Księga Izajasza 41:21 – znaczenie i zastosowanie

Pan za pośrednictwem proroka ponawia wezwanie skierowane do czcicieli bożków, by ich bronili. „Przedstawcie swoją sprawę” (Księga Izajasza 41:21) znaczy: podajcie najmocniejsze argumenty przemawiające za tym, że wasze bożki są bogami i zasługują na cześć. Nic nie ukazuje wyraźniej głupoty grzechu niż argumenty używane do jego usprawiedliwienia, bo często same go potępiają.

Najpierw bożki zostają wezwane, by dowiodły, że mają wiedzę i moc. Niech pokażą, co potrafią nam powiedzieć i co mogą uczynić. Rozum i prawdziwa moc są cechami osoby, a każdy, kto podaje się za boga, powinien mieć je w pełni. Czy bożki kiedykolwiek wykazały się czymś takim? Nie. Nie potrafią powiedzieć nam niczego, czego wcześniej byśmy nie wiedzieli, tak mała jest ich wiedza.

Zostają więc wezwane, by wyjaśniły wydarzenia z przeszłości: „niech przedstawią rzeczy dawne” (Księga Izajasza 41:22) i wydobyły z prochu zapomnienia wielkie czyny, których rzekomo dokonały dawno temu ich bóstwa. Bóg objawił Mojżeszowi prawdziwy opis stworzenia, którego bogowie narodów nie mogli przekazać swoim wyznawcom. Niech też czciciele bożków opowiedzą o potężnych czynach swoich bóstw z dawnych czasów. Czego dokonały, co zasługiwałoby na uwagę?

Niech wskażą choć jeden taki czyn, a zostanie on dokładnie zbadany. Jego wartość zostanie oceniona i porównana z rezultatem. Jeśli okaże się tak wielki, jak twierdzą, zasługa przypadnie ich bóstwom. Wezwanie dotyczy również przyszłości: niech bożki „ogłoszą, co ma nadejść” i „powiedzą, co wydarzy się później” (Księga Izajasza 41:22–23). Niech dowiodą, że mają prawdziwą wiedzę, pokazując, iż nic nie jest przed nimi ukryte, i że mają władzę, zapowiadając z góry, co zamierzają uczynić.

Niech okażą światu tę życzliwość, by ludzie mogli się przygotować. Gdyby potrafiły to zrobić, uznalibyśmy, że są nad nami bogami, że działają dla naszego dobra i że zasługują na cześć. Żadne stworzenie nie może jednak z pewnością przewidzieć przyszłości, jeśli Bóg mu jej nie objawi.

Bożki nie potrafią też uczynić niczego, czego sami nie moglibyśmy dokonać, tak są słabe i bezsilne. Pan wzywa je, by uczyniły dobro albo zło, pomogły swoim przyjaciołom lub ukarały wrogów. Niech dokonają czegoś niezwykłego, co zwróci uwagę ludzi i wzbudzi ich lęk. Niech z prawdziwą mocą błogosławią albo przeklinają. Niech ześlą plagi takie jak te, którymi Bóg dotknął Egipt, albo udzielą błogosławieństw podobnych do tych, które otrzymał Izrael. Gdyby dokonały czegoś wielkiego, ludzie staliby przed nimi z podziwem, tak jak wielu zaczęło się lękać prawdziwego Boga.

Zarzut wobec tych bożków jest taki, że są niczym (Księga Izajasza 41:24). Ich twierdzenia nie mają żadnych podstaw. Nie ma prawdziwego powodu, by ludzie oddawali im cześć. Są niczym, a nawet mniej niż niczym. Ich dzieła są niczym i niczym jest całe zamieszanie, jakie wokół nich powstaje. To pusta inscenizacja, oszustwo zastawione na świat.

Dlatego ten, kto wybiera bożki i stawia je na miejscu boga albo, według innego odczytania, znajduje w nich upodobanie, postępuje odrażająco. Sługa może wybrać sobie pana, ale człowiek nie może swobodnie wybrać sobie boga. Kto wybiera jakiegokolwiek boga innego niż prawdziwy Bóg, wybiera coś odrażającego, a samym swoim wyborem czyni go odrażającym.

Następnie Bóg dowodzi, że tylko On jest prawdziwym Bogiem i że nie ma innego. Niech przedstawi swoje mocne argumenty. Jego moc jest niepowstrzymana, a wkrótce ukaże ją, wzbudzając Cyrusa i czyniąc z niego obraz Chrystusa (Księga Izajasza 41:25). Cyrus przybył z północy i ze wschodu, od strony wschodzącego słońca. Jego ojciec był Medem, a matka Perską. Jego wojsko składało się z Medów, których ziemie leżały na północy, oraz Persów, których ziemie znajdowały się na wschód od Babilonu. Bóg wyniesie Cyrusa do wielkiej władzy, a on wyruszy przeciw Babilonowi, realizując własne zamierzenia.

Cyrus odda jednak cześć imieniu Boga albo, jak można też rozumieć ten werset, będzie je głosił. Rozsławi Boga Izraela. Uczyni to w niezwykły sposób, gdy nakaże Żydom wrócić z niewoli i oznajmi, że Pan, Bóg Izraela, jest Bogiem niebios. Można również powiedzieć, że wezwał imienia Boga, kiedy zachęcał do odbudowy świątyni, a być może także wtedy, gdy sam modlił się do Boga (Księga Ezdrasza 1:2–3). Wszelki opór zostanie przed nim złamany. Uderzy w książąt Babilonu i wszystkich, którzy staną mu na drodze, jak w zaprawę murarską, i podepcze ich niczym garncarz udeptujący glinę. W ten sposób będzie służył Bożemu zamysłowi.

