Księga Izajasza 27:1 – znaczenie i zastosowanie

Prorok mówi tu o sądzie i miłosierdziu. Najpierw zapowiada sąd nad wrogami Kościoła i udrękę tych, którzy go dręczą (Księga Izajasza 27:1; Drugi List do Tesaloniczan 1:6). Gdy Pan wyjdzie ze swojego miejsca, by ukarać mieszkańców ziemi (Księga Izajasza 26:21), z pewnością ukarze Lewiatana, smoka morskiego.

Lewiatan symbolizuje każdego dumnego i uciskającego tyrana, który budzi strach i trudno sobie z nim poradzić. W Księdze Hioba jest przedstawiony jako tak groźny, że nikt nie śmie mu się przeciwstawić, a jego serce jest twarde jak kamień (Księga Hioba 41:10; Księga Hioba 41:24; Księga Hioba 41:25). Kościół miał wielu wrogów, ale często jeden z nich wyróżniał się potęgą i niebezpieczeństwem. W swoich czasach takim władcą był Sennacheryb, później Nabuchodonozor, a jeszcze później Antioch IV. Podobny był wcześniej faraon, nazwany Lewiatanem i smokiem (Księga Izajasza 51:9; Księga Psalmów 74:13; Księga Psalmów 74:14; Księga Ezechiela 29:3).

Kościół Nowego Testamentu również mierzył się ze swoimi Lewiatanami. Czytamy o wielkim, ognistoczerwonym smoku gotowym go pożreć (Apokalipsa św. Jana 12:3). Wrogie i prześladujące moce są porównane do Lewiatana ze względu na ich rozmiar, siłę i wielkie poruszenie, jakie wywołują w świecie. Nazwano je smokami ze względu na ich wściekłość i zaciekłość, a wężami ze względu na przebiegłość, szybkość działania i przenikliwe plany. Gdy wąż dostanie się do środka, wkrótce wślizgnie się za nim całe jego ciało.

Są też jak węże zagradzające drogę, stające na przeszkodzie swoim sąsiadom. To również węże kręte, podstępne i przekonujące, a zarazem szkodliwe i skłonne do zła. Wielcy władcy, którzy występują przeciw ludowi Bożemu, są w oczach Boga smokami i wężami, plagą ludzkości. Pan ukarze ich w swoim czasie, bo są zbyt potężni, by ludzka siła mogła sobie z nimi poradzić.

Bóg ma silny i straszliwy miecz, którym rozprawi się z nimi, gdy dopełni się ich wina i nadejdzie czas ich upadku. Hebrajski tekst używa bardzo mocnych słów: Pan ukarze swoim mieczem tego okrutnego, wielkiego i potężnego przeciwnika, tego zatwardziałego buntownika. Czeka go kara śmierci: Pan zabije smoka morskiego, bo zapłatą za grzech jest śmierć. Nie chodzi tylko o powstrzymanie dalszej krzywdy, jak wtedy, gdy zabija się dzikie zwierzę, lecz także o ukaranie popełnionego zła, jak w przypadku stracenia buntownika lub zdrajcy.

Bóg ma w swojej dłoni wiele sposobów karania, wystarczających, by upokorzyć najbardziej dumnych i złamać najpotężniejszych wrogów. Zadziała, gdy nadejdzie dzień wykonania wyroku, dzień wyznaczony przez Niego (Księga Psalmów 37:13). Słowa te wskazują również na duchowe zwycięstwa, które nasz Pan Jezus odnosi nad mocami ciemności. Nie tylko rozbroił władcę tego świata, pozbawił go mocy i wyrzucił, lecz mocą swojej śmierci i głoszenia Ewangelii niszczy tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, czyli diabła, wielkiego Lewiatana, starodawnego węża i smoka. Szatan zostaje związany, aby nie mógł zwodzić narodów, a samo to związanie jest karą (Apokalipsa św. Jana 20:2; Apokalipsa św. Jana 20:3). W końcu, ponieważ zwodził narody, zostanie wrzucony do jeziora ognia (Apokalipsa św. Jana 20:10).

Po drugie, prorok mówi o miłosierdziu dla Kościoła. W tym samym dniu, gdy Bóg sądzi Lewiatana, Kościół i wszyscy, którym na nim zależy, mogą być spokojni i radować się. Ci, którzy mu służą, mają śpiewać, by go pocieszyć, i kołysać go do odpoczynku tymi zapewnieniami. Podczas zgromadzeń Kościoła należy śpiewać o tym, że jest on winnicą Boga i znajduje się pod Jego szczególną opieką (Księga Izajasza 27:2; Księga Izajasza 27:3).

