Księga Izajasza 38:1 – znaczenie i zastosowanie

Możemy wyciągnąć z tego kilka ważnych wniosków.

Po pierwsze, ani wielkość, ani dobroć człowieka nie chronią go przed chorobą i śmiercią. Ezechiasz, potężny król na ziemi i szczególnie umiłowany przez Boga, zapada na chorobę, która z pewnością skończyłaby się śmiercią, gdyby Bóg nie uczynił cudu. Dzieje się to w samym środku jego życia, pomyślności i służby. Być może właśnie wtedy odniósł zwycięstwo nad pokonaną armią asyryjską. To przypomina nam, że zawsze powinniśmy cieszyć się z pokorą i bojaźnią Bożą.

Powinniśmy też przygotować się na śmierć, gdy wydaje się bliska. Słyszymy wezwanie: „Uporządkuj swój dom”, a przede wszystkim swoje serce. Warto uporządkować, na ile to możliwe, swoje uczucia i sprawy, abyśmy, gdy Pan nadejdzie, byli w pokoju z Bogiem, własnym sumieniem i innymi ludźmi. Wtedy nie pozostanie już nic poza śmiercią. Gotowość na śmierć nie przyspiesza jej, ale znacznie ułatwia jej przyjęcie. Ci, którzy są gotowi na śmierć, są też najlepiej przygotowani do życia.

Jeśli ktoś cierpi z powodu choroby, powinien się modlić, jak czytamy w Liście Jakuba 5:13. Modlitwa jest lekarstwem na każdą ranę, zarówno osobistą, jak i dotyczącą całej wspólnoty. Gdy Ezechiasza niepokoili wrogowie, modlił się. Teraz, gdy zachorował, znów się modlił. Do kogo ma zwrócić się dziecko, gdy coś je boli, jeśli nie do ojca? Bóg zsyła utrapienia, by skłonić nas do sięgania po Biblię i padania na kolana. Gdy Ezechiasz był zdrowy, szedł modlić się do domu Pana, bo była to świątynia modlitwy. Gdy leżał chory w łóżku, odwrócił twarz ku ścianie, zapewne w stronę świątyni, która wskazywała na Chrystusa. To ku Niemu powinniśmy zwracać się w każdej modlitwie, patrząc na Niego przez wiarę.

Świadectwo czystego sumienia jest wielką pomocą w obliczu śmierci. Jeśli dzięki łasce Boga dobrze żyliśmy i szliśmy z Nim blisko, w pokorze, może nas to podtrzymywać i pocieszać. Nie wolno nam jednak ufać temu jak własnej sprawiedliwości, która miałaby pojednać nas z Bogiem. Usprawiedliwienie, czyli przyjęcie przez Boga za sprawiedliwych, jest możliwe tylko dzięki Chrystusowi. Możemy jednak z pokorą przedstawić nasze życie jako dowód, że należymy do sprawiedliwości Pośrednika, który prowadzi nas do Boga. Ezechiasz nie prosi o nagrodę, jak gdyby na nią zapracował. Prosi jedynie, by Bóg pamiętał nie o jego reformach, usunięciu wyżyn, oczyszczeniu świątyni czy przywróceniu zaniedbanego oddawania czci Bogu, lecz o tym, że postępował przed Bogiem wiernie i szczerze, z sercem oddanym Bogu. Taka prawość jest naszą ewangeliczną doskonałością: oznacza szczere i całkowite oddanie, a nie bezgrzeszną nieskazitelność.

Widzimy też, że Bóg łaskawie wysłuchuje modlitw swoich cierpiących ludzi. Ten sam prorok, który przyszedł do Ezechiasza z ostrzeżeniem, by przygotował się na śmierć, został posłany z powrotem z obietnicą, że król wyzdrowieje, odzyska pełnię sił i będzie żył jeszcze piętnaście lat. Jerozolima była w niebezpieczeństwie, a Ezechiasz chorował, więc Bóg mógł otrzymać chwałę za wybawienie ich obu, a modlitwa mogła zostać ukazana jako środek, którym posłużył się przy tym wybawieniu. Gdy modlimy się w chorobie, a Bóg nie odpowiada w taki właśnie sposób, nie powinniśmy mówić, że modliliśmy się na próżno. Jeśli przez swojego Ducha pociesza nas, zapewnia o przebaczeniu grzechów, mówi, że Jego łaski nam wystarczy, i upewnia nas, że czy żyjemy, czy umieramy, należymy do Niego, to znaczy, że nas wysłuchał. Bóg odpowiada, gdy umacnia nasze dusze, nawet jeśli nie umacnia naszych ciał (Księga Psalmów 138:3).

Dobry człowiek nie może czerpać pełnej pociechy ze swojego zdrowia i powodzenia, jeśli nie widzi też pomyślności Kościoła Bożego. Bóg wiedział, co szczególnie leżało Ezechiaszowi na sercu, dlatego obiecał mu nie tylko, że będzie żył, lecz także że przez całe życie będzie oglądał dobro Jerozolimy (Księga Psalmów 128:5). Bez tego nie mógłby żyć w pokoju. Uwolniona Jerozolima nadal miała być chroniona przed Asyryjczykami, którzy być może byli gotowi znów zebrać siły i zaatakować. W ten sposób Bóg łaskawie zadbał o pokój Ezechiasza pod każdym względem.

Bóg chce także pokazywać dziedziczącym Jego obietnicę, że Jego zamysł się nie zmienia, aby mieli niezachwianą wiarę i głęboką pociechę. Ezechiasz już wcześniej wielokrotnie otrzymywał zapewnienia o Bożej przychylności. Bóg dał mu jednak jeszcze niezwykły znak, by potwierdzić niezwykłą obietnicę. Nie znamy nikogo poza Ezechiaszem, komu Bóg bezwarunkowo obiecałby życie przez określoną liczbę lat, dlatego potwierdził tę obietnicę cudem. Znakiem było cofnięcie się cienia na zegarze słonecznym. Słońce wiernie odmierza czas i biegnie swoim torem jak silny człowiek w wyścigu, lecz Ten, który wprawił ten zegar w ruch, może go cofnąć, kiedy zechce. Ojciec wszelkiego światła kieruje nimi wszystkimi.