Księga Izajasza 17:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu brzemię, czyli ciężkie proroctwo o Damaszku. Parafraza chaldejska nazywa je „brzemieniem kielicha przekleństwa, który Damaszek ma wypić”, co oznacza, że Damaszek musi wypić kielich Bożego sądu. Ponieważ dziesięć pokoleń Izraela sprzymierzyło się z Syrią, również one muszą się spodziewać, że będą pić z tego budzącego grozę kielicha.

Po pierwsze, zniszczeniu musi ulec sam Damaszek, główne miasto Syrii. Prawdopodobnie spłoną jego domy, a z pewnością zostaną zburzone mury, bramy i umocnienia, zaś mieszkańcy pójdą do niewoli. Przez pewien czas Damaszek przestanie być miastem i stanie się jedynie wsią albo ruiną. Grzech potrafi dokonać w miastach straszliwego spustoszenia.

Po drugie, miasta w okolicy opustoszeją, bo ich mieszkańcy uciekną albo zostaną wypędzeni przez najeźdźców. Określenie „miasta Aroer” oznacza prowincję Syrii o tej nazwie, która zostanie opuszczona (Księga Izajasza 17:2). Pokonani nie odważą się tam mieszkać, a zdobywcy nie będą ich potrzebować, bo zagarnęli te ziemie z żądzy podboju, a nie z konieczności. Miejsca przeznaczone dla ludzi staną się pastwiskami dla stad, a okazałe domy zamienią się w zagrody dla owiec.

Dziwne to, że dumni zdobywcy stają się wrogami całej ludzkości. Jednak choć postępują niesprawiedliwie, Bóg sprawiedliwie wypędza tych, którzy przez swoją niegodziwość stali się nikczemni. Lepiej, by leżały tam owce, niż by mieszkali tam ludzie otwarcie buntujący się przeciwko Bogu i dobru.

Po trzecie, zostaną obalone także twierdze Izraela, czyli królestwa dziesięciu pokoleń. „Twierdza zniknie z Efraima” (Księga Izajasza 17:3), a więc z Samarii i reszty królestwa. Izrael i Syria zawarły nienaturalny sojusz i razem zaatakowały Judę. Teraz oba państwa muszą ponieść ruinę, która jest skutkiem ich grzechu. Ci, którzy wspólnie zawinili, słusznie wspólnie poniosą karę.

Upadek twierdzy Efraima i osłabienie Izraela oznaczają także upadek Damaszku i ruinę Syrii. Syryjczycy przewodzili atakowi na Judę, dlatego zostaną ukarani jako pierwsi i najsurowiej. Chełpili się sojuszem z Izraelem, a teraz słabość Izraela przynosi im wstyd. Pozostali przy życiu Syryjczycy będą równie poniżeni i osłabieni jak Izraelici, a dawna wielkość Izraela nie zapewni im ani pomocy, ani czci. Grzeszne sojusze nie dadzą siły, gdy nadejdą Boże sądy.

Widać tu, jak wygląda chwała Jakuba, gdy Bóg występuje przeciwko niemu. Widać też, jak mało powodów ma Syria, by chlubić się podobieństwem do chwały Jakuba. W pewnym sensie chwałą Jakuba była wielka liczebność jego potomków, których było jak piasku morskiego. Ta chwała zmaleje, gdy wielu zostanie zgładzonych, a pozostanie tylko garstka. Ich cielesna tusza, która podsycała pychę i fałszywe poczucie bezpieczeństwa, zniknie, a lud będzie przypominał szkielet — zostanie z niego sama skóra i kości.

Izrael umierał powoli, jak człowiek wyniszczany przez chorobę. Królestwo dziesięciu pokoleń stopniowo podupadało, a Bóg był dla niego jak mól (Księga Ozeasza 5:12), który po cichu niszczy od wewnątrz. Tak przemija wszelka ziemska chwała: szybko blednie i mizernieje. Potomków Jakuba w wymiarze duchowym czeka jednak o wiele większa i trwała chwała, która nie przemija: bogata pełnia domu Bożego, która nigdy nie zbiednieje.

Wtedy ich chwała zostanie zebrana i zabrana przez wojsko asyryjskie, tak jak rolnicy zbierają z pola plony (Księga Izajasza 17:5). Zboże jest chlubą pól (Księga Psalmów 65:13), lecz gdy zostanie ścięte i zabrane, cóż po tej chlubie? Grzesznym postępowaniem ludzie sami przygotowali sobie ruinę, a ich chwała została im odebrana szybko, łatwo, sprawiedliwie i całkowicie — jak zboże ścinane na polu.

Boże sądy są porównane do sierpa, który zapuszcza się, gdy żniwo dojrzało (Księga Objawienia 14:15). Zwycięska armia, niczym staranni rolnicy w Dolinie Refaim, gdzie zboża było szczególnie dużo, nie zostawiłaby ani jednego kłosa, jeśli tylko mogłaby go zabrać. Zagarnęłaby wszystko, co wpadłoby jej w ręce.