Księga Izajasza 17:6 – znaczenie i zastosowanie

Miłosierdzie, jakby ujęte w nawias pośród sądu, jest tu zarezerwowane dla ocalałej resztki, która uniknie wspólnej zagłady dziesięciu plemion. Asyryjczycy robili wszystko, by nikt nie wymknął się ich sieci, lecz pokorni na ziemi znaleźli schronienie w dniu gniewu Pana. Ich życie zostało oszczędzone, a ucieczka do Judy, gdzie mogli przychodzić na Boże dziedzińce, stała się dla nich pociechą.

Ocalała resztka miała być bardzo mała — tylko nieliczni zostali naznaczeni, by przetrwać (Księga Izajasza 17:6). Na ziemi pozostałoby zaledwie kilka kiści winogron po winobraniu, podczas gdy większość ludu poszłaby do niewoli. Tu i ówdzie ktoś by ocalał, być może jedna osoba z dwojga leżących w jednym łożu, gdy drugą zabrano by ze sobą (Ewangelia Łukasza 17:34). Nawet najsurowsze sądy w tym życiu nie dorównują sądowi ostatecznemu, który obejmie wszystkich i nikogo nie oszczędzi.

W największych nieszczęściach niektórzy zostają ocaleni, tak jak w czasach największego grzechu niektórzy zachowują czystość. Niewielka liczba ocalałych pokazuje jednak, jak wielu innych zostało uprowadzonych. Pozostali przypominają nieliczne oliwki, które zostają na drzewie po starannym otrząśnięciu: może dwie lub trzy na najwyższej gałęzi, poza zasięgiem tego, kto potrząsał drzewem. Taka jest resztka ocalona dzięki łasce — bardzo nieliczna w porównaniu z wieloma, którzy wciąż idą szeroką drogą.

Ta resztka będzie również święta, jak czytamy w Księdze Izajasza 17:7–8. Niektórzy z tych nielicznych ocalonych mogli już wcześniej pokutować i odwrócić się od grzechów, zanim nadszedł sąd, a wtedy zostali wyrwani niczym głownie z ognia. Inni mogli być wygnańcami w obcych krajach, których Boże miłosierdzie i nieustające trudności skłoniły do powrotu do Niego.

Wzniosą wzrok ku swemu Stwórcy i będą pytać, gdzie jest Bóg, ich Stwórca, który daje pieśni w nocy, pośród takich cierpień (Księga Hioba 35:10–11). Dostrzegą rękę Boga we wszystkim, co ich spotyka — zarówno w miłosierdziu, jak i w trudach — i poddadzą się Jemu. Oddadzą Mu cześć należną Jego imieniu i z właściwym poruszeniem serca przyjmą Jego działanie w swoim życiu. Będą pokładać w Nim nadzieję na pomoc i ocalenie. Zwrócą ku Niemu oczy, jak sługa wpatruje się w rękę swego pana (Księga Psalmów 123:2).

Zawsze naszym obowiązkiem jest kierować wzrok ku Bogu: ku Niemu jako Stwórcy, źródłu naszego istnienia i Bogu stworzonego świata, a także jako Świętemu Izraela, Bogu przymierza i łaski. Zwłaszcza w trudnościach powinniśmy zwracać oczy ku Panu, aby wyciągnął nasze stopy z sieci (Księga Psalmów 25:15). Jego opatrzność ma prowadzić nas do tego, byśmy zwrócili się ku Niemu jako Stwórcy, a Jego łaska — ku Niemu jako Świętemu Izraela.

Odwrócą się także od bożków, wytworów własnej wyobraźni. Nie będą już ich czcić, szukać u nich pomocy ani niczego od nich oczekiwać. Będą uznawać tylko Boga, bo inaczej nie będzie uważał, że oddają Mu prawdziwą cześć. Kto zwraca się ku Stwórcy, nie może zarazem zwracać się ku ołtarzom, dziełom własnych rąk. Musi je odrzucić i odrzucić od siebie, nie darząc już czcią niczego, co uczyniły jego palce, lecz rozbić to na kawałki — nawet jeśli jest to jego własne dzieło, święty gaj czy posąg. Posągi te sporządzano ku czci słońca i wykorzystywano w jego kulcie, jednej z najstarszych i najbardziej pociągających form bałwochwalstwa (Księga Powtórzonego Prawa 4:19; Księga Hioba 31:26).

Mamy dobry powód, by uznać za błogosławieństwo cierpienie, które oddziela nas od naszych grzechów. Uświadamiając nam, jak bardzo pusty jest świat — ten wielki bożek — cierpienie może ostudzić naszą miłość do niego i obniżyć nasze oczekiwania wobec niego.