Księga Izajasza 21:13 – znaczenie i zastosowanie

Arabia była rozległym krajem położonym na wschód i południe od Kanaanu. Znaczna jej część należała do potomków Abrahama. Wspomniani tutaj Dedanici pochodzili od Dedana, syna Abrahama i Ketury (Księga Izajasza 21:13). Ludność Temy i Kedaru wywodziła się od Izmaela (Księga Rodzaju 25:3; Księga Rodzaju 25:13; Księga Rodzaju 25:15).

Arabowie na ogół mieszkali w namiotach i hodowali bydło. Byli zahartowani i przywykli do ciężkiej pracy. Żydzi prawdopodobnie postrzegali ich jako swego rodzaju osłonę przed bardziej wojowniczymi ludami ze wschodu. Dlatego, by wzbudzić w nich niepokój, zapowiedziano im wyrocznię, czyli ciężki wyrok przeciw Arabii, i jej upadek pod brzemieniem nieszczęść.

Nadciągnie na nich niszczycielska armia z mieczami, dobytym orężem i gotowymi do strzału łukami, a wraz z nią całe wojenne utrapienie (Księga Izajasza 21:15). Prawdopodobnie król Asyrii podczas jednego ze zwycięskich marszów przeszedł przez Arabię i napotkał niewielki opór. Łatwo złupił ten kraj. Widok wojennej niedoli powinien budzić w nas wdzięczność za pokój.

Biedni mieszkańcy wsi będą zmuszeni uciekać tam, gdzie znajdą schronienie. Wędrowne grupy Dedanitów, które zwykle przemierzały główne szlaki ze swoimi karawanami, będą musiały je opuścić i ukryć się w arabskich zaroślach (Księga Izajasza 21:13). Nie zaznają nawet pociechy własnych namiotów, choć były one ubogie i zniszczone.

Dotkliwie zabraknie im jedzenia i wody, a podczas ucieczki przed najeźdźcami będą o krok od śmierci. Dlatego mieszkańcom Temy, prawdopodobnie ich najbliższym sąsiadom, polecono przynieść wodę spragnionym i chleb uciekającym. Zasługują na życzliwość, bo nie tułają się bez powodu ani nie cierpią z własnej winy. Uciekają przed mieczem. Temy czasem także brakowało wody, o czym świadczy Księga Hioba 6:19, toteż dla udręczonych uchodźców miała ona szczególną wartość.

Powinniśmy z tego wyciągnąć wniosek, że i nas mogą spotkać trudności. Nie wiemy, jakie nieszczęście może nas dotknąć, zanim umrzemy. Ludzie mieszkający dziś w miastach mogą być zmuszeni nocować w lasach, a ci, którym nie brakuje jedzenia, mogą kiedyś nie mieć podstawowych produktów. Nie ma góry tak mocno osadzonej, by nie można jej było poruszyć, ani tak wysokiej, by nie dało się na nią wspiąć. Arabowie lepiej znosiliby takie trudności, ponieważ ich sposób życia przygotował ich na ciężkie warunki.

Powinniśmy też współczuć cierpiącym i chętnie im pomagać, bo ich los może wkrótce stać się naszym. „Przynieście wodę spragnionym”. Nie poprzestawajcie na dawaniu chleba tym, którzy o niego proszą. Wyjdźcie im naprzeciw i dajcie go, zanim poproszą. Ci, którzy tak postępują, zasłużą na wdzięczną pamięć. Tak wspomina się tu mieszkańców Temy, którzy przynieśli wodę spragnionym i pomogli nawet tym, którzy byli bliscy upadku.

Cała chwała Kedaru przeminie. Czy chlubili się licznymi stadami i trzodami? Nieprzyjaciel uprowadzi je wszystkie. Kedar słynął też wśród innych narodów z łuczników walczących w bitwie, lecz nie zdołają oni pokonać wroga. Sami polegną, a ich liczba będzie stale maleć (Księga Izajasza 21:17). Silni i odważni mężczyźni, najbardziej gotowi bronić kraju, pierwsi znajdą się w niebezpieczeństwie. Polegną od miecza wroga albo dostaną się w jego ręce.

Pokazuje to, że ani umiejętność celnego strzelania z łuku, ani odwaga silnych ludzi nie ochronią narodu przed sądami Boga, gdy Bóg je ześle. Te zdolności mogą nawet narazić ich na większe niebezpieczeństwo. Chwała, która tak szybko przemija, niewiele jest warta.

Wszystko to wydarzy się w krótkim czasie. „W ciągu jednego roku, liczonego tak dokładnie, jak liczy go najemnik”, wyrok spadnie na Kedar. Nawet jeśli dziś nie potrafimy dokładnie ustalić, kiedy ogłoszono to proroctwo ani kiedy się wypełniło, wyznaczony czas mógł być wówczas dla Arabów pomocny. Powinien skłonić ich do pokuty, aby, jak mieszkańcy Niniwy, zawrócili ze złej drogi, gdy usłyszeli, że wyrok jest bliski. A gdy proroctwo zaczęło się spełniać, wszystkie te wydarzenia mogły dobiec końca w ciągu roku. Kiedy Bóg tak postanowi, potrafi dokonać wielkiego dzieła w krótkim czasie.

Wszystko to potwierdza prawda Boża (Księga Izajasza 21:16). „Pan mi to oznajmił” — mówi Izajasz, jakby chciał powiedzieć: „Możecie mi zaufać, bo to Jego słowo”. Możemy być pewni, że żadne z Jego słów nie zawiedzie. Dalej czytamy: „Pan, Bóg Izraela, to powiedział” (Księga Izajasza 21:17). Bóg mówi jako Bóg Izraela i realizuje wobec Izraela swoje łaskawe zamiary. Możemy być pewni, że Mocarz Izraela nie skłamie.