W oczach Boga Kościół jest winnicą dającą czerwone wino. Świat przypomina jałowe pustkowie, ale Kościół jest ogrodzony jak winnica — miejscem wyjątkowym i cennym. Poświęca się mu wiele troski i pracy, a jego drogocenne owoce przynoszą chwałę Bogu i ludziom. To winnica dająca czerwone wino, co oznacza, że rodzi najlepsze winogrona. Obraz ten pokazuje przemianę życia Kościoła: teraz przynosi on Bogu dobre owoce, zamiast żyć tylko dla siebie i wydawać dzikie grona (Księga Izajasza 5:4).

Bóg troszczy się o tę winnicę na dwa sposoby. Po pierwsze, strzeże jej bezpieczeństwa: „Ja, Pan, jej strzegę”. Mówi tak Ten, który chlubi się tym, że jest stróżem Izraela i podjął się tej roli. Ci, którzy przynoszą Bogu owoce, są i pozostaną pod Jego ochroną. Bóg mówi to także, by nas zapewnić: Ja, Pan, który mogę wszystko i nie kłamię ani nie zwodzę, strzegę tej winnicy. Aby nie spotkała jej krzywda, pilnuję jej dniem i nocą.

Winnica Boga na tym świecie jest narażona na niebezpieczeństwo. Wielu chciałoby ją skrzywdzić, podeptać i spustoszyć (Księga Psalmów 80:13). Bóg nie dopuści jednak, by spotkała ją prawdziwa krzywda lub strata, chyba że obróci to ku dobru. Nieustannie, dniem i nocą, będzie jej strzegł, bo wrogowie nie przestają knuć i wypatrywać sposobności do czynienia zła.

Bóg będzie jej strzegł w nocy utrapienia i prześladowań, a także w dniu pokoju i powodzenia, gdy pokusy wcale nie są mniej niebezpieczne. Lud Boży będzie zachowany zarówno od zarazy, która kroczy w ciemności, jak i od zagłady, która pustoszy w samo południe (Księga Psalmów 91:6). Ta winnica będzie dobrze ogrodzona.

Po drugie, Bóg będzie dbał o jej owocność: „Będę ją podlewał w każdej chwili”. Nie będzie jej jednak podlewał nadmiernie. Cicha rosa Bożej łaski i błogosławieństwa będzie na nią stale spadać, aby mogła przynosić obfite owoce. Potrzebujemy nieustannego podlewania przez Boga, bo gdy choć na pewien czas wycofa swoją łaskę, usychamy i nic z nas nie zostaje. Bóg podlewa swoją winnicę przez posługę Słowa sprawowaną przez swoich proroków, których nauczanie będzie spadać jak rosa. Paweł sadzi, Apollos podlewa, lecz wzrost daje Bóg. Bez Niego stróż czuwa na próżno, a rolnik na próżno podlewa.

Po trzecie, choć Bóg czasem spiera się ze swoim ludem, pojedna się z nim, gdy lud się upokorzy, podda Mu i będzie szukać z Nim pokoju (Księga Izajasza 27:4; Księga Izajasza 27:5). Nie ma w Nim gniewu skierowanego przeciwko Jego winnicy. Widzi w niej wiele rzeczy, które Go obrażają, ale nie szuka powodów, by ją zniszczyć, ani nie wyciąga do końca konsekwencji z każdej winy. Jeśli jednak znajdzie zamiast winorośli osty i ciernie, a one staną do walki przeciw Niemu, podepcze je i spali. W przeciwnym razie, nawet jeśli rozgniewa się na swój lud, lud ten zna drogę powrotu. Niech się upokorzy, modli, szuka Bożego oblicza i szczerze pragnie pokoju z Nim, chwytając się Jego mocy. Bóg szybko się z nim pojedna i wszystko będzie dobrze.

Bóg widzi grzechy swojego ludu i nie są Mu one miłe, lecz gdy lud pokutuje, Bóg odwraca swój gniew. Można słusznie uznać te słowa za podsumowanie nauczania Ewangelii, którą Kościół ma być nieustannie podlewany. Między Bogiem a człowiekiem istnieje spór, bo trzeba stoczyć walkę i zawrzeć pokój.

