Księga Izajasza 38:10 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa pochodzą z pieśni Ezechiasza, króla judzkiego, która została zapisana po chorobie, z której król odzyskał zdrowie. Księga Izajasza 38:10 nie brzmi jak spokojne pogodzenie się z odejściem. Słychać w niej lęk człowieka, który poczuł, że jego życie może przerwać się w połowie, zanim nadejdzie to, co jeszcze miało przyjść. Zdanie „W połowie moich dni muszę odejść” ma w sobie żal, a nie ulgę. Serce zatrzymuje się szczególnie przy obrazie bram Szeolu, bo w nim lęk zyskuje konkretny kształt. Brak reszty lat to nie tylko utrata czasu, lecz także strach przed utratą bliskości z tym, co znane i kochane. Dalsze wersety mówią o tym wprost: w Księdze Izajasza 38:11 Ezechiasz wyznaje, że nie ujrzy już Pana na ziemi żyjących. Najmocniejszym punktem tego fragmentu wydaje się jednak to, co dzieje się obok lęku. Ten sam człowiek, który mówi o odejściu, w Księdze Izajasza 38:14 prosi Pana: „Stań przy mnie!”. Strach i modlitwa stoją tu obok siebie, bez wzajemnego kasowania się. Wers dziesiąty pokazuje więc, że można wypowiedzieć przed Bogiem najtrudniejszą myśl o końcu i nie przestać być przy Nim blisko.

Słowa z Księgi Izajasza 38:10 należą do pieśni Ezechiasza po ciężkiej chorobie. Król wspomina chwilę, gdy śmierć wydawała się bliska: „W połowie moich dni muszę odejść; w bramach Szeolu odczuję brak reszty moich lat!”. To głos człowieka, który nie opisuje śmierci z dystansu, lecz mierzy się z perspektywą przerwanego życia. „Połowa dni” nie jest tu rachunkiem wyznaczającym każdemu długość życia. Wyraża poczucie, że Ezechiasz odchodzi przedwcześnie, zanim przeżyje lata, których się spodziewał. „Bramy Szeolu” przywołują biblijny obraz krainy zmarłych; nie stanowią same w sobie szczegółowego opisu życia po śmierci. Sens wersetu skupia się na utracie: król nie zobaczy już życia na ziemi, jak dopowiada następny werset. Pieśń nie ukrywa trwogi pod religijnym językiem. Zarazem cały rozdział umieszcza ją w historii choroby, modlitwy, uzdrowienia i znaku danego Ezechiaszowi. Nie jest to obietnica, że każda modlitwa odwróci chorobę ani że każde życie potoczy się zgodnie z oczekiwanym planem. Werset pozwala usłyszeć, jak wiara może mówić prawdę o kruchości i stracie, nie udając, że są łatwe do przyjęcia.

Ezechiasz nie ukrywa swojego strachu. W Księdze Izajasza 38:10 czytamy zdanie, które brzmi jak wewnętrzna rozmowa z samym sobą: „W połowie moich dni muszę odejść; w bramach Szeolu odczuję brak reszty moich lat!”. Człowiek liczy w nim czas, który mu pozostał, a wynik tego rachunku wydaje się zbyt krótki. Szeol to w Biblii miejsce umarłych, a bramy prowadzą do niego. Pieśń powstała po uzdrowieniu, jak czytamy w Księdze Izajasza 38:9. Król nie opisuje więc chwili, gdy wszystko wydawało się przesądzone, lecz wraca do niej z perspektywy odzyskanego życia. Wcześniej jednak płakał przed Bogiem i przypominał Mu o wierności swojej drogi, jak czytamy w Księdze Izajasza 38:3. Lęk nie zostaje wymazany z pamięci. Zostaje zaniesiony do modlitwy. Ta lekcja ma wymiar bardzo praktyczny. Trudne myśli nie muszą najpierw zniknąć, żeby mogły stać się modlitwą. Ezechiasz nazywa swój strach wprost, bez udawania spokoju, i w tym tkwi jego uczciwość wobec Pana. Wiara nie wymaga wyidealizowanego obrazu siebie. Czasem zaczyna się od prostego wyznania, że brakuje sił i nadziei.

W Księdze Izajasza 38:10 Ezechiasz wypowiada lęk człowieka, którego życie zdaje się urywać przed czasem: „W połowie moich dni muszę odejść”. Bramy Szeolu oznaczają tu kres ziemskiego życia i utratę udziału wśród żyjących. Król nie przemawia z chłodnym spokojem. W sąsiednich słowach jego pieśni słychać żal, że nie ujrzy już Pana na ziemi żyjących, ani ludzi, z którymi dzielił ten świat. Ten werset nie podaje pełnej nauki o tym, co dzieje się po śmierci. Pozwala natomiast usłyszeć, jak boleśnie Ezechiasz doświadcza perspektywy odejścia: jako braku „reszty” lat, których nie zdąży przeżyć. Wiara nie odbiera temu lamentowi jego prawdziwości. Król modli się, płacze i nazywa stratę, nie ukrywając jej za pobożnymi słowami. W kontekście rozdziału pieśń ta należy do opowieści o chorobie i uzdrowieniu Ezechiasza. Nie daje jednak każdemu cierpiącemu obietnicy podobnego powrotu do zdrowia. Jej szczerość przypomina, że przed Bogiem można wypowiedzieć także lęk przed niedokończonym życiem. Nadzieja tej sceny wyrasta z relacji, w której nawet skarga nie zostaje przemilczana.