptu. Otworzył drogę przez morze, Morze Czerwone, i wprowadził w nie rydwany oraz konie faraona, które zatonęły i już nigdy się nie podniosły. Ten, który tego dokonał, z pewnością potrafi otworzyć swojemu ludowi drogę ucieczki z Babilonu i tak właśnie uczyni, zamiast pozostawić go w niewoli. Pamięć o tym, co Bóg już uczynił dla swojego ludu, by pokonać jego wrogów, umacnia naszą wiarę i nadzieję.

Nad Morzem Czerwonym Bóg uczynił z wody drogę dla swojego ludu, a zarazem grób dla jego wrogów. Dla Izraelitów była to prosta i bezpieczna droga, a wody otaczały ich niczym mur. Dla ich wrogów stała się miejscem sądu: rydwany i konie zostały pochłonięte przez Pana zastępów, choć Egipcjanie, ścigając Izraelitów, zamierzali coś zupełnie innego (Księga Micheasza 4:11–12).

Bóg obiecuje im rzeczy jeszcze większe niż te, których dokonał dawniej, aby nie musieli skarżyć się jak Gedeon, że minęły już dawne cuda. Nie powinni kurczowo trzymać się przeszłości w sposób, który umniejszałby znaczenie obecnego miłosierdzia. Pan dokona nowej rzeczy, równie zdumiewającej i cennej jak dawne dzieła. Dobrze wyjaśniają to fragmenty Księgi Jeremiasza 16:14–15 i Księgi Jeremiasza 23:7–8. Ludzie przestaną mówić wyłącznie o Panu jako o Tym, który wyprowadził Izraela z Egiptu, bo tamten cud niemal odejdzie w zapomnienie wobec nowego: wyprowadzenia Izraela z ziemi północnej. Nie powinniśmy zapominać o dawnym miłosierdziu, ale szczególnie korzystać z tego, którego Bóg udziela nam teraz. Gdy Bóg dokonuje czegoś nowego, może to nastąpić nagle, niczym niespodziewane wydarzenie. Powinniśmy z radością rozpoznawać w tym Jego działanie.

Bóg obiecuje nie tylko wyprowadzić ich z Babilonu, lecz także bezpiecznie i wygodnie poprowadzić z powrotem do ich ziemi. Otworzy drogę na pustkowiu i sprawi, że na pustyni popłyną rzeki. Droga z Babilonu do Kanaanu, podobnie jak droga z Egiptu, wiodła przez suche pustkowie. Bóg miał jednak zadbać o powracających z niewoli, zapewniając im obfite zaopatrzenie i pewne prowadzenie. Ta sama moc, która otworzyła drogę przez morze, potrafi pokonać najtrudniejsze przeszkody. Ten, który sprawił, że pośród wód ukazał się suchy ląd, może też wyprowadzić wodę z najbardziej suchej ziemi, i to w takiej obfitości, że napoi nie tylko swój wybrany lud, lecz także dzikie zwierzęta. Nawet zwierzęta polne, szakale i strusie są przedstawione jako oddające Bogu cześć, bo orzeźwienie jest tak realne, że gdyby mogły, chwaliłyby Go za nie. Zawstydza to ludzi, którzy mogą dziękować swojemu dobroczyńcy, a często tego nie robią.

Ta obietnica nawiązuje do tego, co Bóg uczynił, prowadząc Izraela przez pustynię z Egiptu do Kanaanu i wyprowadzając wodę ze skały. To, czego dokonał dla nich dawniej, uczyni ponownie, bo wciąż jest tym samym Bogiem. Nawet jeśli przy powrocie z Babilonu nie powtórzył dokładnie tego samego cudu, okazał im miłosierdzie przez zwyczajne działanie swojej opatrzności, za które również powinni byli Mu dziękować. Obietnica ta zapowiada też troskę Boga o żydowską wspólnotę w późniejszych latach przed przyjściem Chrystusa, a zwłaszcza łaskę Ewangelii pośród pogan. Tam otworzyła się droga na pustkowiu i popłynęły rzeki na pustyni. Świat, który z powodu niewiedzy i pustki przypominał jałową pustynię, został obdarzony Bożym prowadzeniem i pociechą, a także obficie wylaną obecnością Ducha. Nawet grzesznicy spośród pogan, którzy przypominali dzikie zwierzęta, groźne jak szakale lub nierozumne jak strusie, mieli oddać Bogu cześć za wielkość Jego łaski okazanej pośród nich wybranemu ludowi.

Bóg wskazuje, że źródłem wszystkich tych błogosławieństw jest Jego własny zamysł, którego celem jest Jego chwała. Mówi, że ukształtował ten lud dla siebie i czyni dla niego wszystko, aby głosił Jego chwałę (Księga Izajasza 43:21). Kościół jest dziełem Boga, podobnie jak wszyscy, którzy do niego należą i żyją w wierze. Nowe niebo, nowa ziemia i nowy człowiek są dziełem Jego ręki; istnieją i stają się tym, czym są, tylko dzięki Niemu. Kształtuje je zgodnie ze swoją wolą i tworzy dla siebie.

Bóg, pierwsza przyczyna wszystkiego, jest też najwyższym celem zarówno starego, jak i nowego stworzenia. Pan stworzył wszystko dla siebie, a Izraela w szczególny sposób uczynił ludem należącym do Niego, żyjącym dla Jego imienia i Jego chwały. Izraelici mogą Mu służyć tylko wtedy, gdy okazuje się w nich Jego łaska i przynosi Mu cześć (Księga Jeremiasza 13:11; List do Efezjan 1:6; List do Efezjan 1:12; List do Efezjan 1:14).

Naszym obowiązkiem jest więc głosić Jego chwałę nie tylko słowami, lecz także życiem, oddając się na Jego służbę. Ten, który nas stworzył, również nas karmi, strzeże i prowadzi, a wszystko to czyni dla siebie. Za każdy przejaw Jego dobroci powinniśmy Go chwalić, bo inaczej nie spełniamy celu naszego istnienia ani nie odpowiadamy właściwie na otrzymane błogosławieństwa.