Księga Izajasza 14:24 – znaczenie i zastosowanie

Zniszczenie Babilonu i imperium chaldejskiego miało nastąpić dopiero w odległej przyszłości. Gdy Izajasz zapowiadał jego upadek, imperium to nie zdążyło jeszcze osiągnąć wielkiej potęgi, a między proroctwem a jego spełnieniem minęło niemal 200 lat. Ludzie, do których mówił Izajasz, mogli słusznie zapytać: „Co to oznacza dla nas i jak może nam pomóc?”. Odpowiedzi udziela, mówiąc o zagładzie Asyryjczyków i Filistynów, ich ówczesnych wrogów. Izraelici mieli wkrótce sami zobaczyć te wydarzenia i odnieść z nich pożytek. Miały one być dla nich pociechą już wtedy, a zarazem zapowiedzią przyszłego wybawienia, umacniającą wiarę kolejnych pokoleń.

Bóg pozostaje taki sam dla swojego ludu dziś, jutro i na zawsze. Zawsze będzie tym, kim był i kim jest teraz. Oto zapewnienie, że Asyria zostanie zniszczona (Księga Izajasza 14:25): „Złamię Asyryjczyka w mojej ziemi”. Sennacheryb, król Asyrii, sprowadził do Judy potężną armię, lecz Bóg złamał ją tam mieczem anioła niosącego zagładę. Ci, którzy bezprawnie najeżdżają ziemię Boga, przekonują się, że podejmują wielkie ryzyko. Ci, którzy depczą Jego święte góry, sami zostaną tam zdeptani.

Bóg mówi, że sam tego dokona, bo Jego lud nie miał sił, by stawić czoła tak wielkiej armii. „Ja złamię Asyryjczyka” — mówi, jakby chciał powiedzieć: „Zostawcie to Mnie. Mam do dyspozycji aniołów, a nawet całe ich zastępy”. Złamanie potęgi Asyrii miało zarazem zdjąć brzemię z ludu Boga. Armia stała się dla Judy ciężarem, bo lud musiał zapewniać jej zakwaterowanie i płacić jej daninę. Asyryjczyk musiał więc zostać pokonany, aby Juda i Jerozolima mogły odetchnąć. Niech ci, którzy stają się jarzmem i ciężarem dla ludu Boga, dobrze się zastanowią, czego mogą się spodziewać.

Obietnicę tę potwierdza przysięga (Księga Izajasza 14:24). Przysiągł Pan Zastępów, aby pokazać, że Jego zamysł nigdy się nie zmienia i by dać swojemu ludowi mocną pociechę (List do Hebrajczyków 6:17–18). To, co powiedziano tu o jednym zamyśle Boga, odnosi się do wszystkich Jego zamiarów: „Jak zaplanowałem, tak się stanie”. Bóg nigdy nie zmienia zdania ani nikt nie może Go odwieść od Jego zamiaru. Nie musi układać nowych planów, jak często muszą to robić ludzie zaskoczeni biegiem wydarzeń. Ci, którzy zostali powołani zgodnie z zamysłem Boga, mogą znaleźć w tym pociechę. To, co Bóg zaplanował, ostoi się, a ich oparciem jest właśnie ta pewność.

Złamanie potęgi Asyrii zapowiada także to, co Bóg uczyni ze wszystkimi narodami, które powstaną przeciwko Niemu i Jego kościołowi (Księga Izajasza 14:26). Ten zamysł dotyczy całej ziemi, a więc całego świata i wszystkich jego mieszkańców. Nie odnosi się wyłącznie do imperium asyryjskiego, które w tamtym czasie uważano niemal za cały świat — podobnie jak później imperium rzymskie (Ewangelia Łukasza 2:1). Obejmuje również wszystkie państwa i władców, którzy kiedykolwiek zaatakują ziemię Boga i Jego góry. Spotka ich los Asyrii i wkrótce przekonają się, że sami ściągnęli na siebie nieszczęście.

Jerozolima, tak jak stała się ciężarem dla Asyryjczyków, miała być kamieniem uciążliwym dla wszystkich narodów. Każdy, kto spróbuje go udźwignąć, z pewnością zostanie przez niego zmiażdżony (Księga Zachariasza 12:3, 6). Ta sama moc i sprawiedliwość, które miały teraz wystąpić przeciwko Asyrii za jej najazd na lud Boga, miały zwrócić się przeciwko każdemu narodowi, który postąpi tak samo. Ta zasada pozostaje aktualna: „Przeklęty jest każdy, kto przeklina Izraela” (Księga Liczb 24:9). Bóg zawsze wystąpi przeciwko wrogom swojego ludu (Księga Wyjścia 23:22).

