Księga Izajasza 38:15 – znaczenie i zastosowanie

Ezechiasz w tym wersie nie znajduje już słów: „Cóż mam mówić?”. Zanim cokolwiek doda, wskazuje na to, co się wydarzyło: Bóg przemówił i Bóg to sprawił. Ta krótka odpowiedź w Księdze Izajasza 38:15 nie brzmi jak wyuczona wdzięczność, lecz jak głos kogoś, kto wciąż czuje smak minionej nocy. Słowa, które wcześniej wypowiadał w bólu, ustępują miejsca czemuś prostszemu: pewności, kto stoi za tym, co się stało. W tym zdaniu król nie odwołuje się do własnych zasług. Mówi o przyszłości, której jeszcze nie przeżył, a jednak nazywa ją spokojną, ponieważ została zakotwiczona w tym, co Bóg już powiedział i już uczynił. Dla kogoś, kto przeszedł przez gorycz duszy, pamięć o ratunku może stać się fundamentem, na którym da się stanąć, nawet gdy kolejne dni pozostają niepewne. Werset nie obiecuje, że gorzkie chwile już nie wrócą. Jest raczej świadectwem, że spokój o przyszłość może wyrastać z pamięci o tym, kto prowadził przez noc. Zdanie to wybrzmiewa najdłużej właśnie dlatego, że mówi nie o wytrwałości człowieka, lecz o wierności Boga, który działał.

Księga Izajasza 38:15 należy do opowieści Ezechiasza o śmiertelnej chorobie i odzyskanym zdrowiu. Król mówi z doświadczenia zagrożenia życia, nie z teorii o cierpieniu. Pytanie „Cóż mam mówić?” wyraża granicę słów wobec tego, co Bóg powiedział i uczynił. Werset łączy dwa stwierdzenia: Boże słowo nie jest oddzielone od Jego działania, a dalsze lata króla zostają przyjęte w cieniu gorzkiego cierpienia. „Przeżyję spokojnie” nie znaczy, że ból Ezechiasza był pozorny ani że każdy kolejny dzień musi być wolny od trudności. Sąsiednie wersety opisują jego lęk i fizyczne cierpienie, a następne przynoszą wdzięczność za przywrócone życie. Spokój nie jest tu więc powszechną obietnicą uzdrowienia, lecz odpowiedzią człowieka, któremu dano dalsze życie. To rozróżnienie ma znaczenie: zaufanie Bogu nie wymaga nazywania goryczy dobrem, a wdzięczność nie wymazuje pamięci o bólu. Ezechiasz może mówić o obu rzeczywistościach: jego dusza zaznała goryczy, a teraz życie spoczywa w rękach Boga. Pokój nie oznacza kontroli nad przyszłością, lecz uznanie, że życie zagrożone śmiercią jest darem, nie własnością.

Ezechiasz nie tłumaczy wszystkiego. Pyta: „Cóż mam mówić?” i od razu wskazuje, kto stoi za tym, co się wydarzyło. Mówi: „On mi powiedział i On to sprawił”. Ta krótka odpowiedź pokazuje spokój człowieka, który wie, komu zawdzięcza życie. W Księdze Izajasza 38:3 ten sam król przypominał Bogu o swojej wierności. Po uzdrowieniu jego pewność opiera się już na słowie i działaniu Pana. Zmienia się przez to sposób, w jaki patrzy na kolejne lata. Zdanie „Przeżyję spokojnie wszystkie moje lata po chwilach goryczy mojej duszy” nie obiecuje życia wolnego od trosk. Mówi o dniach przeżywanych w ufności po czasie, gdy wszystko wydawało się stracone. Gorycz pozostaje w pamięci, ale nie decyduje już o każdym kolejnym dniu. Wdzięczność w tym fragmencie przechodzi też w mowę. W Księdze Izajasza 38:19 ojciec rozgłasza dzieciom wierność Pana. Spokój z Księgi Izajasza 38:15 dorasta więc w świadectwie i w pamięci przekazywanej dalej. Nie zamyka się w prywatnym uczuciu.

W Księdze Izajasza 38:15 Ezechiasz mówi z miejsca, w którym bliskość śmierci nie jest już przypuszczeniem. Wcześniej wyznaje, że nie spodziewał się oglądać Pana pośród żyjących, i woła: „Panie, cierpię ucisk: Stań przy mnie!”. Teraz jego słowa łączą pamięć o tym, co Bóg powiedział, z uznaniem, że to On sprawił zmianę. Nie brzmią jak łatwe wyjaśnienie cierpienia, lecz jak głos człowieka, który przeszedł przez gorycz i otrzymał dalsze życie. „Przeżyję spokojnie wszystkie moje lata” nie oznacza, że każdy człowiek zostanie uzdrowiony albo że życie po trudnym doświadczeniu będzie wolne od bólu. To wyznanie Ezechiasza w jego własnej historii. W kolejnych słowach rozpoznaje, że Bóg zamienił mu gorycz na zdrowie i zachował jego duszę. Jego spokój nie wymazuje pamięci o rozpaczy. Wyrasta z tego, że lata, które mogły się skończyć, znów stają się darem. Ten werset pozwala usłyszeć wdzięczność bez udawania, że goryczy nie było. Życie nie jest tu nagrodą za niezachwianą siłę, lecz ocalonym czasem, w którym można jeszcze świadczyć o Bożej wierności.