Księga Izajasza 41:10 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa mają uciszać lęk i umacniać wiarę ludu Bożego w trudnych chwilach. Mogły zostać wypowiedziane po raz pierwszy do Izraela na wygnaniu, ale każdy prawdziwy sługa Boga może znaleźć w nich pociechę. Pan zwraca się do Izraela jak do jednej osoby, aby każdemu wierzącemu łatwiej było odnieść te słowa do siebie. Powtarza: „Nie bój się” (Księga Izajasza 41:13; Księga Izajasza 41:14). Mówi: nie lękajcie się gróźb wroga i nie wątpijcie w Bożą obietnicę wybawienia.

Życie w nieustannym lęku nie jest zgodne z wolą Boga wobec Jego ludu. Aby go uspokoić, Bóg najpierw zapewnia go o swojej obecności jako jego Boga, który może pomóc nawet w najgorszych chwilach. Mówi z wielką czułością. Chce, by dziedzice Jego obietnicy wiedzieli, że Jego zamiar się nie zmienia, i pragnie obdarzyć ich pokojem: „Nie bój się, bo jestem z tobą. Nie lękaj się, bo jestem twoim Bogiem”. Jeśli jesteś słaby, mówi, umocnię cię. Jeśli nie masz przyjaciół, pomogę ci w potrzebie. Jeśli grozi ci upadek, podtrzymam cię swoją sprawiedliwą prawicą, czyli potężną i wierną pomocą (Księga Psalmów 48:10).

W Księdze Izajasza 41:13 Bóg ponownie obiecuje, że ujmie swój lud za prawą rękę. Niektórzy rozumieją to jako obietnicę: „Będę szedł z tobą, trzymając cię za rękę”. Bóg weźmie nas za rękę jak przewodnik i poprowadzi nas drogą. Podniesie nas, gdy upadniemy, albo uchroni nas przed upadkiem. Gdy będziemy słabi, wesprze nas. Gdy zaczniemy się chwiać, doda nam oparcia. Gdy będziemy drżeć, doda nam otuchy. Mówi też, że zwróci się do nich słowami: „Nie bój się”. Wiele razy powiedział to w swoim Słowie, które daje skuteczne lekarstwo na lęk. Nie poprzestanie jednak na słowach wypowiedzianych na zewnątrz. Przemówi także przez swojego Ducha do ich serc i sprawi, że usłyszą te słowa.

Drugim źródłem pociechy jest obietnica, że choć wrogowie wydają się teraz silni, dumni i okrutni, Bóg pewnego dnia się z nimi rozprawi, a Jego lud przetrwa. Niektórzy gniewają się na lud Boży, walczą z nim, prowadzą z nim wojny, nienawidzą go i wciąż szukają sposobności, by go skrzywdzić. Lud Boży nie może jednak odpłacać złem za zło. Ma czekać na czas Boga i Mu ufać. Wrogowie albo dostrzegą, jak nierozsądne jest występowanie przeciwko ludowi Bożemu, albo zostanie im ukazany grzech, jakim jest takie postępowanie. W każdym razie okryją się wstydem i zmieszaniem. Wstyd może skłonić niektórych do nawrócenia, ale u wielu tylko spotęguje gniew.

Mimo to czeka ich zagłada. W obliczu Bożej sprawiedliwości i potęgi staną się niczym. Gdy Bóg powstaje, by rozprawić się z pysznymi wrogami, obraca ich wniwecz. Zostaną tak poniżeni, jakby nigdy nie istnieli. Jest o tym ponownie mowa w Księdze Izajasza 41:12. Będą niczym, jak coś, co przeminęło i obróciło się wniwecz. Ci, którzy wcześniej wydawali się groźni, staną się słabi i godni pogardy. Ci, którzy sądzili, że mogą wszystko, nie zdołają niczego dokonać. Ci, którzy robili wielkie widowisko i wywoływali wiele hałasu, staną się zerami i zamilkną. Zginą, a gdy lud Boży będzie ich szukał, nie znajdzie ich, jak mówi Dawid (Księga Psalmów 37:36).

