Księga Izajasza 21:11 – znaczenie i zastosowanie

To proroctwo o Dumie jest bardzo krótkie, a zarazem mroczne i trudne do zrozumienia. Niektórzy uważają, że Duma była częścią Arabii, a jej mieszkańcy wywodzili się od Dumy, szóstego syna Izmaela, podobnie jak mieszkańcy Kedaru od Kedara, drugiego syna Izmaela (Księga Izajasza 21:16; Księga Izajasza 21:17; Księga Rodzaju 25:13; Księga Rodzaju 25:14). Inni sądzą, że ponieważ wspomniano tu górę Seir, nazwa Duma oznacza Edom, krainę Edomitów.

Z pewnością chodzi tu o niektórych sąsiadów Izraela, a proroctwo zapowiada ich niedolę. Miało ich ostrzec, by przygotowali się na to, co nadchodzi. Było też przestrogą dla Izraela, by w chwili zagrożenia nie polegał na tych narodach ani na żadnej innej ludzkiej pomocy, lecz wyłącznie na Bogu. Potrzebujemy doświadczyć, że każde ludzkie oparcie zawodzi i usuwa się nam spod nóg, abyśmy nie opierali się na nim bardziej, niż może udźwignąć. Nawet jeśli trudno dokładnie wskazać w historii spełnienie tego proroctwa, jego przesłanie jest jasne.

Widzimy tu pytanie skierowane do strażnika. Ktoś z Seiru, bardziej zatroskany o bezpieczeństwo wszystkich niż reszta, woła do niego. Większość ludzi była beztroska i czuła się bezpiecznie, ale ten człowiek niepokoił się i chciał poznać prawdę. Podobnie jak Macedończyk, który w widzeniu prosił Pawła o pomoc (Dzieje Apostolskie 16:9), człowiek z góry Seir prosi proroka, by ich pouczył i powiedział, co się dzieje.

Pyta jeden człowiek albo garstka ludzi, ale i za to można być wdzięcznym, bo nie wszystkim było obojętne, czy zapanują pokój i bezpieczeństwo. Niektórzy mieszkańcy Seiru proszą proroków Boga o radę i są gotowi się uczyć, podczas gdy wielu w Izraelu zupełnie nie zwraca na nich uwagi. Ich pytanie jest poważne: „Jaka to pora nocna?”. Zwracają się do właściwej osoby, do strażnika, bo właśnie do jego obowiązków należy czuwanie. Powtarzają pytanie, okazując zaniepokojenie i pragnienie otrzymania odpowiedzi.

Prorocy Boga i duszpasterze zostali ustanowieni strażnikami i powinniśmy tak na nich patrzeć. Są jak strażnicy w mieście w czasie pokoju: dbają o bezpieczeństwo, doglądają mieszkańców, wskazują drogę zagubionym i upominają tych, którzy postępują niewłaściwie (Pieśń nad Pieśniami 3:3; Pieśń nad Pieśniami 5:7). Są też jak strażnicy w obozie podczas wojny (Księga Ezechiela 33:7). Muszą dostrzegać ruchy wroga, ostrzegać przed niebezpieczeństwem i zdobywać informacje dla dobra innych, nawet jeśli wiąże się to z osobistym kosztem.

Naszym obowiązkiem jest także pytać strażników, a zwłaszcza powracać do pytania: „Jaka to pora nocna?”. Strażnicy nie śpią, gdy inni odpoczywają. Możemy pytać, która jest pora nocy. Czy po długim śnie w grzechu i beztrosce nie pora już wstać, a nawet najwyższy czas, by obudzić się ze snu (List do Rzymian 13:11)? Mamy wiele do zrobienia i przed sobą długą drogę. Możemy też pytać, jakie wieści przynosi noc i co prorok tej nocy zobaczył. Jesteśmy gotowi tego wysłuchać. Możemy dociekać, co dzieje się teraz, jaka panuje pogoda i jakie są wieści. Powinniśmy liczyć się z niebezpieczeństwem i nigdy nie uważać, że sami z siebie jesteśmy bezpieczni. Dzień Pana nadejdzie jak złodziej w nocy, dlatego musimy być gotowi na alarm, trwać na swoim miejscu i natychmiast sięgnąć po duchową broń.

Odpowiedź strażnika pokazuje, że nie spał i nie milczał. Choć wołał do niego człowiek z góry Seir, strażnik był gotowy odpowiedzieć. Mówi: „Nadchodzi poranek”. Odpowiada na dwa sposoby. Najpierw zapowiada, że nadejdzie poranek światła, pokoju i sposobności. Będzie jeszcze jeden dzień wytchnienia, ale potem nastanie noc nieszczęść i klęski. W Bożej opatrzności poranek i noc często następują po sobie. Jeśli trwa noc, nadejdzie poranek i świt znajdzie swoją drogę (Księga Psalmów 30:5). Jeśli zaś jest dzień, nadejdzie również noc.

Tak więc po poranku młodości i zdrowia przyjdzie noc choroby i starości. Jeśli w rodzinie albo w życiu publicznym nastaje poranek pomyślności, nadal musimy liczyć się ze zmianami. Bóg zazwyczaj daje poranek sposobności, zanim ześle noc utrapienia. Czyni tak, aby Jego ludzie mogli przygotować się na burzę, a inni nie mieli wymówki.

Po drugie, strażnik wzywa do pilnego działania: „Jeśli chcecie pytać, pytajcie”. Mądrze jest jak najlepiej wykorzystać obecny poranek i przygotować się na nadchodzącą noc. Pytaj, wróć, przyjdź. Ucz się, żałuj za grzechy i okaż posłuszeństwo. Sformułowanie ma znaczenie, bo pokazuje, że mamy wybór. Jeśli chcesz pytać, pytaj. Jeśli tego nie zrobisz, poniesiesz ryzyko. Nikt nie będzie mógł powiedzieć, że nie dano mu uczciwej możliwości.

Jesteśmy też wzywani, by zdecydować od razu. Jeśli tego chcesz, powiedz to i nie wahaj się dłużej. Zrób to, co zamierzasz, i nie zwlekaj, bo nie ma czasu do stracenia. Ci, którzy wracają do Boga i przychodzą do Niego, przekonają się, że mają wiele do zrobienia, a bardzo mało czasu. Dlatego muszą działać gorliwie.