Księga Izajasza 27:4 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi zaskakująco. Pan mówi o sobie: „Nie czuję gniewu”, a zaraz potem zapowiada wojnę i ogień. Ta gwałtowność nie dotyczy jednak winnicy, o której przed chwilą śpiewano z zachwytem. Gniew skierowany jest na ciernie i głogi, czyli na to, co rani i zagraża temu, co Bóg otacza opieką. W tym zdaniu słychać uczucie kogoś, kto strzeże czegoś bliskiego i nie zniesie, by ktoś to niszczył. Fragment ma formę wyzwania: niech ktoś sprawi ciernie, a przekona się, jak Bóg postąpi. Zdanie „nie czuję gniewu” nie oznacza więc obojętności, lecz mówi, że wobec winnicy nie ma w Bogu wzburzenia. Jego sprzeciw wobec zła jest jasny i zdecydowany. Sąsiednie wersety pokazują, że opieka jest tu zasadniczym tematem. W Księdze Izajasza 27:3 Bóg podlewa winnicę co chwila i strzeże jej, a w Księdze Izajasza 27:5 zachęca, by ktoś uchwycił się Jego opieki i zawarł z Nim pokój. Ciernie i głogi stają się więc zagrożeniem dla tego, co Bóg chce chronić. W tym krótkim zdaniu o gniewie kryje się troska o winnicę, która ma pozostać zdrowa i owocna. Ogień zostaje skierowany przeciw temu, co rani, a nie przeciw temu, co Bóg pielęgnuje.

W Księdze Izajasza 27:4 gniew Boga zostaje przedstawiony w zaskakujący sposób: „Nie czuję gniewu”. Nie oznacza to obojętności wobec zła. Obraz rozwija wcześniejsza metafora winnicy: Bóg strzeże jej dniem i nocą, a teraz mówi o cierniach i głogach, które mogłyby ją zarosnąć. Jeśli ktoś zamieni winnicę w zarośla, spotka się z Bożym sprzeciwem. Słowa o wojnie i spaleniu wyrażają stanowczość tej ochrony. Kluczowe rozróżnienie dotyczy celu Bożego działania: tekst nie pokazuje Boga jako rozgniewanego na swoją winnicę, lecz jako jej stróża, który nie pozwala, by zagrożenie bez przeszkód ją pochłonęło. Zaraz potem pojawia się jednak możliwość zawarcia pokoju z Bogiem. To ważne dopowiedzenie: obraz sądu nie zamyka drogi do pojednania, choć nie należy go łagodzić do obietnicy, że każde zagrożenie w życiu jednostki zostanie natychmiast usunięte. W kontekście rozdziału winnica wiąże się z Izraelem, któremu Bóg obiecuje przyszłe zakorzenienie i owocowanie. Werset mówi więc o Bożej czujności wobec Jego ludu, a nie o nieograniczonej gwarancji pomyślności.

Te słowa padają z ust Pana, który wcześniej opisał winnicę otoczoną troską, podlewaną i strzeżoną w dzień i w nocy. Najpierw pada zdanie: „Nie czuję gniewu”. Dopiero potem Bóg mówi, co uczyni, gdyby ktoś zasiał w niej ciernie i głogi. Wtedy wypowie wojnę i spali je wszystkie razem. Wojna jest więc skierowana przeciw temu, co niszczy, a nie przeciw samej winnicy. Warunek zawarty w tym zdaniu ma znaczenie, bo mowa jest o możliwym zagrożeniu, a nie o opisie tego, co już się stało. W Księdze Izajasza 27:5 pojawia się inna droga: winnica chwyta się opieki Pana i zawiera z Nim pokój. Ciernie nie znikają same, bo do ich usunięcia potrzebne jest działanie Tego, który strzeże. Tekst nie mówi jednak, jak szybko ustanie zagrożenie ani jak będzie wyglądało życie tych, którzy wybierają pokój. Bóg zapowiada, że nie czuje gniewu wobec winnicy. Jego sprzeciw dotyczy tego, co ją niszczy.

„Nie czuję gniewu” brzmi zaskakująco po obrazie sądu nad Lewiatanem z wcześniejszego wersetu. Nie oznacza jednak, że zło jest obojętne Bogu. W obrazie winnicy, której Pan strzeże dniem i nocą, pojawiają się ciernie i głogi: to, co niszczy jej życie, nie może pozostać bez odpowiedzi. Ostre słowa o wojnie i ogniu niosą powagę ostrzeżenia. Nie są jednak ostatnim słowem tej wypowiedzi. Zaraz potem pada wezwanie, by uchwycić się Bożej opieki i zawrzeć z Nim pokój. Obraz ognia stoi więc obok otwartej możliwości pojednania. W tej samej części proroctwa winnica jest zarazem pilnie strzeżona i narażona na zagrożenie. Księga Izajasza 27:4 nie obiecuje, że życie wiernych będzie wolne od cierni ani że każda krzywda zostanie natychmiast naprawiona. Ukazuje Bożą troskę o Jego winnicę i zdecydowanie wobec tego, co ją pustoszy. Ciernie nie muszą jednak stać się jej przeznaczeniem: następny werset mówi o pokoju dostępnym dla tego, kto szuka Bożej opieki. Nadzieja tego obrazu nie polega na zaprzeczeniu sądowi, lecz na tym, że droga do pokoju pozostaje otwarta.