Żadna ziemska potęga nie może zmienić zamysłu Boga (Księga Izajasza 14:27). Pan Zastępów postanowił złamać jarzmo Asyryjczyka i wszelką okrutną rózgę spadającą na sprawiedliwych. Nikt nie może tego odwrócić. Nikt nie zdoła Go przekonać, by odstąpił od tego zamiaru, ani znaleźć podstawy, by go zakwestionować. Jego ręka jest wyciągnięta, by wykonać Jego zamysł, a nikt nie ma dość siły, by ją powstrzymać ani zatrzymać Jego sądu.

Zapowiedziano również zagładę Filistynów i kres ich potęgi. To proroctwo, ostrzeżenie skierowane przeciwko nim, zostało ogłoszone w roku śmierci króla Achaza, czyli w pierwszym roku panowania Ezechiasza (Księga Izajasza 14:28). Gdy dobry król zastąpił złego, nadeszła ta dobra wieść. Gdy się reformujemy — i nie wcześniej — możemy oczekiwać dobrych wieści z nieba.

Najpierw Filistyni zostają skarceni za to, że cieszyli się ze śmierci króla Uzjasza. Był dla nich jak wąż, który kąsał i uderzał, doprowadzając ich do upadku (Księga Izajasza 14:29; 2 Księga Kronik 26:6). Walczył z Filistynami, burzył ich mury i budował wśród nich miasta. Gdy jednak Uzjasz umarł, a właściwie przestał sprawować władzę, w Gat przyjęto tę wiadomość z radością, a w Aszkelonie ją ogłoszono. Cieszenie się z upadku sąsiada jest okrutne. Filistyni nie powinni jednak czuć się bezpiecznie. Choć później zadali cios Achazowi i zdobyli wiele judzkich miast (2 Księga Kronik 28:18), z rodu Uzjasza miał wyjść znacznie groźniejszy wróg: jadowity wąż, śmiercionośna żmija. Tym wrogiem miał być Ezechiasz, którego panowanie stało się dla nich jak ognisty, skrzydlaty wąż, bo zaatakował ich szybko i z wielką siłą. Wiemy, że tak się stało: uderzył na Filistynów aż po Gazę (2 Księga Królewska 18:8). Jeśli Bóg zabiera pożytecznego pracownika w trakcie jego dzieła, może powołać innych, by je kontynuowali i doprowadzili do końca.

Zapowiedziano także, że Filistyni zostaną zniszczeni przez głód i wojnę. Najpierw przez głód (Księga Izajasza 14:30). Lud Boga, którego Filistyni wyniszczali, nękali i doprowadzali do ubóstwa, znów miał cieszyć się dostatkiem, a nawet najbiedniejsi mieli mieć dość jedzenia. Wtedy Bóg miał zgładzić przez głód korzeń Filistynów. To, co stanowiło o ich sile i dawało im poczucie bezpieczeństwa, tak jak korzeń daje je drzewu, miało powoli usychać i zamierać z głodu, aż Filistyni wyginą niczym ludzie umierający z głodu. W ten sposób Bóg miał zniszczyć także pozostałych. Ci, którzy uchodzą przed jednym sądem, często zostają zachowani tylko po to, by spotkał ich kolejny. Nawet ci, którzy pozostaną przy życiu, w końcu zostaną zgładzeni, bo Bóg położy kres wszystkim.

Gdy potrzebujący lud Boga będzie mógł bezpiecznie odpoczywać, nie drżąc już przed wojną i śpiewając w pokoju, wszystkie bramy i miasta Filistynów będą wołać z żałości (Księga Izajasza 14:31). Całe ich państwo się rozpadnie. Z Judei, położonej na północ od Filistii, nadciągnie dym — wielka armia, która ruszy naprzód, wzbijając obłok pyłu, niczym dym poprzedzający niszczący pożar.

