Księga Izajasza 17:9 – znaczenie i zastosowanie

Prorok ponownie ostrzega tu przed straszliwym spustoszeniem, jakie armia asyryjska sprowadzi na ziemię Izraela. Warowne miasta nie zdołają ochronić kraju i opustoszeją. Będą przypominać opuszczoną gałąź wysoko na starym drzewie, nagą, suchą i martwą. Tak będą wyglądać po ucieczce mieszkańców, gdy wróg złupi je i zniszczy (Księga Izajasza 17:9).

Miasta te będą przypominać te, które Kananejczycy, dawni mieszkańcy tej ziemi, opuścili, gdy Bóg swoją potężną mocą wprowadził Izraelitów do Kanaanu. Były to miasta, które sami zbudowali. Tak jak Kananejczycy uciekali przed Izraelem, tak teraz Izraelici będą uciekać przed Asyryjczykami. W ten sposób spełni się Boże ostrzeżenie: jeśli będą trwać w tych samych grzechach, ziemia ich wypluje, tak jak wcześniej wypluła inne narody (Księga Kapłańska 18:28). Dopóki Bóg był z nimi, jeden Izraelita mógł przepędzić tysiąc, lecz gdy uczynili Go swoim wrogiem, tysiąc będzie uciekać przed zagrożeniem ze strony jednego. Miasta opustoszeją, tak jak zapowiadało Prawo (Księga Kapłańska 26:31; Księga Powtórzonego Prawa 28:51).

Spustoszony zostanie także sam kraj (Księga Izajasza 17:10, Księga Izajasza 17:11). Przyczyną tak surowego sądu był grzech jego mieszkańców. Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił, i o wielu potężnych wybawieniach, których już im udzielił. Zapomnieli, że od Niego zależą i Jemu wszystko zawdzięczają. Nie pamiętali o opoce swojej siły, o Tym, który sam jest mocny i nieraz dodawał im sił, gdy inaczej by upadli.

Bóg, który nas zbawia, jest opoką naszej siły, a zapomnienie o Nim leży u korzenia każdego grzechu. Gdy zapominamy o Panu, naszym Bogu, idziemy własną drogą i ściągamy na siebie zgubę. Ziemia została starannie uprawiona i upiększona, co czyniło nadchodzące zniszczenie jeszcze bardziej bolesnym. W porze siewu przypominała ogród i winnicę, pełną pięknych roślin i wybornego rodzimego plonu. Mieszkańcy nie poprzestali na tym i sprowadzali z sąsiednich narodów niezwykłe rośliny, bo to, co obce i przywiezione z daleka, wydawało im się cenniejsze.

Świadczyło to o ich pysze i próżności, a szczególnie o pragnieniu, by upodobnić się do okolicznych narodów. Pszenica, miód i oliwa były ich głównymi towarami (Księga Ezechiela 27:17), ale to im nie wystarczało. Chcieli mieć kwiaty i rośliny o obcych nazwach, sprowadzane wielkim kosztem. Wkładali wiele wysiłku w ich uprawę: używali inspektów i osłon, by ogrzać glebę i chronić sadzonki. Nie ma nic złego w tym, że cieszy nas piękno przyrody. Niemądre jest jednak przecenianie takich rzeczy i poświęcanie im więcej czasu i pieniędzy, niż są warte.

Chodzi tu jednak o coś więcej. Ten obraz pokazuje, jak pilnie uprawiali ziemię i jak wiele od niej oczekiwali. Byli pewni, że ich rośliny będą rosnąć i bujnie się rozwijać. Gdy jednak nadejdzie czas żniw, ta sama ziemia będzie wyglądać jak pustkowie, miejsce ponure i przygnębiające. Dla tych, którzy je zobaczą, a tym bardziej dla jego właścicieli, żniwa staną się bezładną stertą w dniu żałoby i beznadziejnego smutku.

Żniwa zwykle były czasem radości, śpiewu i okrzyków (Księga Izajasza 16:10). Tym razem jednak głodni pożrą plon (Księga Hioba 5:5), więc dzień żniw stanie się dniem żałoby. Będzie to tym boleśniejsze, że rośliny były tak piękne i kosztowne, a mieszkańcy tak wiele po nich oczekiwali (Księga Izajasza 17:10). Nieurodzaj lub zła pogoda mogły czasem przynieść smutek, ale pozostawała nadzieja na kolejny rok. Tutaj smutek będzie beznadziejny, bo zobaczą, że nie tylko tegoroczny plon został zabrany, lecz także sama ziemia przeszła w ręce zdobywców.

Przypis podaje: „Żniwo zostanie zabrane”, czyli wywiezione do kraju lub obozu wroga (Księga Powtórzonego Prawa 28:33), właśnie w dniu, w którym mieszkańcy mieli je objąć w posiadanie. Wtedy ogarnie ich śmiertelny smutek. To dobre przypomnienie, by nie gromadzić skarbów w rzeczach, które tak łatwo stracić, lecz w tym lepszym dziale, którego nikt nie może nam odebrać.