Księga Izajasza 38:2 – znaczenie i zastosowanie

Ezechiasz usłyszał od proroka, że ma uporządkować sprawy swojego domu, bo nie wyzdrowieje. Według Księgi Izajasza 38:2 odwrócił się wtedy do ściany i modlił się do Pana. Tekst nie mówi, dlaczego wybrał właśnie ten gest ani jakie słowa padły w jego modlitwie. Opisuje tylko zwrot ku Bogu w chwili, która zdaje się nie mieć wyjścia. Ten krótki opis ma swoją wagę, bo dalsze słowa Pana pokazują, co zostało usłyszane. W Księdze Izajasza 38:5 Bóg mówi: Słyszałem twoją modlitwę, widziałem twoje łzy. Modlitwa nie musiała być długa ani uporządkowana, żeby dotrzeć do Boga. Łzy, które nie mają jeszcze słów, również zostają zauważone. Obietnica uzdrowienia i przedłużenia życia zostaje tu skierowana do Ezechiasza, natomiast obietnica wybawienia z ręki króla asyryjskiego — do niego i jego miasta. Nie wolno jej przenosić automatycznie na każde cierpienie. Zostaje jednak coś szerszego: nawet odwrócony do ściany człowiek nie zostaje z bólem sam, bo Bóg już wtedy go słyszy.

Ezechiasz odwraca się do ściany po usłyszeniu, że umrze i nie będzie żył. Ten ruch jest prosty, ale znaczący: w chwili kryzysu król przestaje zwracać się ku otoczeniu i kieruje modlitwę do Pana. Tekst nie wyjaśnia, dlaczego wybiera właśnie ścianę, więc nie trzeba przypisywać temu gestowi ukrytego obrzędu ani szczególnej mocy. Pokazuje raczej skupienie człowieka, który staje wobec wiadomości o własnej śmierci. Werset nabiera pełniejszego sensu w świetle następnych słów Ezechiasza. Prosi Boga, by pamiętał o jego wierności, i płacze. Modlitwa nie jest tu spokojną formułą ani próbą zaprzeczenia zagrożeniu. Wyrasta z bólu i mówi wprost o relacji króla z Bogiem. Zarazem sama kolejność opowieści nie ustanawia zasady, że wierność zapewnia uzdrowienie. Odpowiedź otrzymana przez Ezechiasza jest konkretna: Bóg słyszy jego modlitwę, widzi łzy i zapowiada przedłużenie życia oraz ochronę miasta. Scena łączy więc szczerość modlitwy z Bożą odpowiedzią, ale nie daje uniwersalnej obietnicy, że każda modlitwa o zdrowie przyniesie taki sam skutek. Jej świadectwem jest to, że nawet wobec wyroku śmierci Ezechiasz zwraca się do Boga.

Ezechiasz usłyszał od proroka, że ma uporządkować sprawy domu, bo nie wyzdrowieje. Potem Pismo mówi krótko: „Wtedy Ezechiasz odwrócił się do ściany i modlił się do Pana”. Tekst nie wyjaśnia, dlaczego zrobił właśnie to. Nie wiemy, czy chciał zostać sam, czy nie mógł znieść spojrzeń otaczających go ludzi. Wiemy natomiast, że jego pierwszym ruchem wobec sytuacji bez wyjścia była modlitwa. Zwrot do ściany łatwo odczytać jako gest rozpaczy i może nim rzeczywiście być. Jednak w Księdze Izajasza 38:3 Ezechiasz mówi o swojej wierności i o tym, że postępował przed Bogiem z prawym sercem. Jego modlitwa jest więc szczera i konkretna, a odwołuje się do drogi, którą przeszedł, a nie do żądania cudu. Dopiero w Księdze Izajasza 38:5 pojawia się odpowiedź: Bóg mówi, że usłyszał modlitwę i widział łzy. Ten fragment nie zawiera ogólnej obietnicy, że każda modlitwa w chorobie zakończy się wyzdrowieniem. Pokazuje jednak, że Pan słyszy człowieka, który przestał uciekać w hałas i zwrócił się twarzą ku Bogu.

„Wtedy Ezechiasz odwrócił się do ściany i modlił się do Pana”. Ten krótki gest rozgrywa się w chwili, gdy król usłyszał, że umrze. Tekst nie wyjaśnia, dlaczego odwrócił się właśnie ku ścianie. Pokazuje jednak człowieka, który w obliczu granicy życia zwraca się do Boga, choć nie ma przed sobą łatwej odpowiedzi. Ściana może przywodzić na myśl zamknięcie: nie ma przez nią przejścia ani widoku na dalszą drogę. Ezechiasz nie odwraca się jednak od modlitwy. W następnych słowach odsłania przed Bogiem swoją wierność i płacze. Jego modlitwa nie jest spokojną formułą wypowiedzianą z bezpiecznego miejsca, lecz głosem człowieka dotkniętego wiadomością o śmierci. Dalszy ciąg rozdziału mówi, że Bóg usłyszał jego modlitwę i zobaczył łzy, a potem zapowiedział uzdrowienie. Ta odpowiedź należy do konkretnej historii Ezechiasza; nie obiecuje każdemu choremu przedłużenia życia. Werset zachowuje jednak ważną prawdę: modlitwa może wypłynąć z miejsca, gdzie człowiek nie widzi już drogi naprzód. Nawet zwrócona ku ścianie, pozostaje zwrócona ku Bogu.