To dawny spór, sięgający pierwszego pojawienia się grzechu. Po stronie Boga jest to spór sprawiedliwy, po stronie człowieka — głęboko niesprawiedliwy. Bóg słusznie jest obrażony, a to my zerwaliśmy pokój.

Znajdujemy tu również życzliwe i łaskawe zaproszenie, by zakończyć ten spór i załatwić tę sprawę. Niech ten, kto pragnie pokoju z Bogiem, uchwyci się Jego mocy, czyli potężnego ramienia Boga, uniesionego przeciw grzesznikowi, by go powalić. Niech przez modlitwę powstrzyma cios. Niech zmaga się z Bogiem jak Jakub i nie pozwoli Mu odejść, dopóki nie otrzyma błogosławieństwa. Wtedy zostanie nazwany Izraelem — księciem z Bogiem.

Miłosierne przebaczenie nazywa się mocą naszego Pana, dlatego grzesznik powinien się go uchwycić. Chrystus jest ramieniem Pana (Księga Izajasza 53:1). Chrystus ukrzyżowany jest mocą Boga (Pierwszy List do Koryntian 1:24). Niech człowiek przez żywą wiarę przylgnie do Niego, jak tonący chwyta się najbliższej gałęzi, liny lub deski. Można też pomyśleć o przestępcy, który uchwycił się rogów ołtarza, wierząc, że nie ma innego imienia, przez które można zostać zbawionym i pojednanym z Bogiem.

Są trzy ważne powody, by nas do tego zachęcić. Po pierwsze, Bóg daje nam czas i przestrzeń na powrót, bo nie ma w Nim gniewu. Nie postępuje z nami tak, jak dumni ludzie z tymi, którzy są od nich zależni, gdy poniesie ich złość. Rozgniewani ludzie nie zatrzymują się, by pomyśleć. Często wystarczy im jedno słowo i jeden cios. Łatwo wpadają w gniew i trudno ich uspokoić, ale z Bogiem jest inaczej. Zna naszą naturę, nieskory jest do gniewu, nie wybucha całą swoją zapalczywością i nie oskarża bez końca.

Po drugie, nie ma sensu sądzić, że możemy z Nim walczyć. Jeśli trwamy w sporze z Bogiem i próbujemy nie ustąpić, przypomina to rzucanie cierni i ostów w płonący ogień. Nie powstrzymają go, lecz tylko rozniecą go jeszcze bardziej. Nie jesteśmy równymi przeciwnikami dla wszechmocnego Boga. Biada więc temu, kto spiera się ze swoim Stwórcą. Nie rozumie, jak potężny jest gniew Boga.

Po trzecie, to jedyna droga do pojednania, a zarazem droga pewna. Kto wybierze tę drogę, by zawrzeć pokój z Bogiem, zazna pokoju. Wraz z nim przyjdzie wszelkie dobro. Bóg chce się z nami pojednać, jeśli my chcemy pojednać się z Nim.

Wspólnota Boża na świecie również rozrośnie się i stanie się większa oraz silniejsza (Księga Izajasza 27:6). Niektórzy rozumieją te słowa jako zapowiedź późniejszych czasów, gdy te utrapienia już przeminą, albo dni Ewangelii, czyli dni ostatecznych. Wtedy Bóg sprawi, że Jakub zapuści korzenie głębiej niż kiedykolwiek wcześniej. Wspólnota Ewangelii będzie mocniej ugruntowana niż wspólnota Izraela i rozprzestrzeni się dalej.

Możliwe też, że chodzi o to, iż Bóg sprawi, że ci spośród Jakuba, którzy wrócą z niewoli, albo ci, którzy wywodzą się od Jakuba, zapuszczą korzenie w dole i wydadzą owoc w górze (Księga Izajasza 37:31). Osiądą w pomyślnych warunkach, zakwitną i wypuszczą pąki, dając obiecujące znaki wielkiego wzrostu. I tak się stanie, bo napełnią owocem całą powierzchnię ziemi. Wielu zostanie włączonych do wspólnoty. Nawróconych będzie wielu, a niektórzy przyjdą ze wszystkich okolicznych narodów; przyniosą Bogu Izraela sławę i chwałę. Ci, którzy uwierzą, będą wydawać owoc sprawiedliwości. Głoszenie Ewangelii przyniosło owoc na całym świecie (List do Kolosan 1:6) — owoc, który trwa (Ewangelia Jana 15:16).