W wyznaczonym czasie nikt z tej armii nie będzie nieobecny. Nikt nie zbłądzi ani nie zniknie, gdy nadejdzie bitwa. Gdy przyjdzie czas Boga, wszyscy będą silni, gotowi i zjednoczeni przeciwko wspólnemu wrogowi. Nikt nie uchyli się od wspólnego zadania, jak Ruben i Aser za czasów Debory, którzy pozostali przy zagrodach dla owiec i nad brzegiem morza, zamiast wyruszyć do walki (Księga Sędziów 5:16–17). Gdy Bóg ma do wykonania dzieło, potrafi w niezwykły sposób przygotować ludzi i pokierować nimi.

Wszystkie te wydarzenia uczą czegoś, co może dodać otuchy ludowi Boga (Księga Izajasza 14:32): „Co należy odpowiedzieć posłańcom narodów?”. Można to rozumieć na kilka sposobów. Po pierwsze, wielkie dzieła Boga dokonane dla Jego ludu nie pozostaną ukryte. Zauważą je nawet inne narody i będą o nich mówić (Księga Psalmów 126:2). Po drugie, przyjdą posłańcy z pytaniami o te wydarzenia. Jakub i Izrael od dawna byli ludem wybranym i szczególnie obdarzonym łaską, więc inni będą o nich pytać z życzliwości, niechęci albo zwykłej ciekawości.

Po trzecie, zawsze powinniśmy być gotowi wyjaśnić nadzieję, którą pokładamy w Bożej opatrzności — Jego mądrym czuwaniu nad światem — oraz w Jego zbawczej łasce. Każdemu, kto o to zapyta, mamy odpowiadać z łagodnością i szacunkiem (1 List Piotra 3:15). Odpowiedzi nie musimy szukać poza prawdami Pisma Świętego, bo we wszystkim, co Bóg czyni, realizuje to, co zostało w nim zapisane. Po czwarte, Boże działanie wobec Jego ludu doprowadzi do tak wyraźnego i chwalebnego finału, że każdy będzie mógł wyjaśnić je tym, którzy zapytają.

Odpowiedź dla posłańców narodów jest taka: Bóg jest i pozostanie wiernym przyjacielem swojego kościoła i ludu. Będzie ich chronił i pomnażał ich dobro. Powiedzcie im, że Pan założył Syjon. Te słowa wyjaśniają zarówno samo dzieło, jak i jego cel. Co Bóg czyni na świecie? Do czego zmierza, dopuszczając wzrost i upadek królestw, zagładę jednych narodów i wyniesienie innych? We wszystkim tym zakłada Syjon. Działa dla dobra swojego kościoła, a to, co zamierzył, doprowadzi do końca.

Gdy posłańcy narodów pytali o zwycięstwa Ezechiasza nad Filistynami, mogli spodziewać się, że usłyszą o strategii, mądrym planowaniu albo umiejętnościach wojskowych. Zamiast tego dowiadują się, że sukcesy te nie wynikały z ludzkich sposobów działania, lecz z troski Boga o Jego kościół i z Jego zaangażowania w jego sprawy. Pan założył Syjon, dlatego Filistyni muszą upaść.

Także Kościół Boży opiera się na Bogu. Słowa o tym, że ubodzy z Jego ludu będą ufać tej prawdzie, odnoszą się do ludzi ubogich i pokornych, nawet tych najuboższych. Bardziej niż inni zaufają tej prawdzie, bo nie mają na czym innym się oprzeć (Księga Sofoniasza 3:12–13). Ubodzy przyjmują Ewangelię (Ewangelia Mateusza 11:5). Zaufają tej wielkiej prawdzie: Pan założył Syjon. Na niej oprą swoją nadzieję, a nie na ludzkiej sile.

Powinno to dawać nam zupełny spokój w sprawach publicznych. Bez względu na to, co stanie się z poszczególnymi ludźmi, partiami czy grupami interesów, Kościół nie upadnie. Jego założycielem jest Bóg, a skałą, na której się opiera, jest Chrystus. Także ubodzy z Jego ludu zwrócą się ku niemu i przyłączą się do Jego Kościoła i sprawy. Opowiedzą się za Bożymi zamiarami, wesprą Jego lud i podporządkują własne, niewielkie plany Jego większemu planowi.

Kto uznaje lud Boży za swój lud, musi być też gotów dzielić jego los. Posłańcy narodów powinni wiedzieć, że ubodzy Izraelici pokładający ufność w Bogu mają oparcie na świętych górach, tak jak sam Syjon (Księga Psalmów 87:1). Są więc jak Syjon, którego nie można poruszyć i który trwa na wieki (Księga Psalmów 125:1). Dlatego nie będą się bać tego, co człowiek może im uczynić.