Księga Izajasza 41:1 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie szczególny wyraz znajduje troska Boga o Jego lud, Izrael: Bóg wzbudza Cyrusa, aby go wyzwolić. To wydarzenie stanowi mocny dowód na to, że Bóg przewyższa wszystkie bożki i potrafi chronić swój lud.

Najpierw Bóg wzywa czcicieli i obrońców bożków, by przedstawili swoje racje. Mówi, że mogą przedstawić argumenty, a nadmorskie krainy i odległe narody również mogą wystąpić, bo nadal podlegają Jego władzy. To On stworzył krańce ziemi, więc żaden z nich nie jest poza Jego zasięgiem. Gdy sprawa jest rozpatrywana, ogłasza się ciszę. Ludzie mają czekać i nie wydawać przedwcześnie osądu, bo gdy ścierają się królestwo Boga i królestwo szatana, właściwą postawą jest spokojnie poczekać na wynik, zamiast narzekać na Boże działania.

Obrońcy bałwochwalstwa mają zabrać głos i dać z siebie wszystko. Niech użyją całej swojej siły, czy to przemocy, czy argumentów, i sprawdzą, czy potrafią dorównać tym, którzy pokładają ufność w Panu (Księga Izajasza 40:31). Dostają wszelką sposobność, by powiedzieć, co mają na obronę swoich bożków. Sens jest prosty: Boża sprawa nie obawia się uczciwego rozpatrzenia, a Jego wrogów można śmiało wezwać, by zrobili, co w ich mocy. Ten, który zasiada w niebie, śmieje się z nich, a Syjon, miasto ludu Bożego, przetrwa, bo zwycięży prawda.

Następnie Bóg rzuca bożkom wyzwanie: niech uczynią dla swoich czcicieli to, co On uczynił i uczyni dla własnego ludu. Podawano różne wyjaśnienia, kim jest „sprawiedliwy”, którego Bóg wzbudza ze wschodu. Ponieważ dokładne znaczenie nie jest pewne, oba można wziąć pod uwagę. Niezależnie od tego główne prawdy pozostają te same: tylko Pan jest Bogiem, a Izrael jest Jego sługą.

Bóg ukazuje się jako Ten, który wezwał Abrahama, ojca tego narodu, niegdyś wzgardzonego, z kraju pogrążonego w bałwochwalstwie i uczynił go wielkim. Abraham jest nazwany sprawiedliwym: przez wiarę został uznany za prawego przed Bogiem, jak czytamy w Liście do Rzymian 4:3 i Drugim Liście do Koryntian 5:21. W codziennym życiu także postępował sprawiedliwie i uczył swój dom czynić to, co słuszne i uczciwe. Bóg wzbudził go ze wschodu: najpierw z Ur, a potem z Charanu, leżących na wschód od Kanaanu. Nie pozwolił Abrahamowi tam osiąść, lecz wyprowadził go z ciemności i uczynił z niego lud wiary i godności.

Bóg wezwał Abrahama także do bliskiego podążania za Nim w ufnej uległości. Abraham wyruszył, nie wiedząc, dokąd idzie, ale wiedział, za Kim podąża (List do Hebrajczyków 11:8). Ci, których Bóg prawdziwie wzywa, są powołani, by za Nim iść i Mu się poddać. Muszą albo przyjść do Jego stóp w pokornej uległości, albo stać się Jego podnóżkiem.

Bóg wydał narody przed Abrahamem i poddał mu królów. Obiecał Kanaan jego potomkom, a nawet Chetyci uznali Abrahama za potężnego księcia pośród nich (Księga Rodzaju 23:6). Bóg pomógł mu pokonać królów, którzy uprowadzili Lota (Księga Rodzaju 14). Gdy Bóg wydał mu wrogów, tak że stali się jak pył pod jego mieczem i rozwiana słoma pod jego łukiem, Abraham ruszył za nimi i bezpiecznie przebył drogę pod Bożą opieką, choć była mu nieznana. Zwycięstwo było tak wielkie, że Melchizedek wyszedł, by je uczcić. Kto tego dokonał, jeśli nie wielki Pan? Czy któryś z bogów narodów potrafiłby uczynić coś podobnego?

Podobnie Bóg wkrótce wzbudzi Cyrusa ze wschodu. Prorok mówi o tym tak, jakby już się dokonało, bo Boża obietnica jest pewna, jak gdyby została już spełniona. Bóg wzbudzi Cyrusa w sprawiedliwości, czyli zgodnie ze słusznym zamiarem, i powoła go do swojej służby. Da mu zwycięstwo nad narodami, które będą się przeciwstawiać jego drodze do władzy, oraz powodzenie w jego wojnach. Cyrus będzie zapowiedzią Chrystusa, który sam jest sprawiedliwością, Panem naszą sprawiedliwością. Gdy nadejdzie pełnia czasu, Bóg wzbudzi Chrystusa i da Mu zwycięstwo nad mocami ciemności, aby pozbawił je władzy i wystawił na widok publiczny.

