Księga Izajasza 27:13 – znaczenie i zastosowanie

Werset opisuje ludzi zagubionych w Asyrii i rozproszonych po kraju egipskim, daleko od swojej ziemi. Izajasz nie mówi o ich uczuciach ani o tym, jak się odnaleźli. Zapowiada, że w dniu, o którym mowa w Księdze Izajasza 27:12, zabrzmi wielka trąba, a wtedy przyjdą i uwielbią Pana na świętej górze w Jeruzalem. Najpierw pada wezwanie, a dopiero potem następuje ruch ku Bogu. W tym obrazie zagubienie nie jest ostatnim słowem o człowieku. Uwielbienie pojawia się jako odpowiedź na zgromadzenie, a nie jako nagroda za drogę powrotu. Kontekst przypomina, że w tym dniu działa Pan, a także że czuwa nad winnicą dniem i nocą, więc powrót nie opiera się wyłącznie na sile tych, którzy się rozproszyli. Tekst nie obiecuje, że każda tęsknota zakończy się natychmiast ani że każda droga przez obcy kraj szybko się skończy. Pokazuje jednak, że rozproszenie nie odcina od świętej góry, a przyjście do Boga może dokonać się właśnie wtedy, gdy wewnętrzne życie jest jeszcze poruszone i niepewne.

Księga Izajasza 27:13 domyka obraz „tego dnia” dźwiękiem wielkiej trąby. Wcześniej zapowiedziano, że Pan zgromadzi Izraelitów od Rzeki aż po Potok Egipski; teraz pojawiają się zagubieni w Asyrii i rozproszeni w Egipcie. Trąba nie jest tu ozdobnym szczegółem: ogłasza wezwanie, które dociera także do ludzi daleko od ojczyzny i wspólnoty. Celem tego zgromadzenia nie jest jedynie powrót na ziemię. Przybysze „uwielbią Pana na świętej górze, w Jeruzalem”. Odnowa obejmuje więc zarówno miejsce, jak i więź z Bogiem wyrażoną w kulcie. W tym samym rozdziale pojawiają się sąd, spustoszenie i usunięcie grzechu; werset 13 pokazuje zarazem, że dzieje ludu nie kończą się na rozproszeniu. To obietnica dotycząca Izraela w obrazie przyszłego zgromadzenia, nie ogólna gwarancja, że każdy rozdzielony człowiek wróci do domu albo że każda historyczna krzywda zostanie naprawiona w przewidywalny sposób. Chrześcijańskie odczytania mogą widzieć tu także zapowiedź szerszego zgromadzenia ludu Bożego, lecz punkt ciężkości pozostaje jasny: Pan nie zapomina o rozproszonych, a ich powrót prowadzi ku oddawaniu Mu czci.

Ten werset zamyka obraz zebrania rozproszonych. Ludzie zagubieni w Asyrii i rozrzuceni po Egipcie przychodzą z miejsc odległych od siebie, a proroctwo nie pomija żadnego z nich. Warto zauważyć, że w Księdze Izajasza 27:12 Pan wymłóci kłosy od Rzeki aż do Potoku Egipskiego, a synowie Izraela zostaną zgromadzeni wszyscy co do jednego. Rozproszenie nie jest więc ostatnim słowem o tych ludziach. Zapowiedź wielkiej trąby wskazuje na wyraźny moment zebrania. Sam powrót wygląda jednak zwyczajnie. Można to zobaczyć na przykładzie kogoś, kto przez lata żył z dala od wspólnoty wiary. Jego droga zwykle składa się z wielu małych spotkań, wierności w drobnych sprawach i powolnego odbudowywania zaufania. Taka droga nie jest mniej prawdziwa od sygnału trąby. Najmocniejszy akcent pada w ostatnim zdaniu: „uwielbią Pana na świętej górze, w Jeruzalem”. Zgromadzenie ma swój cel. Ludzie wracają, aby oddać chwałę Bogu, a nie tylko po to, by zakończyć tułaczkę. Ta perspektywa nadaje każdemu krokowi powrotu kierunek, który sięga dalej niż sam powrót.

Wielka trąba rozbrzmiewa w Księdze Izajasza 27:13 nad ludźmi oddalonymi od swojej ziemi: zagubionymi w Asyrii i rozproszonymi w Egipcie. Nie są przedstawieni jako ci, którzy sami odnajdują drogę powrotną. To Bóg gromadzi Izraela, jak zapowiada poprzedni werset, a zgromadzeni przychodzą oddać Mu cześć na świętej górze w Jerozolimie. Ten obraz należy do konkretnej obietnicy dotyczącej ludu Izraela. Nie jest prostą obietnicą, że każda osoba doświadczy szybkiego powrotu albo że każde wygnanie skończy się po ludzku pomyślnie. W rozdziale sąd i pustka sąsiadują z troską Boga o winnicę i z zapowiedzią zgromadzenia. Nadzieja nie unieważnia więc bólu rozproszenia; mówi, że nie ma on ostatniego słowa wobec ludu, którego Bóg nie przestaje strzec. Trąba staje się znakiem wezwania słyszalnego nawet z daleka. Ci, których dzieli kraj i utrata domu, zostają przedstawieni razem przed Bogiem. Celem zgromadzenia jest uwielbienie: nie odzyskanie dawnej pewności, lecz ponowne zwrócenie się ku Bogu w miejscu świętym. W tym obrazie powrót prowadzi ku wspólnocie i czci.