Sam lud Boży, który teraz wydaje się słaby, stanie się postrachem dla tych, którzy wcześniej budzili w nim strach, a zwycięstwo przechyli się na jego stronę (Księga Izajasza 41:14–16). Jakub i Izrael zostali przedstawieni jako bardzo mali, niczym robak. Są słabi i bezbronni, wzgardzeni i deptani przez wszystkich. Muszą pełzać tuż przy ziemi, by znaleźć bezpieczeństwo. Nie powinno nas dziwić, że Jakub został nazwany robakiem, skoro nawet jego Król nazwał siebie „robakiem, a nie człowiekiem” (Księga Psalmów 22:6). Lud Boży bywa jak robak w pokornym spojrzeniu na samego siebie i w dumnym spojrzeniu wrogów. To robaki, ale nie żmije, w przeciwieństwie do swoich wrogów. Bóg widzi położenie Jakuba i mówi: „Nie bój się, robaku Jakubie. Nie lękaj się, że zostaniesz zmiażdżony”. To samo mówi do „ludzi Izraela”, czyli do was, nielicznych, a być może, jak odczytują to niektórzy, do was, umarłych. Nie uznawajcie, że wszystko stracone. Łaska Boga może uciszyć lęk, nawet gdy wydaje się, że istnieje najmocniejszy powód do obaw. Mogą spotkać ich utrapienia, ale nie zostaną zniszczeni.

Bóg podnosi Jakuba z tego niskiego położenia i sprawia, że budzi postrach u tych, którzy wcześniej nim gardzili. Jak Jakub może się podnieść, skoro jest tak mały? Pan odpowiada: „Pomogę ci”. Pomaganie słabym przynosi Bogu chwałę. Pomaga, bo jest ich Odkupicielem, który ujął się za nimi i zwykle ich wybawia. Odkupicielem jest Chrystus i w Nim znajdujemy pomoc. Bóg pomaga także jako Święty Izraela, którego lud czci w świętej chwale i z którym łączy go obietnica. Pomaga, dając im siłę, by sami mogli działać, i czyni Jakuba narzędziem do młócenia, służącym do rozdrabniania ziarna.

Jakub jest tylko narzędziem w ręku Boga, wybranym przez Niego do użycia. To Bóg tworzy narzędzie i nie jest ono niczym więcej, niż Bóg je uczyni. Jeśli jednak Bóg uczyni z niego narzędzie do młócenia, posłuży się nim i przygotuje je do tego zadania: odnowi je, zaostrzy i wyposaży w zęby, czyli kolce. Wtedy, pod kierunkiem i mocą Boga, Jakub będzie młócił góry, czyli najwyższych, najsilniejszych i najbardziej nieustępliwych wrogów. Nie tylko ich uderzy, ale rozbije na kawałki. Nie będą jak ziarno, które ma wartość i jest starannie przechowywane, jak lud Boży pośród ucisku (Księga Izajasza 21:10). Staną się plewami, bezużytecznymi i niepotrzebnymi, których rolnik chętnie się pozbywa. Po wymłóceniu Jakub przewieje ich, a wiatr ich rozproszy.

Mogło się to częściowo wypełnić w zwycięstwach Żydów nad wrogami w czasach Machabeuszów. W szerszym sensie zapowiedź ta wskazuje jednak na ostateczną klęskę wszystkich nieustępliwych wrogów Kościoła Bożego. Zapowiada też zwycięstwa, które przynoszą krzyż Chrystusa, Ewangelia Chrystusa i wszyscy wierni naśladowcy Chrystusa nad mocami ciemności. Ostatecznie moce te zostaną rozproszone, a wszyscy wierzący w Chrystusa będą czymś więcej niż zwycięzcami. Zwycięzca będzie panował nad narodami (Apokalipsa Jana 2:26).

Wtedy lud Boży dozna wielkiej pociechy w Bogu, a Bóg otrzyma od niego wielką chwałę: „Będziesz się radować w Panu” (Księga Izajasza 41:16). Gdy Bóg usunie to, co odbiera nam radość, i da nam to, co naprawdę ją przynosi, pamiętajmy, że to On sam jest naszą największą radością. Wszystkie nasze radości powinny prowadzić do Niego. Gdy radujemy się z powodu pokonania wrogów, radujmy się w Panu, bo wolność i zwycięstwa zawdzięczamy wyłącznie Jemu. „Będziesz się chlubić Świętym Izraela”, czyli swoją pozycją w Nim, więzią z Nim i tym, co dla ciebie uczynił. Jeśli czynimy Boga przedmiotem naszej chluby i chwały, sami stajemy się Jego chlubą i chwałą.

Lud Boży otrzyma też pomoc na czas i odpowiednią do każdej potrzeby. Jeśli będzie to konieczne, Bóg ponownie uczyni dla niego to, co uczynił dla Izraela w drodze z Egiptu do Kanaanu (Księga Izajasza 41:17–19). Gdy wygnańcy, czy to w Babilonie, czy po powrocie z niego, będą cierpieć z braku wody lub schronienia, Bóg zatroszczy się o nich i sprawi, że nawet podróż przez pustynię będzie do zniesienia. Ta obietnica z pewnością oznacza jednak więcej niż pomoc w tamtej konkretnej sytuacji. Powrót z Babilonu był obrazem naszego odkupienia przez Chrystusa, dlatego obietnice te znalazły najpierw spełnienie w Ewangelii Chrystusa. To wspaniałe objawienie miłości Chrystusa daje wszystkim, którzy słyszą tę dobrą nowinę, pełną pewność, że Bóg przygotował dla nich bezcenne pociechy, wystarczające na każdą potrzebę, każdy smutek i każdą modlitwę.