Chrystus, jako człowiek, został wzbudzony z północy, ponieważ Nazaret leżał w północnej części Kanaanu. Jako Anioł Przymierza przyszedł ze wschodu. Oddawał cześć Bogu i wzywał Jego imienia, a także złamał moc piekła, miażdżąc księcia ciemności jak zaprawę pod stopami.

Bóg ma również pewną wiedzę o przyszłości. Nie tylko dokona tego, ale już wcześniej zapowiedział to przez swojego proroka. Fałszywi bogowie nie potrafili tego uczynić ani przewidzieć. Pan pyta, czy któreś z rzekomych bóstw albo ich wróżbitów ogłosiło to wcześniej (Księga Izajasza 41:26): „Kto zapowiedział to od początku?”. Gdyby można było wskazać kogoś takiego, zostałby uznany za prawdomównego i sprawiedliwego, a jego sprawa byłaby udowodniona i miałby wyraźne prawo do czci. To nawiązuje do wcześniejszego wezwania w Księdze Izajasza 41:22–23.

Bóg przypisuje sobie zasługę zarówno za dokonanie tego, jak i za jego zapowiedzenie (Księga Izajasza 41:27). Słowa „Ja jestem pierwszy” można rozumieć tak: jako pierwszy mówię do Syjonu: „Oto oni”, czyli obiecani wyzwoliciele są już blisko. Byli tacy, którzy rozumieli to na podstawie ksiąg, ksiąg samego Boga, i wiedzieli, że ten czas jest bliski (Księga Daniela 9:2). To Bóg posyła też Jerozolimie zwiastuna z dobrą nowiną, wiadomością o jej wyzwoleniu.

Zapowiedź ta wskazuje na dzieło odkupienia, w którym Pan objawił się o wiele wyraźniej niż podczas wyzwolenia Żydów z Babilonu. Zaplanował nasze zbawienie, doprowadził je do skutku i przekazał nam radosną wieść o pojednaniu.

W tym procesie zapada wyrok: żaden z bożków nie zapowiedział tego wielkiego dzieła ani nie mógł przewidzieć, że ono nastąpi.

Cyrus uwolnił z Babilonu także mieszkańców innych narodów, nie tylko Żydów, albo przynajmniej głęboko ich dotknęła zmiana władzy, gdy królestwo przeszło w ręce Persów. Żaden z tych narodów nie otrzymał wcześniej ostrzeżenia od swoich bogów ani proroków. Nikt tego nie wskazał, nikt nie zapowiedział, nikt nawet nie dał najmniejszej wskazówki. Żaden naród nie mógł powiedzieć, że usłyszał od swoich bogów takie słowa, jakie Izrael usłyszał od Pana za pośrednictwem proroków (Księga Psalmów 147:20).

Żaden z bogów narodów nie wskazał swoim czcicielom drogi zbawienia, które Bóg miał objawić przez Mesjasza. Dobra nowina, którą Pan miał ogłosić w Ewangelii, była tajemnicą ukrytą przez długie wieki i pokolenia (List do Rzymian 16:25–26).

Nikt, kto bronił tych bożków, nie potrafił przedstawić dowodu ich wiedzy lub mocy, który choćby przypominał dowód na to, że są bogami. Wszyscy ich zwolennicy zamilkli wobec tego wezwania: „Rozejrzałem się, ale nie było nikogo, kto mógłby złożyć za nich świadectwo, nawet wśród ich najwierniejszych czcicieli. Nie było doradcy ani nikogo, kto mógłby powiedzieć cokolwiek na ich obronę. Wśród samych bożków nie było nikogo na tyle mądrego, by udzielić rady choćby w najmniejszej sprawie, choć ludzie prosili je o pomoc w sprawach najważniejszych i najtrudniejszych. Kiedy zapytałem je, co mają na swoją obronę, milczały. Sprawa przeciwko nim była tak oczywista, że nikt nie potrafił odpowiedzieć ani słowem” (Księga Izajasza 41:28).

Należy więc wydać przeciw nim wyrok. Nie mają nic na swoją obronę. Stoją niemi, jak człowiek na uczcie weselnej, który nie miał właściwej odpowiedzi (Ewangelia Mateusza 22:12).

Wyrok odpowiada oskarżeniu: „Oto wszystkie są nic niewarte” (Księga Izajasza 41:29). Są fałszywi i zwodniczy. Nie są tym, za co się podają, a ich czciciele nie znajdą w nich tego, czego oczekują. Ich dzieła są niczym, pozbawione mocy i wartości. Ich wrogowie nie mają powodu, by się ich bać, a ich czciciele nie mogą oczekiwać od nich żadnego dobra. Ich posągi, podobnie jak wszystkie inne wyobrażenia bożków, są tylko wiatrem i zamętem, pustką i utrapieniem. Ci, którzy oddają im cześć, zostaną oszukani, a później z głębokim żalem spojrzą wstecz na własną głupotę. Dlatego uciekajcie od bałwochwalstwa (Pierwszy List do Koryntian 10:14).