Bóg pokazuje, jak nierozumni są czciciele bożków. Nawet po tym, jak Bóg Izraela wyraźnie dowiódł, że tylko On jest Bogiem, nadal trzymali się bożków, a nawet stawali się w tym jeszcze bardziej uparci (Księga Izajasza 41:5). Wyspy, czyli odległe narody, widziały, co Bóg uczynił dla Abrahama i jego potomków. Widziały, jak wyprowadził Izraela z Egiptu i dał mu władzę nad królami, i ogarnął je strach (Księga Wyjścia 15:14–16). Przybyły na wezwanie z Księgi Izajasza 41:1, lecz zamiast pomagać sobie nawzajem trzeźwo myśleć i odwrócić się od nierozumnych bożków, zachęcały się do dalszego oddawania im czci (Księga Izajasza 41:6–7).

Czciciele bożków uznali Boże dzieła za zagrożenie dla swojej religii. Zazdrośnie strzegły czci należnej ich bogom i postanowiły pozostać im wierne bez względu na to, czy postępują słusznie, czy nie. Gdy więc Bóg okazał swoją moc w obronie ludu i zdawał się gotów odebrać im bożki, tym mocniej się ich trzymali i zachęcali się nawzajem, by odważnie wspólnie podtrzymywać cześć dla swoich bogów. Nawet gdy Dagon upadł przed Arką Przymierza, ustawiano go z powrotem. Podobnie jeden rzemieślnik zachęcał drugiego do wyrobu bożków. Ludzkie przekonania dotyczące grzechu często jeszcze bardziej zatwardzają zepsute serca. Zdarza się, że zarówno Słowo Boże, jak i Boże dzieła, które powinny ludzi odmienić na lepsze, czynią ich jeszcze gorszymi.

Boże działanie widzieli także jako zagrożenie dla siebie. Sądzili, że Abraham, który odwrócił się od bałwochwalstwa, i Izrael, który się od niego odłączył, mogą im zagrażać, bo zyskują siłę. Zwrócili się więc o ochronę do dawnych bogów, a nawet stworzyli nowych (Księga Powtórzonego Prawa 32:17). Obraz przedstawia rzemieślników pomagających sobie nawzajem dokończyć bożka: cieśla obrabia drewno, a złotnik pokrywa je złotem. Potem bożek zostaje przymocowany gwoździami i człowiek stworzył sobie boga. Czy grzesznicy z taką gorliwością zachęcają się nawzajem do zła? Czy słudzy Boga nie powinni z podobną energią pobudzać się do służby żywemu Bogu?

Niektórzy odczytują te słowa ironicznie, niemal jak pozwolenie: niech każdy pomaga bliźniemu, niech cieśla zachęca złotnika, ale wszystko to na nic, bo bożki i tak upadną.

Następnie Bóg dodaje otuchy swojemu ludowi i zachęca go, by Mu ufał (Księga Izajasza 41:8–9). „Ale ty, Izraelu, jesteś moim sługą”. Narody Mnie nie znają, ale ty Mnie znasz i wiesz, że nie należy przyłączać się do ludzi tak ślepych i nierozumnych. Jest to również ostrzeżenie dla ludu Bożego, by nie postępował jak narody. One oddają się pod opiekę bezsilnych bogów, ty zaś jesteś pod moją opieką. Ci, którzy tworzą bożki, upodabniają się do nich, podobnie jak wszyscy, którzy im ufają. Izrael należy do znacznie lepszego Pana.

Daje to kilka mocnych powodów do pociechy, gdy lud Boży doświadcza zagrożenia lub drwin. Jest Jego sługą, a Bóg nie będzie bezczynnie patrzył, jak spotyka go krzywda, zwłaszcza za służbę Bogu (Księga Izajasza 41:8–9). Bóg wybrał go dla siebie nie dlatego, że lud sam Mu się narzucił, lecz dlatego, że go umiłował. Izraelici są także potomkami Abrahama, przyjaciela Boga, którego Bóg traktował jak przyjaciela i któremu powierzał swoje zamysły (List Jakuba 2:23; Ewangelia Jana 15:15). Ze względu na Abrahama Bóg okazał dobroć ludowi Izraela, ponieważ przymierze przyjaźni zawarł z Abrahamem i jego potomkami.

Bóg sprowadził też swój lud z daleka, gdy został rozproszony między narodami, i wyrwał go spod władzy potężnych władców. Uczynił to już wcześniej, więc nie porzuci go teraz. Abraham, ich ojciec, został sprowadzony z odległej krainy, a oni należeli do jego rodu. Tych, których Bóg przyprowadził tak daleko i tak wielkim kosztem, nie mógł łatwo porzucić. A skoro jeszcze ich nie odrzucił, choć nieraz Go prowokowali, nie odrzuci ich również teraz. To, co Bóg już uczynił dla swojego ludu, oraz to, co jeszcze obiecał uczynić, powinno skłaniać go do ufania Mu w każdym czasie.