Po drugie, obietnice te stają się udziałem wszystkich wierzących dzięki łasce i Duchowi Chrystusa, aby mieli mocną pociechę w drodze i pełnię szczęścia u jej kresu. Droga do nieba prowadzi przez pustynię tego świata. Przyjmuje się tu, że lud Boży często trafia na tej drodze w trudne miejsca. Ubodzy i potrzebujący szukają wody, ale jej nie znajdują. Ubodzy w duchu łakną i pragną sprawiedliwości. Życie na ziemi wydaje się puste, więc ludzie szukają zaspokojenia gdzie indziej, lecz świat szybko okazuje się niezdolny, by je dać. Rzeczy stworzone są jak popękane cysterny, które nie mogą zatrzymać wody, dlatego dusza męczy się szukaniem pokoju tam, gdzie nie można go znaleźć. Smutek sprawia, że człowiek pragnie ulgi, podobnie jak trud codziennego życia.

Obietnica mówi jednak, że wszystkie ich utrapienia zostaną w taki czy inny sposób złagodzone, a oni sami odzyskają siły. Bóg będzie blisko we wszystkim, z czym zwrócą się do Niego. Niech wszyscy modlący się ludzie Boży znajdą w tym pociechę. Bóg powiedział: „Ja, Pan, usłyszę ich, odpowiem im i ich nie opuszczę. Będę z nimi w ich utrapieniach”. Póki jesteśmy na pustyni tego świata, ta obietnica jest dla nas tym, czym dla Izraela był słup obłoku i ognia: znakiem łaskawej obecności Boga.

Otrzymają również stały dostęp do świeżej wody, tak jak Izrael na pustyni, nawet w miejscach, w których nikt by się jej nie spodziewał (Księga Izajasza 41:18). Bóg otworzy rzeki na wyżynach — rzeki łaski, radości i wody żywej, o której Jezus mówił, mając na myśli Ducha (Ewangelia Jana 7:38–39). Ten Duch zostanie wylany na pogan, którzy byli jak wyschnięta, jałowa ziemia i w swej pysze wynosili się ponad potrzebę tego daru. Źródła wytrysną też w dolinach: w zmęczonych, piaszczystych dolinach Baka (Księga Psalmów 84:6) albo pośród Żydów, którzy na tle świata pogan byli niczym żyzne doliny. Głoszenie Ewangelii przemieniło tę pustynię w miejsce pełne wody, przynosząc owoc tym, którzy przyjęli dobrą nowinę, i wytchnienie tym, którzy przez nią przechodzili.

Będą też mieli przyjemny cień, który osłoni ich przed palącym słońcem, tak jak Izraelici w Elim, gdzie znaleźli nie tylko źródła wody, lecz także palmy (Księga Wyjścia 15:27). Bóg zapowiada, że zasadzi na pustyni cedry i przemieni ją w coś na kształt ogrodu (Księga Izajasza 41:19). Ludzie będą mogli przechodzić przez tę krainę z łatwością i przyjemnością, jak podczas spaceru wśród drzew. Drzewa te będą dla nich tym, czym dla Izraela na pustyni był słup obłoku — osłoną przed upałem. Chrystus i Jego łaska są dla wierzących taką osłoną, jak cień wielkiej skały (Księga Izajasza 32:2). Gdy Bóg ustanawia swój Kościół pośród pustkowia pogan, przemienia ludzkie życie tak radykalnie, jak gdyby ciernie i osty stały się cedrami, jodłami i mirtami. Podobną błogosławioną przemianę opisuje Księga Izajasza 55:13.

Ludzie zobaczą w tym wszystkim działanie, moc i przychylność Boga i uznają je (Księga Izajasza 41:20). Bóg dokona rzeczy niezwykłych i zaskakujących, aby dostrzegli Jego rękę w każdym z tych wydarzeń. Gdy zobaczą tę zdumiewającą przemianę i pojmą, że przekracza ona zwykłe możliwości natury, zrozumieją, że musi pochodzić z wyższej mocy. Wspólnie przyznają, że dokonała tego ręka Pana — potężna ręka wyciągnięta dla Jego ludu i ku tym, którzy to uznają. Święty Izraela stworzył to, odnowił i powołał do istnienia z niczego, aby przynieść pociechę swojemu ludowi. Bóg dokonuje wielkich dzieł dla swojego ludu, aby ludzie Go dostrzegli.